Mother ημών

Με προσκαλεί λοιπόν τις προάλλες για να παρακολουθήσω live μια αυθεντική τελετή ξεματιάσματος. Έλα να δεις μου λέει, σε λίγο αρχίζω. Και πράγματι:

Για τη Μαρία:

«Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς,

αγιασθήτω το όνομά Σου,

ελθέτω η Βασιλεία σου,

γενηθήτω το θέλημά σου

ως εν ουρανώ και επί της γης….

Χασμουρητά

Για τη Μαρία:

«Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς,

αγιασθήτω το όνομά Σου,

ελθέτω η Βασιλεία σου,

γενηθήτω το θέλημά σου

ως εν ουρανώ και επί της γης….

Χασμουρητά

Για τη Μαρία…

Να μην τα πολυλογώ αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές μέχρι να φτάσει στο σημείο σχεδόν δακρυσμένη να μου πει.

-Πω πω  ένα μάτι που είχε η καημένη. Θα έσκαγε και γάιδαρο. Θα της τηλεφωνήσω αμέσως να δω αν νιώθει  καλύτερα.. 

Σε λίγο τη βλέπω να επιστρέφει στο δωμάτιο σχεδόν καταβεβλημένη.

-Και δεν έκανα τίποτα να μου λέει. Και συνεχίζει να αισθάνεται άσχημα..

Και μάλλον χάνω τις ικανότητές μου Και μάλλον δεν τα καταφέρνω πια τόσο καλά.

Εγώ να θέλω  να την παρηγορήσω, αλλά να μη ξέρω  τι να πω που να είναι κατάλληλο για την περίσταση.

-Μήπως να απευθυνόσουν και στην παναγιά; Της λέω

-Όχι μου λέει δεν είναι αυτό. Έτσι το έκανα πάντα, απλώς  αυτή τη φορά μάλλον δεν έπιασε. Και το έλεγα το όνομά της, να πεις ότι δεν το έλεγα; Το άκουσες.

Ναι το άκουσα, είπα εγώ. Το έλεγες. Αλλά, μήπως να έλεγες και το επίθετό της, ρε θεία;