Δεν είναι ο ιδεολογικός χαρακτήρας του αντίπαλου αυτός που δίνει σε έναν άνθρωπο, ένα σχηματισμό ή ένα κόμμα το χαρακτήρα του ακραίου. Είναι η ίδια η φύση του και η βαθύτερη ανάγκη του να προσεγγίζει την πραγματικότητα με τρόπο δογματικό και κάθετο , αναζητώντας απόλυτες λύσεις σε μια εποχή όπου όλοι διαθέτουν αυξημένες ανάγκες και απαιτήσεις.
Όταν λοιπόν μια ακραία δύναμη διαπιστώνει ότι ο αντίπαλός της παρουσιάζει κάποια στιγμή μια πιο μετριοπαθή στάση από τη συνηθισμένη, δεν θα ακολουθήσει, όπως θα θεωρούνταν επόμενο. Αντιθέτως θα προσπαθήσει να τον επαναφέρει στην τάξη. Σε μια πιο δυναμική συμπεριφορά , ώστε να επαναλειτουργήσει και πάλι το δίπολο, να νοηματοδοτηθεί η ύπαρξή της, να αναδειχθεί η πόλωση και να βρει ο καθένας τους το ρόλο που αισθάνεται άνετα όταν διαδραματίζει.
Οι ακραίοι λοιπόν αισθάνονται αφάνταστη αμηχανία κάθε φορά που οι αντίπαλοί τους ρίχνουν απροειδοποίητα τους τόνους και επιδιώκουν κάποιου είδους προσέγγιση, γι αυτό και κάνουν το παν προκειμένου να τους δουν και πάλι να συνέρχονται και να ξαναγίνονται ο παλιός γνώριμος εαυτός τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου