Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Ηρακλής: Η ιδέα που σκότωσε την εταιρεία

Για μια ακόμα φορά ο Ηρακλής δίνει μια ανελέητη μάχη για την επιβίωσή του.Άοπλος, ανυπεράσπιστος  και παρατημένος απέναντι σ ένα πανίσχυρο απόστημα, εκλιπαρώντας για λίγη ευσυνειδησία από ανθρώπους που δε  διαθέτουν ούτε υποψία της, με έναν ιδιοκτήτη εξαφανισμένο ακόμα και από το νομικό του επιτελείο.  Για μια ακόμα φορά τρυπημένος από τη διοίκησή του, προδομένος από τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ , γίνεται ο αδύναμος κρίκος ενός συστήματος που θέλει να διατηρήσει τα υλικά του ανέπαφα. Δεν είναι ότι κανείς δεν αναγνωρίζει το δίκαιό του ούτε ότι πάση θυσία πρέπει να υποβιβαστεί . Είναι ότι πρέπει να σωθούν ο Αστέρας Τρίπολης, ο Λεβαδειακός και άλλες εξαρτημένες ομάδες ενός πρωταθλήματος γεμάτου από ομάδες χωρίς ιστορία.
Είναι ότι σε μια περίοδο που κυριαρχεί η εξαντλητική έλλειψη ρευστότητας, οι ζώνες επιρροής ενισχύονται συνεχώς με συνέπεια οι ανεξάρτητες  ομάδες να μη βρίσκουν καμιά θέση στο ποδοσφαιρικό στερέωμα, αν δεν διαθέτουν μια γερή οικονομική βάση.
Ας θυμηθούμε ξανά τι συνέβη το 2011: Αντί για πρόστιμο τότε που προέβλεπε ο κανονισμός για την πλαστή ενημερότητα , η ΕΠΟ επιβάλλει στον Ηρακλή την ποινή του υποβιβασμού, κανονισμός που άλλαξε την επόμενη χρονιά, αναγνωρίζοντας τον κίνδυνο του να οδηγηθούν ιστορικές ομάδες στον αφανισμό για μερικές χιλιάδες ευρώ. Το κακό είχε γίνει. Ο Ηρακλής έφτασε στη Δ Εθνική καθαρός βεβαίως από χρέη, αλλά μέχρι να επιστρέψει ξανά στην πρώτη κατηγορία ήτανε και πάλι χρεωμένος. Πως έγινε αυτό με τόσο μικρά συμβόλαια στο ρόστερ του και απαγόρευση στις μεταγραφές παικτών άνω των 23 ετών, είναι κάτι που μόνο ο εξαφανισμένος ιδιοκτήτης του μπορεί να εξηγήσει.
Δυστυχώς, σήμερα, η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται, έστω κι αν αυτή τη φορά  στο μαρτύριο που περνά η ομάδα, φαίνεται να υπάρχει κάτι πολύ ηρωικό, που ξεπερνά το όρια των φιλάθλων της και ενισχύει κάπως τον στραπατσαρισμένο μύθο της.

Γιατί, μ αυτά και μ αυτά, ο Ηρακλής γίνεται μια ομάδα που κατοχυρώνεται στη συνείδηση των  Ελλήνων φιλάθλων ως  αυτή που πρώτον δεν πέφτει ποτέ αγωνιστικά και δεύτερον, δεν έχει συμμετοχή στο ποδοσφαιρικό παρασκήνιο.Γίνεται η ομάδα των τελευταίων ρομαντικών του ποδοσφαίρου, που βλέπουν μια μια τις αξίες τους να συνθλίβονται κάτω από τις ερπύστριες των ματωμένων μικροσυμφερόντων του ελληνικού ποδοσφαίρου. Όχι ότι κάτι τέτοιο  μπορεί να δώσει παρηγοριά στους οπαδούς του, που φέρουν τεράστια ευθύνη για το γεγονός ότι κανένας σοβαρός επιχειρηματίας δε θα  πλησιάσει ποτέ την ομάδα, αλλά όπως και να το δει κανείς είναι κάτι για την επόμενη ημέρα που έτσι κι αλλιώς θα ξημερώσει. Μέχρι τότε όμως οφείλει ο σύλλογος να δώσει μια διπλή δικαστική μάχη, μπροστά σε δικαστικούς λειτουργούς, ευτυχώς, ώστε αυτό που κέρδισε μέσα στα γήπεδα να το επικυρώσει με ατράνταχτα επιχειρήματα και στις δικαστικές αίθουσες. Μια νίκη, με την οποία, με εξαίρεση τους φιλάθλους της Θεσσαλονίκης, η πλειοψηφία των Ελλήνων φιλάθλων πιστεύω ότι θα χαρεί.

Το δάσος με τις σημύδες (Αντρέι Βάιντα)




Μακριά από τις τεκτονικές μετατοπίσεις  που προκάλεσαν στην πολωνική ιστορία τα κοσμοιστορικά γεγονότα του  β παγκοσμίου πολέμου και της πτώσης του κομμουνισμού, το «Δάσος με τις σημύδες» γεννήθηκε ως ένα λυρικό ποίημα του Αντρέι Βάιντα για τον πυρήνα των πραγματικών σχέσεων που παραμένει αδιατάρακτος όσο μεγάλες κι αν είναι οι συγκρούσεις που τις ταλανίζουν επιφανειακά.

  Ένας νεαρός άνδρας, χτυπημένος από τη φυματίωση, επιστρέφει στο επιστατικό που ζει ο μονόχνοτος αδελφός του μαζί με τη μικρή κόρη του για να ζήσει τις τελευταίες του ημέρες.
Μέσα σ αυτό το ειδυλλιακό και πολύχρωμο τοπίο, που κυριαρχεί ένα εκστατικό δάσος με σημύδες  , και τις αντίστοιχες μεταμορφώσεις που επιφέρει η εναλλαγή των εποχών στα συναισθήματα των ανθρώπων, να βρίσκονται στην πλήρη ζωτικότητά τους, ο νεαρός φυματικός ονειρεύεται να ζήσει έντονα την κάθε μια από τις στιγμές που του απομένουν. Από την άλλη,  ο μεγάλος αδελφός, βασανισμένος κι αυτός από μια συντριπτική απώλεια, αδυνατεί να καταλάβει τη δύναμη και το σθένος του μικρότερού του αδελφού.



                                                    

Στάχτες και διαμάντια (Ashes and Diamonds 1958)


Για πολλούς θεωρείται η καλύτερη ταινία του Αντρέι Βάιντα. Για τον Φράνσις Φορντ Κόπολα και τον Μάρτιν Σκορσέζε, μια από τις καλύτερες  όλων των εποχών. Το φιλμ, που βασίζεται σε βιβλίο του Γιέρζι Αντρεζιέφσκι, διαδραματίζεται την τελευταία ημέρα του Β. Παγκοσμίου Πολέμου και αποτελεί, σύμφωνα με τον Πολωνό σκηνοθέτη, μια μελαγχολική ελεγεία για το τέλος των ψευδαισθήσεων και την ιδεολογική  σύγχυση που βίωναν οι συμπατριώτες του εκείνη την περίοδο . Στο σενάριο της ταινίας, που αποτελεί το τρίτο και πιο αμερόληπτο μέρος μιας άτυπης τριλογίας (A Generation 1956, Canal 1957), παρακολουθούμε δύο στρατιώτες που έχουν αναλάβει την αποστολή να δολοφονήσουν τον τοπικό ηγέτη του κομμουνιστικού καθεστώτος, με τον ένα από τους δύο να να καταβυθίζεται σ ένα κόσμο ονειροπολήσεων σχετικά με το μέλλον της Πολωνίας και αναπόλησης των χαμένων του συμπολεμιστών, αμφιβάλλοντας στο τέλος ανοιχτά για τη σκοπιμότητα της αφαίρεσης κάθε ανθρώπινης ζωής. Η ταινία "Στάχτες και Διαμάντια" ξεχωρίζει για την ευαισθησία με την οποία προσεγγίζει το εμφύλιο δράμα του πολωνικού λαού, ο οποίος   κατά τη διάρκεια του μεγάλου πολέμου βρέθηκε μεταξύ των διασταυρούμενων πυρών της Ναζιστικής Γερμανίας  και της Σοβιετικής Ένωσης. Ταυτόχρονα, όμως με την πολιτική ανάγνωση μιας κινηματογραφικής γραφής που διαθέτει ένα αξεπέραστο ύφος με στοιχεία μπαρόκ και ποιητικού ρεαλισμού, και μια δόμηση που παραπέμπει περισσότερο σε αμερικανικό παρά ευρωπαϊκό σινεμά, χωρίς ωστόσο να χάνει την ευρωπαϊκή της ευαισθησία, εξελίσσεται κι ένα καταδικασμένο Love story, το οποίο δίνει στην ταινία μια χροιά εντελώς σπαρακτική.

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Νόμος Περί Τέκνων (Ίαν ΜακΓιούαν)

Υπηρετώντας με μαζοχιστική αυταπάρνηση τη θρησκεία των γονιών του, λίγους μήνες πριν την ενηλικίωσή του, ένα παιδί, με πλούσια γκάμα ψυχικών τραυμάτων, και επισκιασμένες καλλιτεχνικές αρετές,  αποφασίζει να μην αποδεχτεί τη θεραπεία που του συνιστούν οι γιατροί για να σώσει τη ζωή του . Αν και δεν υπάρχει τίποτα που να τον διασκεδάζει περισσότερο από μια καλή ανταρσία,  στην πραγματικότητα, ο 17χρονος Άνταμ δεν κάνει καμιά απολύτως προσπάθεια για να αντιμετωπίσει την καταδυναστευτική φύση της κοινότητάς του.  Προκειμένου λοιπόν να καταλήξει σε μια απόφαση, η διακεκριμένη νομικός Φιόνα Μέι που εκδικάζει στο δικαστήριο υποθέσεις που εμπίπτουν στο οικογενειακό δίκαιο επισκέπτεται στο νοσοκομείο το 17χρονο αγόρι που αρνείται τη θεραπεία. Η συνάντηση τους, εκτός του ότι θα ξυπνήσει τη λυσσαλέα δίψα για ζωή του νεαρού Άνταμ, θα θέσει στο επίκεντρο της υπέροχης γραφής του Ίαν Μακ Γιούαν ένα αμείλικτο ερώτημα: είναι πάντα, η ελευθερία της βούλησης και της έκφρασης, λιγότερο επικίνδυνες από τη θρησκεία;

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Ο Επιφανής Πολίτης (The Distinguished Citizen)


Ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας Αργεντινός συγγραφέας, Ντανιέλ Μαντοβάνι, ο οποίος ζει
 στην Ευρώπη εδώ και τριάντα χρόνια, δέχεται την πρόσκληση του Δημάρχου του Σάλας, του χωριού όπου γεννήθηκε και δεν έχει επισκεφθεί από τότε που ήταν νέος, προκειμένου να το επισκεφθεί και να ανακηρυχθεί επίτιμος πολίτης. Επιστρέφοντας στον τόπο του, που αποτελούσε μοναδική πηγή έμπνευσης για όλα τα βιβλία του, ο Μαντοβάνι αντί να νιώσει θριαμβευτής θα έρθει αντιμέτωπος με την μικροψυχία και την αρνητική πλευρά των ντόπιων, επιβεβαιώνοντας στο έπακρο τη θρησκευτική ρήση τού "ουδείς προφήτης στον τόπο του".

Το δυνατό χαρτί της ταινίας των Γκαστόν Ντουπρά και Μαριάνο Κον είναι ξεκάθαρα το πολύ πρωτότυπο και καλοδουλεμένο σενάριό της που συνδυάζει τη σάτιρα με το δράμα, έχοντας στο επίκεντρό της έναν εξαιρετικά πολύπλευρο και ενδιαφέροντα χαρακτήρα, που πέφτει στην αρένα της ζηλοφθονίας και της μικροψυχίας όσων έμειναν σκαλωμένοι σε μια μίζερη επαρχιώτικη καθημερινότητα , όχι για να αποδείξει την αισθητική του ανωτερότητα, αλλά για να αντιμετωπίσει την δική του, προσωπική  κρίση έμπνευσης και ηλικίας.

Κουφάρι τρένου στη Δυτική Θεσσαλονίκη


Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Ξανάνιωμα

Painting: Tara Pasher

Προτού ακόμα οι Φαραώ, με τη μεγαλοπρεπή ασχημοσύνη τους , και την αταβιστική λαμπρότητα που τους διέπνεε, αποκρυσταλλωθούν ως οντότητες από την ιστορία, στα βασίλεια της διασπασμένης ακόμα Αιγύπτου υπήρχε μια αδιαπραγμάτευτη συνθήκη. Όταν ο βασιλιάς έβγαζε την πρώτη άσπρη τρίχα στο κεφάλι του ήταν υποχρεωμένος, όχι απλά να καθαιρεθεί από το αξίωμά του, αλλά να οδηγηθεί σε εκτέλεση, σε κοινή θέα μάλιστα από τον ιερέα του βασιλείου. Για να παρατείνουν όμως οι βασιλείς το χρόνο ζωής που τους απέμενε, κι αφού οι καθρέφτες δεν είχαν ακόμη εφευρεθεί, χρησιμοποιούσαν κάποια από τις πιο έμπιστες υπηρέτριές τους προκειμένου να ξεριζώσουν κάθε άσπρη τρίχα που θα εμφανιζόταν στο κεφάλι τους προτού γίνει αντιληπτή από τα μάτια κάποιου.
Παρότι από τότε έχουν περάσει μερικές χιλιάδες χρόνια , και κανείς πια δεν οδηγείται σε δημόσια εκτέλεση λόγω γήρατος, στην ουσία τα πράγματα δε διαφέρουν πολύ για τη σημερινή γενιά των πενηντάρηδων, που έχουν μείνει ή κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς εργασία. Γι αυτό και οι προσπάθειές τους, να ξεγελάσουν τα μάτια του αδέκαστου χρόνου, εκτός από συγκινητική ανασφάλεια και μετεφηβική ματαιοδοξία φανερώνουν και ένα κομμάτι του σύγχρονου ενήλικου ανθρώπινου δράματος. Ότι μαζί με το αξιοπρεπές άσπρισμα των μαλλιών χάνεται κι ένα μέρος της ανθρωπιάς μας, όπως αυτή αποτυπώνεται μέσα από τη συμπόνια του ενός για την κατάσταση του άλλου..

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Πως να αντέξεις το ταξίδι

Ζόρικο πράγμα να μεγαλώνεις το παιδί που υπήρξες. Ζόρικο και για μένα που υπήρξα παιδί με αδικαιολόγητες εμμονές, εξωπραγματικές φιλοδοξίες και ουτοπικά όνειρα. Ένα παιδί που λύγισε από το βάρος του προορισμού και που σχεδόν συντρίφθηκε κατά το πέρασμα από τον κόσμο της φαντασίας σε εκείνον της πραγματικότητας. Κι αν τώρα παίρνω τον ίδιο δρόμο αντίστροφα για να βρεθώ ξανά στον κόσμο της φαντασίας και να συναντήσω μια εκδοχή του παιδιού που ταλαιπώρησα όσο κανέναν άλλο, είναι γιατί, έχω πάντα στις φτωχές αποσκευές μου μια παραφρασμένη ρήση του Ντέιβιντ Λιντς, που αν την είχα γνωρίσει νωρίτερα θα ήτανε πραγματικό βάλσαμο για την ψυχή μου: «Δεν μπορείς να κάνεις κάτι για τα χρήματα, τη δόξα ή για κάποιον άλλο λόγο. Πρέπει να είσαι ερωτευμένος με αυτό, να είσαι έμπλεος ενθουσιασμού. Διαφορετικά, δε θα αντέξεις το ταξίδι».

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Paterson-Sketch

Ένα σκίτσο μου από την ταινία «Paterson» του Τζιμ Τζάρμους.
Δυο ποιητές συναντιούνται τυχαία σ ένα παγκάκι. Ενώ ο ένας ζει για την ποίηση, ο άλλος είναι έτοιμος να την εγκαταλείψει, βάζοντας μπροστά τη μηχανή του αυτοοικτιρμού. Όμως τελικά όλα αλλάζουν όταν , χάρη στη διαίσθηση του μεσήλικα, ο νεαρός αρχίζει να ανακαλεί διάφορες μικρές απολαύσεις που του είχε χαρίσει η τέχνη του.

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Ξέρω τι έφαγες το μεσημέρι

Έγραψα αυτό για τον διάφανο κόσμο των κοινωνικών δικτύων



Ξέρω τι έφαγες το μεσημέρι
ξέρω που πήγες ν αγοράσεις λάδι
ξέρω τι θέλεις για το καλοκαίρι
τι σχεδιάζεις, ξέρω, για το βράδυ

ξέρω ότι λείπεις τώρα από το σπίτι
κι ότι τσακώθηκες στον δρόμο μ έναν
ξέρω ότι έβαλες μικρό μαγνήτη
 σ ένα κουτί μήπως και κλέψεις ρεύμα

ξέρω ότι μάλωσες με τη δικιά σου
κι ότι σε πόνεσε ξανά η μέση
ξέρω που έκανες το τατουάζ σου
ξέρω ποιο κινητό δε σου αρέσει

που υπηρέτησες, ξέρω, φαντάρος
τις διαφορές των πρώην γυναικών σου
πως του «Αρκά» δεν σου αρέσει ο «Χάρος
ξέρω που βρίσκεται το πατρικό σου

ξέρω ποιες μέρες πήγες στα μπουζούκια
ξέρω ποιες μέρες βλέπεις τη μαμά σου
ξέρω ότι σπάσαν στο χιονιά τα λούκια
ξέρω ότι ζει μία τρελή κοντά σου

ξέρω τα πάντα, δίχως να σε ξέρω
ξέρω τα πάντα για λογαριασμό σου
ξέρω, και σόρυ, που το αναφέρω
όσα δεν ξέρει ούτε ο γονιός σου

ξέρω πως ήσουν αγανακτισμένος
ξέρω πως έκανες μεγάλη τούμπα
ξέρω πως είσαι απ όλους κουρασμένος
ξέρω πως τώρα έχεις κάνει μούγκα

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μιλάω


Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων, που πιστεύει μόνο ό,τι βλέπει. Μια δεύτερη, που πιστεύει ό,τι βλέπει, με ορισμένες επιφυλάξεις. Μια τρίτη, που δεν πιστεύει τίποτα από όσα βλέπει και μια τέταρτη που καταφέρνει να δει αυτό που πιστεύει.

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Χρωματισμένες σφαίρες

Είμαστε ανθρώπινα όντα και οφείλουμε ελάχιστο φόρο τιμής, για τους πεσόντες κάθε εξέγερσης. Γι αυτό, νιώθεις απογοήτευση,όταν συναντάς ανθρώπους της Αριστεράς, που συγκινήθηκαν με τον "Επιτάφιο" του Ρίτσου και τη φωτογραφία της μάνας που θρηνεί πάνω στο νεκρό γιο της, να αντιμετωπίζουν με τέτοια ελαφρότητα τους νεκρούς στους δρόμους του Καράκας, Άραγε, θρηνούμε το νεκρό αγωνιστή ή μονάχα τους ομοίους μας; υπάρχουν, φίλοι μου, πολύ πιο σημαντικά πράγματα από τις ιδέες που μας κατακλύζουν γιατί ,τελικά, για ένα γονιό,απειροελάχιστη σημασία έχει, η διεκδίκηση ενός καλύτερου μέλλοντος, όταν το παιδί του έχει αφανιστεί από σφαίρες δικτάτορα, φιλελεύθερου ή σοσιαλιστή.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Κεραμεικός

Από τις ακάματες μέλισσες που δουλεύουν προς όφελος όλων, το χορτάρι που αλλάζει χρώμα κατά τις επιταγές του ήλιου, τα αρχαία γλυπτά και τα μάρμαρα που διαγκωνίζονται με τα αντίγραφά τους, και τη γυναίκα που δαμάζει το βιβλίο της κάτω από ένα δέντρο με άγρια μούρα φορτωμένο, όλα συνομολογούν ότι πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει περισσότερη ζωή απ όση θα βρεις σ ένα αρχαίο νεκροταφείο.

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Περαία-Ξεραμένη φλαμουριά

Μια μέρα που η φλαμουριά ξυπνά και καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί πια να αισθανθεί  ούτε τα κλαδιά της, ούτε τα φύλλα της ούτε καλά καλά τον κορμό της, μαζεύει όση δύναμη της έχει απομείνει και αρχίζει να κατεβαίνει προς τις ρίζες της. Μέσα σε λίγες ώρες κιτρινίζει. Μετά, όταν έχει φτάσει στις ρίζες της, αρχίζει να κοιτά ξανά προς την κορυφή  και να βλέπει ότι ένα ένα τα μικρά πουλιά την εγκαταλείπουν, επειδή έχουν καταλάβει ότι κοντά της είναι πολύ δύσκολο πια ακόμη και να ανασάνουν.

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Θεσσαλονίκη-Κέντρο

  Γιατί ξαφνιάζομαι , ξαναβλέποντας εκείνο το κτήριο; Ίσως, επειδή το βλέπω από ασυνήθιστη  οπτική γωνία σε ασυνήθιστη  φωτιστική συγκυρία. Συμπέρασμα: η αλλαγή της οπτικής όπως κι αυτή του φωτός μπορούν να επαναδιατυπώσουν ακόμη και μέσα στην ίδια σου την πόλη, τις συνθήκες ενός νέου, εντελώς καινούργιου και σχεδόν ανεπίσκεπτου σκηνικού.

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Η πατρίδα μου, ένας Λάζαρος

Πίνακας: Pat Cantin

Τριγυρνάς με δυο τρύπες αντί μάτια
με κοιτάζεις και μου κόβεις την ανάσα
σε αγγίζω και μου μένουνε στα χέρια
πριονίδια και κουρέλια όλο μιζέρια

στο λιοπύρι μοιάζεις με ισχνή φοράδα
που  σε γκάστρωσε μια νύχτα η σκιά σου
σπάσε τώρα τον καθρέφτη σου Ελλάδα
αν ακόμα δεν αντέχεις τη θωριά σου

μη διστάζεις, καν τη γλώσσα σου κομμάτια
να διαπρέψεις μακριά απ τα σύνορά σου
μη διστάζεις, βγαλ τα ίδια σου τα μάτια
να μη θέλεις να κοιτάξεις πια μπροστά σου

κι ονειρέψου πως σε πιάνουν απ το χέρι
λαοπλάνοι και στο ξέφωτο σε βγάζουν
σε φορτώνουν σ ένα ανήσυχο αστέρι
και στου χρόνου τους «ΧΥΤΑΔΕΣ» σε αδειάζουν

κι ονειρέψου πως τοκίζεις τα προσόντα
που σου αφήνει ο αρχαίος χορηγός σου
 σιγουρέψου πως γλιτώνεις από σπόντα
μιας και όλοι εκτιμούν το αρχαίο βιος σου


λες και ένας νεκροζώντανος στερεύει
κι εσύ ζεις μονάχα απ το εισόδημά του
ένας Λάζαρος που σε διαφεντεύει
γιατί θέλει ν αναστήσεις τα παιδιά του

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Thessaloniki-Barrack

Η σιωπή αυτού του παραπήγματος, κάπου στη δυτική Θεσσαλονίκη, ήταν για χρόνια άσπλαχνη και σε σόκαρε. Μια μέρα ωστόσο,εντελώς αναπάντεχα, η παράγκα αποκτά ζωή. Αναζητώντας τεχνικούς τρόπους για να περιορίσω τη φωτεινότητα της εικόνας που κινδυνεύει να εξαϋλωθεί μέσα στην επιθετικότητα του μεσημεριανού ήλιου, περνάω νοερά μέσα από τους μουχλιασμένους τοίχους, Είναι φανερό ότι εκεί μέσα βρίσκονται κάποιοι άνθρωποι, που προσπαθούν είτε να μαγειρέψουν είτε να ζεσταθούν. Κάποιοι που δεν ονειρεύονται απαραίτητα ότι ξαναπαίρνουν  τη ζωή τους από την αρχή.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Επιτόπια στροφή

«Να ζεις στην περιφέρεια, ατενίζοντας διαρκώς προς το κέντρο». Ασχέτως, αν δεν είναι από τα πιο βαρυσήμαντα ρητά που κυκλοφορούν σήμερα στο διαδίκτυο, μοιάζει τόσο βαθιά τσεχωφικό όσο και οι πιο μελαγχολικές διατυπώσεις του Ρώσου συγγραφέα για τον ανεκπλήρωτο έρωτα και τον χαμένο στόχο. Ο λόγος όμως της προφανούς αδιαφορίας του κοινού σε σχέση με το  απόφθεγμα είναι ότι δε σε ενθαρρύνει να πιστέψεις ότι είσαι κάτι μεγαλύτερο από αυτό που είσαι, και δε σε παρακινεί να μπαστακωθείς μαζί με τόσους άλλους στο επίκεντρο αυτού του κόσμου. Αντίθετα, σου υπενθυμίζει ότι με ταπεινότητα και επιμονή, θα υπάρχει πάντα λίγος χώρος για εσένα στην περιφέρεια των πραγμάτων.. Ελάχιστα γοητευτική προοπτική για τους πολλούς θα σκεφτεί κανείς...
Έβγαλα αυτή τη φωτογραφία πριν από περίπου ένα χρόνο.
Τα συναισθήματά μου ήταν συγκεχυμένα, θολά από την κόπωση και συνάμα απροσδιόριστα όσο περίπου η γραμμή που χωρίζει τον ουρανό από τη θάλασσα. Με βοήθησαν όμως πολύ να επιβάλλω στον εαυτό μου μια απαράμιλλη επιτόπια στροφή.


Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Αμάξι δίχως οδηγό, στην πόλη τριγυρνάει

Αμάξι παίρνει μπρος στις τρεις τα ξημερώματα
χωρίς ο οδηγός να βγήκε απ τα παπλώματα
αμάξι παίρνει μπρος και για δουλειά τραβάει
χωρίς ο οδηγός ακόμη  να ξυπνάει

αμάξι παίρνει μπρος, κανείς δεν τ  οδηγάει
το βλέπει ένας τυφλός και στην τροχαία πάει
αμάξι δίχως οδηγό, στην πόλη τριγυρνάει
δίπλα από περιπολικό με τσαμπουκά περνάει

αμάξι δίχως οδηγό, μια πόρνη το κοιτάει
σε βουλκανιζατέρ κλειστό για σέρβις σταματάει
αμάξι δίχως οδηγό, του τέλειωσε η βενζίνη
έξω απ τον Πύργο τον Λευκό και τα αλάρμ ανοίγει

αμάξι δίχως οδηγό, το ψάχνει ο οδηγός του
που εντωμεταξύ θαρρώ  ξύπνησε μοναχός του
αμάξι δίχως οδηγό, μετά απ τις αναλύσεις
και από το φορολογικό, το είπαν στις ειδήσεις

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Ένα σκίτσο μου από την ταινία “Manchester by the sea” του Κένεθ Λόνεργκαν

 Ένας άντρας επιστρέφει στον τόπο καταγωγής του για να αναλάβει την κηδεμονία του ανήλικου ανιψιού του. Εκεί, τον περιμένουν πολλά: γραφειοκρατικές διευθετήσεις, μερικοί παλιοί φίλοι και ξεχασμένοι συγγενείς, η πρώην γυναίκα του και ορισμένοι ακόμα που αποφεύγουν κάθε παρτίδα μαζί του. Κυρίως, όμως, η αναβίωση μιας παλιάς τραγωδίας που υπενθυμίζει ότι τα πιο ατελεύτητα φορτία για τη συνείδηση του καθενός είναι εκείνα που προκαλούνται από την  απερισκεψία μιας στιγμής.

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Σαν μαρασμός αργός μιας φλόγας

Δεν είναι πως παραγεράσαν
κι ό,τι ένιωθαν σχεδόν το χάσαν
κι ούτε πως χωριστά ξυπνάνε
γιατί άλλο πια δεν αγαπάνε

σαν μαρασμός αργός  μια φλόγας
και σαν τροχιά σκασμένης ρόδας
μαζί αντέχουνε να ζούνε
γιατί ποτέ δε θα τα βρούνε

κι αν γίνονται μαλλιά κουβάρια
τα μακροχρόνια ζευγάρια
αν έφευγε η άβυσσός τους
δε θά  ταν ο άλλος πια δικός τους

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Κανάλ (Αντρέι Βάιντα)


Ο Αντρέι Βάιντα, ένας από τους πιο πολυβραβευμένους σκηνοθέτες του ευρωπαϊκού σινεμά, έφτιαξε το "Κανάλ" τη δεύτερη μόλις ταινία του, μέσα στους χώρους της διάσημης σχολής κινηματογράφου του Λοτζ της Πολωνίας. Για να καταφέρει να φτιάξει τις συνθήκες ασφυξίας που χαρακτηρίζουν αυτό το μικρό αριστούργημα χρειάστηκαν αρκετοί μήνες απαιτητικών γυρισμάτων και η πλήρης αξιοποίηση των φειδωλών τεχνολογικών και σκηνικών δυνατοτήτων που είχε στη διάθεσή του ο σκηνοθέτης. Αποδίδοντας με κινηματογραφική λιτότητα και ψυχολογική ακρίβεια την προσπάθεια ενός λόχου Πολωνών στασιαστών να φτάσουν, μέσα από τους υπονόμους του πεδίου δράσης τους, στο κέντρο της Βαρσοβίας, ώστε να γλιτώσουν από την καταδίωξη των ναζιστών, η ταινία "Κανάλ" του Αντρέι Βάιντα αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας από τις πιο διάσημες αντι-πολεμικές τριλογίες  και συνάμα μια συγκλονιστική ελεγεία της φρίκης και του τρόμου του πολέμου, που κρατά, μέχρι το συγκλονιστικό της φινάλε, το θεατή με κομμένη την ανάσα.

Γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να δημιουργήσει παραγωγικό μοντέλο; (Σχόλιο)

Υπάρχει κάτι βαθύτερο από την απουσία κεντρικού σχεδιασμού και εθνικής στρατηγικής που δε μας επιτρέπει  να δημιουργήσουμε   ένα σοβαρό παραγωγικό μοντέλο.  Είναι η τεράστια προκατάληψη που αισθανόμαστε απέναντι σε οτιδήποτε παράγεται εδώ. Κι επίσης ότι  ως λαός δεν έχουμε ούτε την αίσθηση του χρέους απέναντι στην εγχώρια παράγωγή, ούτε και  τη διάθεση να υποστηρίξουμε τα προιόντα μας, όπως κάνουν άλλοι. Γι αυτό και όλες οι επιτυχημένες οικονομίες ξεκινούν τον ετήσιο κύκλο τους με αέρα στα πανιά τους κι έχοντας κάνει μια  σχετικά γενναία  απόσβεση του κόστους της παραγωγής τους, χάρις αποκλειστικά  στην εγχώρια αγορά τους. 

Είναι και κάτι ακόμα, όμως: Στον αναπτυγμένο κόσμο "αγαπώ την πατρίδα μου" θα πει ότι τηρώ τους νόμους, υπερασπίζομαι την κοινή λογική, πληρώνω τους φόρους που μου αναλογούν, ενδιαφέρομαι για κάτι που να ξεπερνάει το τομάρι μου και υποστηρίζω την εγχώρια παραγωγή. Εδώ, σημαίνει ότι δυσκολεύω περισσότερο τη ζωή των προσφύγων, χτυπώ στο κορμί μου αρχαιοπρεπή tattoos, καρφώνω στο μπαλκόνι μου τεράστιες σημαίες και τυπώνω στα μπλουζάκια μου αρχαία γνωμικά.

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Paterson (Τζιμ Τζάρμους)

Καταλήγω να νιώθω τόσο μετανιωμένος για την κάθε μια φορά που χρειάζεται να προτείνω σε κάποιον μια ταινία, που συνήθως αποφεύγω να το κάνω. Για το «Paterson” του Τζιμ Τζάρμους ,όμως θα το κάνω ανεπιφύλακτα . Ο λόγος είναι πως πιστεύω ότι μια τέτοια χαμηλού προφίλ ταινία, που έχει στο επίκεντρό της ένα ασυμβίβαστο ζευγάρι που μαθαίνει να αντιμετωπίζει τα διαρκώς επαναλαμβανόμενα μοτίβα της ζωής του μέσα από τη συγκινητική υποστήριξη του ενός προς τα όνειρα του άλλου, κατά κάποιο τρόπο μας αφορά όλους. Ιδιαίτερα μάλιστα όσους από εμάς αντλούν αποκλειστικά τη δύναμή τους μέσα από τον εξαντλημένο εαυτό τους, αναζητώντας απελπισμένα κάποιον τρόπο για να συντονίσουν την καθημερινή τους ρουτίνα με κάτι που να μοιάζει με πραγματική ευτυχία.

Οι Δουβλινέζοι (Τζέημς Τζόυς)



Οι "Δουβλινέζοι" του Τζέημς Τζόυς, θεωρείται τo πρώτο σημαντικό του έργο. Είναι μια συλλογή διηγημάτων την οποία εξέδωσε το 1907 με σκοπό να αποτελέσει ένα μωσαϊκό της αστικής ζωής του Δουβλίνου της βικτοριανής εποχής. Οι "Δουβλινέζοι" είναι το βιβλίο στο οποίο για πρώτη φορά παρουσιάζεται η αφηγηματική τεχνική των "επιφανειών" που είναι σήμα κατατεθέν σε όλα τα έργα του. Για τις "επιφάνειες" ο ίδιος ο Τζόυς έγραφε ότι ήταν φράσεις που εξέφραζαν πνευματικές αποκαλύψεις υπό γλωσσική μορφή, οι οποίες εισέρχονταν στο κείμενο και υποδείκνυαν ξαφνική αλλαγή της οπτικής της αφήγησης μέσω μιας αυθόρμητης συνειδησιακής αποκάλυψης. Πρόκειται για ένα εντελώς προσωπικό αφηγηματικό ύφος το οποίο κινείται σε διαφορετικά συνειδησιακά επίπεδα.

Σκίτσο προσώπου