Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Sketch-Wolf


Αντιρρησίας συνείδησης


Τη συγκλονιστική ιστορία του Ντέσμοντ Ντος, του πρώτου αντιρρησία συνείδησης που τιμήθηκε με το μετάλλιο της τιμής αφηγείται στον "Αντιρρησία Συνείδησης" ο Μελ Γκίμπσον. Ωστόσο, το σενάριο της ταινίας μοιάζει υπερβολικό, τραβηγμένο από τα άκρα, καθώς είναι εξαιρετικά εμφανής η παρέμβαση του δημιουργικού παράγοντα στην πραγματικότητα. Μοναδική κερδισμένη από την υπερπατριωτική και απλοϊκά σερβιρισμένη αφήγηση της ιστορίας είναι η σκηνοθεσία του Μελ Γκίμσπον, η οποία ιδιαίτερα στη σεκάνς της διάσωσης των στρατιωτών, από τον πιστό χριστιανό Ντέσμοντ Ντος- ο οποίος κατατάχτηκε εθελοντικά στον αμερικανικό στρατό και έγινε ήρωας χωρίς να πιάσει ποτέ όπλο, είναι εξαιρετική. 

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Confiteor ( Ζάουμε Κάμπρε)



Το "Confiteor" του Ζάουμε Κάμπρε, θεωρείται ήδη ένα από τα πιο συναρπαστικά μυθιστορήματα των τελευταίων χρόνων με πωλήσεις που ξεπερνούν το 1 εκατομμύριο αντίτυπα, μια επίδοση εκπληκτική, αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για βιβλίο επτακοσίων σελίδων που δεν έχει καμιά σχέση με τις φθηνιάρικες εμπορικές επιτυχίες της εποχής. Ένα μαγευτικό βιβλίο , που με όχημα ένα εκπληκτικό βιολί του 18ου αιώνα, σε ταξιδεύει νοερά στα πιο τραγικά επεισόδια της ευρωπαϊκής ιστορίας από την Ιερά Εξέταση ως τη δικτατορία του Φράνκο και τη ναζιστική Γερμανία με αποκορύφωμα το Άουσβιτς
Χρησιμοποιώντας γλώσσα γλαφυρή και ρέουσα ο Κάμπρε αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας με ανομολόγητα μυστικά. Βασικός αφηγητής του  είναι ο Αντριά ενός εξαιρετικά ευφυής, μοναχικός και υπάκουος νεαρός, ο οποίος προσπαθώντας να ικανοποιήσεις τις υπέρμετρες και αντιφατικές φιλοδοξίες των γονιών του,  χάνει οριστικά την αίσθηση του προσωπικού του προορισμού. 

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Η κατασκευή μιας ταινίας



Μια αντικειμενική ματιά στον τρόπο με τον οποίο κατασκευάζεται μια ταινία με ιδιαίτερη αναφορά στα διαφορετικά στάδια υλοποίησης από το χαρτί στην οθόνη. Η κατασκευής  μιας ταινίας είναι μια περιπέτεια διαρκείας που λαμβάνει χώρα συνήθως από δημιουργούς που αντέχουν στις αντιξοότητες της ζωής. Το βιβλίο των Frederic Strauss και Anne Huet είναι εμπλουτισμένο με τις αφηγήσεις πολλών σπουδαίων σκηνοθετών και εικονογραφημένο με φωτογραφίες ταινιών που έχουν ως θέμα τους μια ταινία που γυρίζεται. Από την σειρά "Τετράδια Κινηματογράφου" των εκδόσεων Πατάκη.

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Μερική εφαρμογή του αντιμεταναστευτικού διατάγματος Τραμπ




Τη μερική εφαρμογή του αμφιλεγόμενου αντιμεταναστευτικού  διατάγματος,το οποίο απαγορεύει την είσοδο στις ΗΠΑ στους κατοίκους έξι μουσουλμανικών χωρών διέταξε το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ωστόσο, η δικαίωση του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ είναι μόνο προσωρινή, μιας και το θέμα θα συζητηθεί επί της ουσίας κατά την έναρξη της ερχόμενης δικαστικής περιόδου το φθινόπωρο.

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Η Τέλεια Ομορφιά (La Grande Bellezza)

Στην «Τέλεια Ομορφιά» του Πάολο Σορεντίνο ένας έμπειρος δημοσιογράφος και ταυτόχρονα συγγραφέας  ενός και μοναδικού, ωστόσο βραβευμένου βιβλίου, o Τζέμπ Γκαμπερντέλα, ο επικαλούμενος «βασιλιάς» των κοσμικών, περιπλανιέται άσκοπα μέσα στις ομορφιές της αιώνιας Ρώμης, παρατηρώντας πάνω στα αρχαία αγάλματα τους λεκέδες της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο κύκλος του, αποτελούμενος κυρίως από ανθρώπους της ανώτερης τάξης, διανοούμενους και καλλιτέχνες, ενοικιαζόμενους ευγενείς, συγγραφείς που έχουν χάσει τον οίστρο τους μέσα στη νωθρότητα, εκδότες και προαγωγούς, διοργανωτές εκδηλώσεων και διάσημους συλλέκτες, του προκαλεί αποστροφή και αηδία. Προσπαθώντας, να αντλήσει υλικό για ένα δυνητικά καινούργιο βιβλίο αρχίζει να «σκανάρει» φίλους και παλιούς γνωστούς, καταλήγοντας στον πυρήνα της αποστροφής του για το ανθρώπινο είδος. Ταυτόχρονα, όμως με την επιθυμία του να χαλάει τα πάρτι και τις εκκεντρικές συνεστιάσεις των ομοίων του, αυτός ο εκλεπτυσμένος μισάνθρωπος, φαίνεται ότι συμπάσχει με μια μερίδα συνανθρώπων του που αναζητά ένα στήριγμα για να αντέξει το βάρος της καθημερινής φθοράς.

Αξιοποιώντας στο έπακρο, χάρη στους εξαιρετικούς φωτισμούς και την πληθωρική του σκηνοθεσία,  τους πολιτιστικούς θησαυρούς  και το εκθαμβωτικό μωσαϊκό του ρωμαϊκού τοπίου, ο Παόλο Σορεντίνο,μέσα από μια παράσταση μαγείας, μας οδηγεί σ ένα νωχελικό ταξίδι  αυτογνωσίας  στην ψυχή του Τζεπ Γκαμπερντέλα, ενός ηλικιωμένου άντρα με ακαταμάχητη γοητεία, που νιώθει εξαντλημένος από τον τρόπο ζωής του και τη διαρκή αναζήτηση της τέλειας ομορφιάςη, προσπαθώντας  να καταλάβει αν αξίζει τον κόπο να ξαναπιάσει το γράψιμο.
 Η βραβευμένη με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας το 2014, ταινία του Πάολο Σορεντίνο , είναι κυριολεκτικά απολαυστική τόσο για το μάτι και το αυτί  όσο και για την ψυχή. Χωρίς να κουράζει το κοινό, του  βάζει δύσκολα και τελικά τα καταφέρνει. Το δε ψυχολογικό βάθος της  σε καθηλώνει. «Τα  τρενάκια στα πάρτι της Ρώμης είναι τα καλύτερα γιατί δεν πάνε πουθενά» λέει ο Τζεπ στην κορύφωση ενός τέτοιου πάρτι. Λίγο αργότερα θα ζητήσει πνευματική καθοδήγηση από ένα καρδινάλιο που προορίζεται για επόμενος πάπας και εκείνος θα τον διακόψει προκειμένου να κάνει έναρξη σ ένα κυνήγι ασβού.

Τελικά, στη σύγχρονη Ρώμη, την ώρα που οι τουρίστες καταρρέουν από την πολλή γοητεία που συναντούν, η ανώτερη τάξη  δοκιμάζει τη γεύση της απόγνωσης και της απελπισίας που συνεπάγεται η ραγδαία παρακμή της, νιώθοντας ανεξήγητα εγκλωβισμένη μέσα στην τέλεια ομορφιά της πόλης.

Traditional market of Thessaloniki

Traditional market of Thessaloniki

Θεσσαλονίκη-Αλκαζάρ


Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Για δεύτερη φορά απορρίφθηκε το διάταγμα Τραμπ για τη μετανάστευση



Το αμερικανικό εφετείο απέρριψε για δεύτερη φορά τη Δευτέρα, το διάταγμα του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ για προσωρινή απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ σε πολίτες από 6 μουσουλμανικές χώρες.

Ανάλογη ετυμηγορία είχε εκδόσει και δικαστήριο του Ρίτσμοντ. Το αίτημα του Αμερικανού προέδρου αφορούσε το μπλοκάρισμα των δικαστικών αποφάσεων της Χαβάης και του Ρίτσμοντ και την επαναφορά της απαγόρευσης εισόδου.

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

"Παράνομο" για την ισπανική κυβέρνηση το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας






Μετά την ανακοίνωση του Καταλανού προέδρου Κάρλες Πουτζδεμόν για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την απόσχιση της περιφέρειας της Καταλονίας την 1η Οκτωβρίου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ινίγο Μέντες ντε Βίγο δήλωσε ότι η ισπανική κυβέρνηση θα εμποδίσει κάθε προσπάθεια να προχωρήσει η διαδικασία για την ανεξαρτησία της Καταλονίας. «Οποιαδήποτε κίνηση που εξελίσσεται από ανακοίνωση σε γεγονός θα δεχθεί την έφεση της κυβέρνησης», δήλωσε ο Μέντες ντε Βίγο σε συνέντευξη Τύπου. «Αυτό το δημοψήφισμα δεν πρόκειται να διεξαχθεί επειδή είναι παράνομο», προσέθεσε.

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Νίκη για την Τερέζα Μέι χωρίς αυτοδυναμία δίνουν τα πρώτα Exit Polls



Επικράτηση των Συντηρητικών με 314 έδρες, αριθμός που δεν είναι ικανός να τους δώσει αυτοδυναμία στο κοινοβούλιο, έδωσαν τα πρώτα Exit Polls στη Μεγάλη Βρετανία.

Καταγράφοντας άνοδο, οι Εργατικοί του Τζέρεμι Κόρμπι ακολουθούν με 266 έδρες.

Μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο ITV ο πρώην υπουργός Οικονομικών της χώρας Τζορτζ Όσμπορν έκανε λόγο για "ολοκληρωτικά καταστροφικό" αποτέλεσμα.

«Εάν τα exit poll αληθεύουν, η Τερέζα Μέι έχει θέσει το Brexit σε κίνδυνο. Το είπα στην αρχή ότι αυτή η εκλογική διαδικασία ήταν λάθος. Ύβρις», έγραψε στο λογαριασμό του στο Twitter ο επικεφαλής του UKIP, Πολ Νάταλ. 

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Ιδιωτικά χρόνια (Βιτάλι Μάνσκι)


Το ντοκιμαντέρ με τίτλο "Ιδιωτικά χρόνια" του Βιτάλι Μάνσκι σε σενάριο του Ιγκόρ Γιάρκεβιτς δεν μπορείς να το το πεις ακριβώς ταινία τεκμηρίωσης μιας και το υλικό με το οποίο τεκμηριώνει την αφήγησή της είναι περισσότερο ένα κολάζ κινούμενων και στατικών εικόνων της ίδιας βέβαια περιόδου που χρησιμοποιούνται όμως για να περιγράψουν μια γενική ιστορία. Το εγχείρημα είναι δύσκολο, καθώς εμπεριέχει την υπόνοια της προκατάληψης, ωστόσο είναι τόσο ευχάριστα και με ειλικρίνεια δοσμένο που τελικά κερδίζει την εμπιστοσύνη σου ολοκληρωτικά. Στην ταινία παρακολουθούμε- χρονιά χρονιά- την κοινή ζωή μιας γενιάς που γεννήθηκε όταν ο Γιούρι Γκαγκάριν έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε στο διάστημα και μεγάλωσε σε μια εποχή τεράστιων αλλαγών και αναταραχών.
Αξίζει να αναφερθεί ότι για να ολοκληρώσει ο Βιτάλι Μάνσκι το εγχείρημα αυτής της φανταστικής βιογραφίας χρειάστηκε να επεξεργαστεί περισσότερες από πέντε χιλιάδες ώρες ερασιτεχνικών βίντεο και είκοσι χιλιάδες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν για "οικιακή χρήση". Το αποτέλεσμα είναι συγκινητικό.

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Ηρακλής: Η ιδέα που σκότωσε την εταιρεία

Για μια ακόμα φορά ο Ηρακλής δίνει μια ανελέητη μάχη για την επιβίωσή του.Άοπλος, ανυπεράσπιστος  και παρατημένος απέναντι σ ένα πανίσχυρο απόστημα, εκλιπαρώντας για λίγη ευσυνειδησία από ανθρώπους που δε  διαθέτουν ούτε υποψία της, με έναν ιδιοκτήτη εξαφανισμένο ακόμα και από το νομικό του επιτελείο.  Για μια ακόμα φορά τρυπημένος από τη διοίκησή του, προδομένος από τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ , γίνεται ο αδύναμος κρίκος ενός συστήματος που θέλει να διατηρήσει τα υλικά του ανέπαφα. Δεν είναι ότι κανείς δεν αναγνωρίζει το δίκαιό του ούτε ότι πάση θυσία πρέπει να υποβιβαστεί . Είναι ότι πρέπει να σωθούν ο Αστέρας Τρίπολης, ο Λεβαδειακός και άλλες εξαρτημένες ομάδες ενός πρωταθλήματος γεμάτου από ομάδες χωρίς ιστορία.
Είναι ότι σε μια περίοδο που κυριαρχεί η εξαντλητική έλλειψη ρευστότητας, οι ζώνες επιρροής ενισχύονται συνεχώς με συνέπεια οι ανεξάρτητες  ομάδες να μη βρίσκουν καμιά θέση στο ποδοσφαιρικό στερέωμα, αν δεν διαθέτουν μια γερή οικονομική βάση.
Ας θυμηθούμε ξανά τι συνέβη το 2011: Αντί για πρόστιμο τότε που προέβλεπε ο κανονισμός για την πλαστή ενημερότητα , η ΕΠΟ επιβάλλει στον Ηρακλή την ποινή του υποβιβασμού, κανονισμός που άλλαξε την επόμενη χρονιά, αναγνωρίζοντας τον κίνδυνο του να οδηγηθούν ιστορικές ομάδες στον αφανισμό για μερικές χιλιάδες ευρώ. Το κακό είχε γίνει. Ο Ηρακλής έφτασε στη Δ Εθνική καθαρός βεβαίως από χρέη, αλλά μέχρι να επιστρέψει ξανά στην πρώτη κατηγορία ήτανε και πάλι χρεωμένος. Πως έγινε αυτό με τόσο μικρά συμβόλαια στο ρόστερ του και απαγόρευση στις μεταγραφές παικτών άνω των 23 ετών, είναι κάτι που μόνο ο εξαφανισμένος ιδιοκτήτης του μπορεί να εξηγήσει.
Δυστυχώς, σήμερα, η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται, έστω κι αν αυτή τη φορά  στο μαρτύριο που περνά η ομάδα, φαίνεται να υπάρχει κάτι πολύ ηρωικό, που ξεπερνά το όρια των φιλάθλων της και ενισχύει κάπως τον στραπατσαρισμένο μύθο της.

Γιατί, μ αυτά και μ αυτά, ο Ηρακλής γίνεται μια ομάδα που κατοχυρώνεται στη συνείδηση των  Ελλήνων φιλάθλων ως  αυτή που πρώτον δεν πέφτει ποτέ αγωνιστικά και δεύτερον, δεν έχει συμμετοχή στο ποδοσφαιρικό παρασκήνιο.Γίνεται η ομάδα των τελευταίων ρομαντικών του ποδοσφαίρου, που βλέπουν μια μια τις αξίες τους να συνθλίβονται κάτω από τις ερπύστριες των ματωμένων μικροσυμφερόντων του ελληνικού ποδοσφαίρου. Όχι ότι κάτι τέτοιο  μπορεί να δώσει παρηγοριά στους οπαδούς του, που φέρουν τεράστια ευθύνη για το γεγονός ότι κανένας σοβαρός επιχειρηματίας δε θα  πλησιάσει ποτέ την ομάδα, αλλά όπως και να το δει κανείς είναι κάτι για την επόμενη ημέρα που έτσι κι αλλιώς θα ξημερώσει. Μέχρι τότε όμως οφείλει ο σύλλογος να δώσει μια διπλή δικαστική μάχη, μπροστά σε δικαστικούς λειτουργούς, ευτυχώς, ώστε αυτό που κέρδισε μέσα στα γήπεδα να το επικυρώσει με ατράνταχτα επιχειρήματα και στις δικαστικές αίθουσες. Μια νίκη, με την οποία, με εξαίρεση τους φιλάθλους της Θεσσαλονίκης, η πλειοψηφία των Ελλήνων φιλάθλων πιστεύω ότι θα χαρεί.

Το δάσος με τις σημύδες (Αντρέι Βάιντα)




Μακριά από τις τεκτονικές μετατοπίσεις  που προκάλεσαν στην πολωνική ιστορία τα κοσμοιστορικά γεγονότα του  β παγκοσμίου πολέμου και της πτώσης του κομμουνισμού, το «Δάσος με τις σημύδες» γεννήθηκε ως ένα λυρικό ποίημα του Αντρέι Βάιντα για τον πυρήνα των πραγματικών σχέσεων που παραμένει αδιατάρακτος όσο μεγάλες κι αν είναι οι συγκρούσεις που τις ταλανίζουν επιφανειακά.

  Ένας νεαρός άνδρας, χτυπημένος από τη φυματίωση, επιστρέφει στο επιστατικό που ζει ο μονόχνοτος αδελφός του μαζί με τη μικρή κόρη του για να ζήσει τις τελευταίες του ημέρες.
Μέσα σ αυτό το ειδυλλιακό και πολύχρωμο τοπίο, που κυριαρχεί ένα εκστατικό δάσος με σημύδες  , και τις αντίστοιχες μεταμορφώσεις που επιφέρει η εναλλαγή των εποχών στα συναισθήματα των ανθρώπων, να βρίσκονται στην πλήρη ζωτικότητά τους, ο νεαρός φυματικός ονειρεύεται να ζήσει έντονα την κάθε μια από τις στιγμές που του απομένουν. Από την άλλη,  ο μεγάλος αδελφός, βασανισμένος κι αυτός από μια συντριπτική απώλεια, αδυνατεί να καταλάβει τη δύναμη και το σθένος του μικρότερού του αδελφού.



                                                    

Στάχτες και διαμάντια (Ashes and Diamonds 1958)


Για πολλούς θεωρείται η καλύτερη ταινία του Αντρέι Βάιντα. Για τον Φράνσις Φορντ Κόπολα και τον Μάρτιν Σκορσέζε, μια από τις καλύτερες  όλων των εποχών. Το φιλμ, που βασίζεται σε βιβλίο του Γιέρζι Αντρεζιέφσκι, διαδραματίζεται την τελευταία ημέρα του Β. Παγκοσμίου Πολέμου και αποτελεί, σύμφωνα με τον Πολωνό σκηνοθέτη, μια μελαγχολική ελεγεία για το τέλος των ψευδαισθήσεων και την ιδεολογική  σύγχυση που βίωναν οι συμπατριώτες του εκείνη την περίοδο . Στο σενάριο της ταινίας, που αποτελεί το τρίτο και πιο αμερόληπτο μέρος μιας άτυπης τριλογίας (A Generation 1956, Canal 1957), παρακολουθούμε δύο στρατιώτες που έχουν αναλάβει την αποστολή να δολοφονήσουν τον τοπικό ηγέτη του κομμουνιστικού καθεστώτος, με τον ένα από τους δύο να να καταβυθίζεται σ ένα κόσμο ονειροπολήσεων σχετικά με το μέλλον της Πολωνίας και αναπόλησης των χαμένων του συμπολεμιστών, αμφιβάλλοντας στο τέλος ανοιχτά για τη σκοπιμότητα της αφαίρεσης κάθε ανθρώπινης ζωής. Η ταινία "Στάχτες και Διαμάντια" ξεχωρίζει για την ευαισθησία με την οποία προσεγγίζει το εμφύλιο δράμα του πολωνικού λαού, ο οποίος   κατά τη διάρκεια του μεγάλου πολέμου βρέθηκε μεταξύ των διασταυρούμενων πυρών της Ναζιστικής Γερμανίας  και της Σοβιετικής Ένωσης. Ταυτόχρονα, όμως με την πολιτική ανάγνωση μιας κινηματογραφικής γραφής που διαθέτει ένα αξεπέραστο ύφος με στοιχεία μπαρόκ και ποιητικού ρεαλισμού, και μια δόμηση που παραπέμπει περισσότερο σε αμερικανικό παρά ευρωπαϊκό σινεμά, χωρίς ωστόσο να χάνει την ευρωπαϊκή της ευαισθησία, εξελίσσεται κι ένα καταδικασμένο Love story, το οποίο δίνει στην ταινία μια χροιά εντελώς σπαρακτική.

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Νόμος Περί Τέκνων (Ίαν ΜακΓιούαν)

Υπηρετώντας με μαζοχιστική αυταπάρνηση τη θρησκεία των γονιών του, λίγους μήνες πριν την ενηλικίωσή του, ένα παιδί, με πλούσια γκάμα ψυχικών τραυμάτων, και επισκιασμένες καλλιτεχνικές αρετές,  αποφασίζει να μην αποδεχτεί τη θεραπεία που του συνιστούν οι γιατροί για να σώσει τη ζωή του . Αν και δεν υπάρχει τίποτα που να τον διασκεδάζει περισσότερο από μια καλή ανταρσία,  στην πραγματικότητα, ο 17χρονος Άνταμ δεν κάνει καμιά απολύτως προσπάθεια για να αντιμετωπίσει την καταδυναστευτική φύση της κοινότητάς του.  Προκειμένου λοιπόν να καταλήξει σε μια απόφαση, η διακεκριμένη νομικός Φιόνα Μέι που εκδικάζει στο δικαστήριο υποθέσεις που εμπίπτουν στο οικογενειακό δίκαιο επισκέπτεται στο νοσοκομείο το 17χρονο αγόρι που αρνείται τη θεραπεία. Η συνάντηση τους, εκτός του ότι θα ξυπνήσει τη λυσσαλέα δίψα για ζωή του νεαρού Άνταμ, θα θέσει στο επίκεντρο της υπέροχης γραφής του Ίαν Μακ Γιούαν ένα αμείλικτο ερώτημα: είναι πάντα, η ελευθερία της βούλησης και της έκφρασης, λιγότερο επικίνδυνες από τη θρησκεία;

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Ο Επιφανής Πολίτης (The Distinguished Citizen)


Ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας Αργεντινός συγγραφέας, Ντανιέλ Μαντοβάνι, ο οποίος ζει
 στην Ευρώπη εδώ και τριάντα χρόνια, δέχεται την πρόσκληση του Δημάρχου του Σάλας, του χωριού όπου γεννήθηκε και δεν έχει επισκεφθεί από τότε που ήταν νέος, προκειμένου να το επισκεφθεί και να ανακηρυχθεί επίτιμος πολίτης. Επιστρέφοντας στον τόπο του, που αποτελούσε μοναδική πηγή έμπνευσης για όλα τα βιβλία του, ο Μαντοβάνι αντί να νιώσει θριαμβευτής θα έρθει αντιμέτωπος με την μικροψυχία και την αρνητική πλευρά των ντόπιων, επιβεβαιώνοντας στο έπακρο τη θρησκευτική ρήση τού "ουδείς προφήτης στον τόπο του".

Το δυνατό χαρτί της ταινίας των Γκαστόν Ντουπρά και Μαριάνο Κον είναι ξεκάθαρα το πολύ πρωτότυπο και καλοδουλεμένο σενάριό της που συνδυάζει τη σάτιρα με το δράμα, έχοντας στο επίκεντρό της έναν εξαιρετικά πολύπλευρο και ενδιαφέροντα χαρακτήρα, που πέφτει στην αρένα της ζηλοφθονίας και της μικροψυχίας όσων έμειναν σκαλωμένοι σε μια μίζερη επαρχιώτικη καθημερινότητα , όχι για να αποδείξει την αισθητική του ανωτερότητα, αλλά για να αντιμετωπίσει την δική του, προσωπική  κρίση έμπνευσης και ηλικίας.

Κουφάρι τρένου στη Δυτική Θεσσαλονίκη


Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Ξανάνιωμα

Painting: Tara Pasher

Προτού ακόμα οι Φαραώ, με τη μεγαλοπρεπή ασχημοσύνη τους , και την αταβιστική λαμπρότητα που τους διέπνεε, αποκρυσταλλωθούν ως οντότητες από την ιστορία, στα βασίλεια της διασπασμένης ακόμα Αιγύπτου υπήρχε μια αδιαπραγμάτευτη συνθήκη. Όταν ο βασιλιάς έβγαζε την πρώτη άσπρη τρίχα στο κεφάλι του ήταν υποχρεωμένος, όχι απλά να καθαιρεθεί από το αξίωμά του, αλλά να οδηγηθεί σε εκτέλεση, σε κοινή θέα μάλιστα από τον ιερέα του βασιλείου. Για να παρατείνουν όμως οι βασιλείς το χρόνο ζωής που τους απέμενε, κι αφού οι καθρέφτες δεν είχαν ακόμη εφευρεθεί, χρησιμοποιούσαν κάποια από τις πιο έμπιστες υπηρέτριές τους προκειμένου να ξεριζώσουν κάθε άσπρη τρίχα που θα εμφανιζόταν στο κεφάλι τους προτού γίνει αντιληπτή από τα μάτια κάποιου.
Παρότι από τότε έχουν περάσει μερικές χιλιάδες χρόνια , και κανείς πια δεν οδηγείται σε δημόσια εκτέλεση λόγω γήρατος, στην ουσία τα πράγματα δε διαφέρουν πολύ για τη σημερινή γενιά των πενηντάρηδων, που έχουν μείνει ή κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς εργασία. Γι αυτό και οι προσπάθειές τους, να ξεγελάσουν τα μάτια του αδέκαστου χρόνου, εκτός από συγκινητική ανασφάλεια και μετεφηβική ματαιοδοξία φανερώνουν και ένα κομμάτι του σύγχρονου ενήλικου ανθρώπινου δράματος. Ότι μαζί με το αξιοπρεπές άσπρισμα των μαλλιών χάνεται κι ένα μέρος της ανθρωπιάς μας, όπως αυτή αποτυπώνεται μέσα από τη συμπόνια του ενός για την κατάσταση του άλλου..

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Πως να αντέξεις το ταξίδι

Ζόρικο πράγμα να μεγαλώνεις το παιδί που υπήρξες. Ζόρικο και για μένα που υπήρξα παιδί με αδικαιολόγητες εμμονές, εξωπραγματικές φιλοδοξίες και ουτοπικά όνειρα. Ένα παιδί που λύγισε από το βάρος του προορισμού και που σχεδόν συντρίφθηκε κατά το πέρασμα από τον κόσμο της φαντασίας σε εκείνον της πραγματικότητας. Κι αν τώρα παίρνω τον ίδιο δρόμο αντίστροφα για να βρεθώ ξανά στον κόσμο της φαντασίας και να συναντήσω μια εκδοχή του παιδιού που ταλαιπώρησα όσο κανέναν άλλο, είναι γιατί, έχω πάντα στις φτωχές αποσκευές μου μια παραφρασμένη ρήση του Ντέιβιντ Λιντς, που αν την είχα γνωρίσει νωρίτερα θα ήτανε πραγματικό βάλσαμο για την ψυχή μου: «Δεν μπορείς να κάνεις κάτι για τα χρήματα, τη δόξα ή για κάποιον άλλο λόγο. Πρέπει να είσαι ερωτευμένος με αυτό, να είσαι έμπλεος ενθουσιασμού. Διαφορετικά, δε θα αντέξεις το ταξίδι».

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Paterson-Sketch

Ένα σκίτσο μου από την ταινία «Paterson» του Τζιμ Τζάρμους.
Δυο ποιητές συναντιούνται τυχαία σ ένα παγκάκι. Ενώ ο ένας ζει για την ποίηση, ο άλλος είναι έτοιμος να την εγκαταλείψει, βάζοντας μπροστά τη μηχανή του αυτοοικτιρμού. Όμως τελικά όλα αλλάζουν όταν , χάρη στη διαίσθηση του μεσήλικα, ο νεαρός αρχίζει να ανακαλεί διάφορες μικρές απολαύσεις που του είχε χαρίσει η τέχνη του.

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Ξέρω τι έφαγες το μεσημέρι

Έγραψα αυτό για τον διάφανο κόσμο των κοινωνικών δικτύων



Ξέρω τι έφαγες το μεσημέρι
ξέρω που πήγες ν αγοράσεις λάδι
ξέρω τι θέλεις για το καλοκαίρι
τι σχεδιάζεις, ξέρω, για το βράδυ

ξέρω ότι λείπεις τώρα από το σπίτι
κι ότι τσακώθηκες στον δρόμο μ έναν
ξέρω ότι έβαλες μικρό μαγνήτη
 σ ένα κουτί μήπως και κλέψεις ρεύμα

ξέρω ότι μάλωσες με τη δικιά σου
κι ότι σε πόνεσε ξανά η μέση
ξέρω που έκανες το τατουάζ σου
ξέρω ποιο κινητό δε σου αρέσει

που υπηρέτησες, ξέρω, φαντάρος
τις διαφορές των πρώην γυναικών σου
πως του «Αρκά» δεν σου αρέσει ο «Χάρος
ξέρω που βρίσκεται το πατρικό σου

ξέρω ποιες μέρες πήγες στα μπουζούκια
ξέρω ποιες μέρες βλέπεις τη μαμά σου
ξέρω ότι σπάσαν στο χιονιά τα λούκια
ξέρω ότι ζει μία τρελή κοντά σου

ξέρω τα πάντα, δίχως να σε ξέρω
ξέρω τα πάντα για λογαριασμό σου
ξέρω, και σόρυ, που το αναφέρω
όσα δεν ξέρει ούτε ο γονιός σου

ξέρω πως ήσουν αγανακτισμένος
ξέρω πως έκανες μεγάλη τούμπα
ξέρω πως είσαι απ όλους κουρασμένος
ξέρω πως τώρα έχεις κάνει μούγκα