Η ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ MAINSTREAM ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Δεν απέχει τελικά και πολύ από την πραγματικότητα, η άποψη εκείνη που λέει ότι ο καταιγισμός δημοσκοπήσεων που συντελείται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας καταφέρνει σε ένα μεγάλο βαθμό να διαμορφώσει την κοινή γνώμη και να χειραγωγήσει ιδεολογικά ένα κομμάτι της. Ειδικά εκείνο, το αρκούντως σεβαστό μάλιστα αριθμητικά ποσοστό των λεγόμενων Mainstream ψηφοφόρων, τους οποίους οι πολιτικοί ερευνητές ονομάζουν «πολίτες χωρίς γωνίες» και που απηχούν τις πεποιθήσεις εκείνου του κομματιού του εκλογικού πληθυσμού που αφήνεται αστόχαστα να παρασυρθεί από το κάθε είδους ισχυρό ρεύμα και τελικά προσεταιρίζεται αυτόν που φαίνεται ότι θα επικρατήσει. Σ έναν τόπο μάλιστα όπου παραδοσιακά η στήριξη του ισχυρού, σε οποιοδήποτε πεδίο, θεωρείται ως η απόλυτα ορθολογική και ρεαλιστική στάση, αυτό το ποσοστό του πληθυσμού που κάμπτεται αβίαστα από την επίδραση των δημοσκοπήσεων ούτε μικρό είναι, αλλά ούτε και ανίσχυρο. Είναι, μάλιστα, πασιφανές, ότι αυτό το κοινό, όχι μόνο επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό αλλά και κρίνει τα εκλογικά αποτελέσματα κυρίως όταν οι διαφορές μεταξύ των πολιτικών που ασκούνται είναι σχεδόν οριακές. Άρα, η λεγόμενη παράσταση νίκης, αυτό το συλλογικό αίσθημα που διαμορφώνεται και εξαπλώνεται αναφορικά με τον ενδεχόμενο νικητή των επερχόμενων εκλογών βρίσκει σ αυτό το κομμάτι του πληθυσμού το όχημα εκείνο με το οποίο θα παγιωθεί συλλογικά και θα μετατραπεί επαγωγικά σε επαλήθευση των προγνωστικών. Έτσι, αν καθίσουμε πραγματικά και αναλογιστούμε τι ειδικά χαρακτηριστικά μπορεί να διαθέτουν τελικά όλοι αυτοί που κρίνουν με την ψήφο τους τα εκλογικά αποτελέσματα, σύντομα θα διαπιστώσουμε ότι αρκετοί συμπολίτες μας, απολιτίκοι, ημιμαθείς, ακαλλιέργητοι, απαίδευτοι, έρμαια της μόδας, του οπαδισμού και των στενών προσωπικών συμφερόντων, συμβάλλουν τα μέγιστα στη διαιώνιση του δυσμενούς αυτού σκηνικού. Εν κατακλείδι, η ίδια ακριβώς παράσταση με το ίδιο απαράλλαχτο ντεκόρ ανεβαίνει εδώ και δεκαετίες σ αυτή τη Δημοκρατία επειδή η πλειοψηφία των πολιτών δεν ρισκάρει να επισκεφθεί και κάποια άλλη παράσταση. Μια Δημοκρατία μάλιστα που θέτει μονάχα ηλικιακά κριτήρια ψήφου για την εκπλήρωσή της αλλά όχι και ποιοτικά, τα οποία φυσικά θα έπρεπε να καλλιεργηθούν μοναχά μέσα στις τάξεις ενός εκπαιδευτικού συστήματος που ενισχύει την πίστη του ανθρώπου στις δυνάμεις και την κρίση του και παράγει τελικά πολίτες με κριτική ικανότητα και διανοητική επάρκεια. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα, μάλλον, που θα ήταν εντελώς ασύμφορο σε όλους αυτούς που αξιοποιούν τις παθογένειές του, προκειμένου να πουλήσουν, να πλουτίσουν, να κυβερνήσουν, να αναδειχθούν, εξυπηρετώντας πρωτίστως τις προσωπικές τους διαδρομές.