Διακρίνω κάποια ειρωνεία;

Βρέθηκε σημείο επαφής μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης σχετικά με την συνταγματική αναθεώρηση; Για να δούμε. Ακούγεται, πάντως, ότι Παπανδρέου και Σαμαράς συμφώνησαν να προχωρήσουν από κοινού στην άρση της μονιμότητας των(!!!) μακροχρόνια ανέργων...

Θεωρητικά δικαιώματα, κυριολεκτικές υποχρεώσεις

Υπάρχει μια πολλή βαριά αποφορά που αιωρείται πάνω από την Ελληνική κοινωνία. Ένα ασφυκτικά φορτωμένο σύννεφο που εκπορεύεται από ένα λατομείο κοινωνικών διεργασιών και περιλαμβάνει ως ιχνοστοιχεία του όλους εκείνους τους μοντέρνους και παλαιούς τρόπους που δεν φειδόμαστε να χρησιμοποιήσουμε προκειμένου να τροφοδοτήσουμε την καθημερινή μας ζωή με ακόμα περισσότερη ταλαιπωρία.

Έτσι, η ρουτίνα των καθημερινών κινητοποιήσεων αποκτά μέρα με την ημέρα ένα χαρακτήρα αντανακλαστικών κινήσεων. Ολόκληρες επαγγελματικές ομάδες έχουν συνηθίσει να απεργούν ανά τακτά χρονικά διαστήματα και δεν αρνούνται να υποκύψουν για μια επιπλέον φορά στο κέλευσμα του εσωτερικού ρολογιού τους που κηρύσσει κάθε τόσο την παύση εργασιών. Αναφαίρετο δικαίωμα τους φυσικά, ποιος αντιλέγει, αρκεί να χρησιμοποιείται με σεβασμό προς το σύνολο. Κάτι που παραδοσιακά δεν γίνεται.
Τελικά, η δική τους παύση εργασιών συχνά εξακολουθεί να αμείβεται, την ώρα που η συνολική παύση εργασιών που προκαλεί, νεκρώνει την οικονομική ζωή και καταβαραθρώνει την καθημερινότητα σε μία άβυσσο όπου ακόμα και οι καθημερινοί αυτοματισμοί της ζωής μας περιέρχονται σε μια δοκιμασία χωρίς τέλος.
Σ αυτόν τον τόπο λοιπόν δεν αποκτήσαμε ποτέ το θάρρος να παραδεχτούμε ότι καθεμιά από τις διεκδικήσεις θα πρέπει να κρίνεται ξεχωριστά από τις υπόλοιπες και στη βάση μιας αντικειμενικής και στοχευμένης αιτιολόγησης που θα περιλαμβάνει τις πραγματικές αιτίες των ελλειμματικών κρατικών επιχειρήσεων και τις δυνατότητες της οικονομίας να αποδειχτεί πιο γαλαντόμα προς τους πολίτες της. Μόνο έτσι το δικαίωμα στην απεργία θα αποκτήσει κάποιο ουσιαστικό περιεχόμενο και θα επιφέρει αποτελέσματα. Μόνο τότε, όταν νόμος θα γίνει το δίκιο του πολίτη και το καταφύγιο αυτού που δεν έχει τους μοχλούς πίεσης που απαιτούνται για να υπερασπιστεί το δίκαιό του, κι όχι του εργάτη, του επιχειρηματία, του βολεμένου ή του συνδικαλιστή ξεχωριστά, θα υπάρξει πραγματική εργατική συσπείρωση και όχι τεμαχισμός και διάσπαση ενός κινήματος με διαφορετικούς στόχους και προσανατολισμούς. Μέχρι να το δούμε όμως αυτό να συμβαίνει θα εξακολουθούν όσοι διαθέτουν ισχυρά διαπραγματευτικά χαρτιά να ταλαιπωρούν τους υπόλοιπους που απλώς θα προσπαθούν να επιβιώσουν.

Γιατί εδώ αιτούνται με κάποια ελπίδα αποδοχής μοναχά όσοι έχουν ήδη εξασφαλίσει ένα καλά περιχαρακωμένο επίπεδο διαβίωσης. Οι φορείς μιας μονιμότητας και μιας κλειστότητας που πρέπει να εμπλουτιστεί με περαιτέρω εξασφαλίσεις ενός κατακτημένου επιπέδου διαβίωσης απέναντι στην καθημερινή ανασφάλεια και το άγχος της επιβίωσης των εργαζόμενων ή των επιχειρούντων στον ιδιωτικό τομέα και των συνεπών εργαζόμενων στον δημόσιο. Αυτών που το δικαίωμά τους στην απεργία υφίσταται μόνο θεωρητικά. Που ετοιμάζονται να πάνε κάθε πρωί στη δουλειά τους, οφείλοντας να ξεπεράσουν έναν κυκεώνα εμποδίων που το λιγότερο καταστρέφουν την διάθεσή τους από την ανατολή κιόλας της κάθε ημέρας για να καταφέρουν τελικά στο τέλος της οδύσσειάς τους να πρέπει να λειτουργήσουν αποδοτικά μέσα σ ένα εργασιακό περιβάλλον, όπου η κάθε ημέρα μπορεί να είναι και η τελευταία.

Το «μόνιμο» λοιπόν εκδικείται το «μέρα μέρα» σε καθημερινή κλίμακα. Με πολλούς και ποικίλους τρόπους. Και με κορυφαίο όλων, τη μη συνειδητοποίηση και αναγνώριση της τρομακτικής υπεραξίας που αποδίδει σε ατομικό επίπεδο στον διαχειριστή της η δυνατότητα ενός ελάχιστου προγραμματισμού, οικογενειακού, προσωπικού, ή επαγγελματικού, μέσα σ ένα κόσμο όπου όλα είναι ρευστά και πεπερασμένα.

Η αξιοκρατία είναι η μόνη πάγια και διαρκής ανάγκη για το δημόσιο

Προ αμνημονεύτων χρόνων θεμελιώθηκε στη χώρα μας η αντίληψη που λέει ότι νόμος είναι το δίκιο όποιου διαθέτει ισχυρή υποστήριξη και δυνατότητα επιβολής των απαιτήσεών του. Με λίγα λόγια, δικαιοσύνη είναι ο θεσμός που εξυπηρετεί τους προσωπικούς καημούς και τα επαγγελματικά ντέρτια όσων κάποτε απέκτησαν μέσα από τις κομματικές τους διασυνδέσεις την άνεση να μπαινοβγαίνουν σε γραφεία βουλευτών για να εξυπηρετήσουν την πάγια ανάγκη όλων των ανθρώπων για μόνιμη και σταθερή εργασία. Παρακάμπτοντας λοιπόν ηθικά διλήμματα και κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς εκατοντάδες χιλιάδες συμπολιτών μας χρησιμοποίησαν κατά το παρελθόν κάποια γνωριμία τους προκειμένου να συμβληθούν με το δημόσιο αρχικά ως περιορισμένου χρόνου και κατόπιν ως αορίστου. Με απλά λόγια κατέκτησαν το περιβόητο δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία που επαγγέλλεται η Αριστερά με μη αξιοκρατικό τρόπο.
Σήμερα, βρισκόμαστε ως χώρα ακριβώς στο σημείο μηδέν. Εκεί όπου το μεγάλο αυτό όχημα που λέγεται πατρίδα, φρενάρει απότομα για να μη καταλήξει σε χαράδρα εντούτοις η ορμή με την οποία κινούνταν όλα αυτά τα χρόνια προς την χρεοκοπία επηρεάζει τα υλικά σώματα που ονομάζονται πολίτες με τρόπο ώστε να εξακολουθούν να μην αλλάζουν κατάσταση.
Έτσι, όσοι κατάφεραν τα προηγούμενα χρόνια να εξασφαλίσουν μια σύμβαση περιορισμένου χρόνου και βλέπουν σήμερα πως τα δεδομένα αλλάζουν με δραματική ταχύτητα ακυρώνοντας τις προσδοκίες τους για μονιμοποίηση, επαληθεύουν με τις κινητοποιήσεις τους το νόμο της αδράνειας επιχειρώντας με τη φόρα που απέκτησαν να κατευθύνουν το όχημα προς τη γνώριμή κατεύθυνσή του.

Ευτυχώς όμως τόσο γι αυτούς όσο κυρίως για όλους τους υπόλοιπους που δεν είχαν ούτε τη δυνατότητα, αλλά ούτε αρκετοί και την πρόθεση να φορτωθούν με τρόπο οριστικό και αμετάκλητο στο κοινωνικό σύνολο, τα πράγματα φαίνεται πως αλλάζουν και οι δυνάμεις της αξιοκρατίας κάνουν δειλά δειλά την εμφάνισή τους στο προσκήνιο.

Το κοινωνικά δίκαιο σ αυτή την περίπτωση υπαγορεύει την ολόθερμη και οικουμενική υποστήριξη των διαδικασιών ΑΣΕΠ και την στελέχωση του κράτους με καταρτισμένους ικανούς ανθρώπους που κατέκτησαν τον διορισμό του με τον δύσκολο τρόπο των αδιάβλητων εξετάσεων.
Στην πραγματικότητα μόνο αυτοί εξυπηρετούν την μοναδική πάγια και διαρκή ανάγκη, που δεν είναι άλλη από την πλήρωση των κενών θέσεων του δημόσιου τομέα μέσω αξιοκρατικών διαδικασιών.