ΕΠΙΔΜΙΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΩΝ ΣΤΗΝ ΦΡΑΝΣ ΤΕΛΕΚΟΜ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Την ώρα που η γαλλική κοινή γνώμη παρακολουθεί αποσβολωμένη και σχεδόν μοιρολατρικά το εργασιακό δράμα που συντελείται σε μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις της χώρας, στους 24 έφθασε ο αριθμός των υπαλλήλων της γαλλικής εταιρείας Φρανς Τέλεκομ, που έφθασαν στο απονενοημένο διάβημα υπό την πίεση των αφόρητων συνθηκών εργασίας που αντιμετωπίζουν.

Ο τελευταίος αυτόχειρας, ένας 50χρονος οικογενειάρχης με 2 παιδιά περιγράφει σε μια επιστολή με αποδέκτη τη σύζυγό του το κλίμα των εργασιακών σχέσεων στον όμιλο, ενώ στις ανακοινώσεις τους τα συνδικάτα κάνουν λόγο για αβίωτο κλίμα, αδιαφορία των ανωτέρων, επίδειξη απανθρωπιάς και αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή. Πρόκειται για μια πρωτοφανή στα χρονικά επίθεση μιας κολοσσιαίας εταιρείας στο δικαίωμα του εργαζόμενου να εργάζεται σε ανθρώπινες συνθήκες σεβασμού και αξιοπρέπειας. Για τα ακριβοπληρωμένα στελέχη και τους μεγαλομετόχους τέτοιων επιχειρήσεων η προσπάθεια επιστροφής τους στην ανεξέλεγκτη κερδοφορία παίρνει τη μορφή οδοστρωτήρα με την επιτακτικότητα που τη χαρακτηρίζει. Και το ερώτημα είναι συγκεκριμένο: Τι είδους θέσεις εργασίας δημιουργεί τελικά αυτού του είδους το μοντέλο ανάπτυξης και οργάνωσης της δομής της οικονομίας που σιωπηρά ενισχύει και υποστηρίζει τις πιο κυνικές αντεργατικές συμπεριφορές; Τι είδους συνθήκες εργασίας αν όχι καταναγκασμό και ψυχολογική βία; Η υπόθεση της Φρανς Τέλεκομ αποτελεί όνειδος τόσο για τη Γαλλία και το πολιτικό της σύστημα, όσο και για την ΕΕ που σε κάποιες τέτοιες περιπτώσεις αποδεικνύει το μέγεθος της αδυναμίας της να παρέμβει στα πράγματα, τιθασεύοντας τις αχαλίνωτες δυνάμεις της αγοράς που εξακολουθούν να συμπεριφέρονται με δριμύτητα ακόμα και σε περιόδους "ισχνών αγαλάδων". Άλλωστε, το σκεπτικό που θέλει το κεφάλαιο σε συνθήκες πλήρους ελευθερίας να αυγατίζει και να δημιουργεί κατόπιν νέες θέσεις εργασίες έχει από καιρό χρεοκοπήσει, καθώς λέει μόνο τη μισή αλήθεια. Η άλλη μισή υποστηρίζει ότι εργασία που δεν προσφέρει στον εργαζόμενο ανθρώπινες και βιώσιμες συνθήκες δραστηριοποίησης αποτελεί απλώς μια βασανιστική και ψυχοφθόρα εξυπηρέτηση. Έτσι λοιπόν, το αρχέτυπο αίτημα για καλά αμειβόμενες δουλειές, σε συνθήκες προοπτικής, σεβασμού και αξιοπρέπειας αποτελεί τη μόνη απάντηση των εργαζομένων στο «γοτθικό» σκηνικό που επιχειρούν να στήσουν στις πλάτες τους οι ταξικοί τους αντίπαλοι.