ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ: ΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ: Κάπου εκεί έξω, η μαγεία

Αγαπημένο μου ημερολόγιο: Αυτό που σου υποσχέθηκα χθες, θα το κάνω, αλλά κάποια άλλη φορά, όχι σήμερα, συγχώρεσε με γι αυτό.  Είναι γιατί σήμερα δε θέλω να ασχοληθώ άλλο με τόσο πεζά, ίσως  επειδή θέλω να μιλήσω για μια εικόνα που αντίκρισα και με επηρέασε αυτό το βραδάκι, μέσα σε μια κεντρική πλατεία της περιοχής μου.

Μια εικόνα που μου ζέστανε την καρδιά και μου αναθέρμανε ότι πιο ρομαντικό και ευαίσθητο υπάρχει μέσα μου.

Όπως,  προχωρώ λοιπόν σ ένα πεζοδρόμιο στενό και δύσβατο με τραπεζάκια από καφετέριες δεξιά και αριστερά, μπροστά μου να προχωράει αργά αργά ένας νεαρός με σύνδρομο ντάουν. Να προσπαθώ να τον προσπεράσω αλλά να μην τα καταφέρνω. Ο νεαρός να σταματάει μπροστά σ ένα τραπεζάκι, όπου κάθεται μια πανέμορφη νεαρή γυναίκα.

-Γεια σας, να της λέει, τι κάνετε;

-Περίμενα νά ρθεις, να του απαντάει.