Τάφος χωρίς σταυρό

Σ΄ αυτό το λιγοστό παρελθόν που απέμεινε
στις άκρες των ποταμών, στα βροχερά βοσκοτόπια
στους αγέννητους κεραυνούς των λιβαδιών
ξεκινάμε για ένα αέναο ταξίδι
αντίκρυ στη σκουριά του χρόνου
αδειάζοντας στις θάλασσες στιγμές
και παρείσακτες άγκυρες
από ξεχασμένα ναυάγια
σαν ταξιδιώτες που υφαίνουν
όνειρα πάνω στους χάρτες
και πετούν τις αποσκευές τους
στα ψηλά κλαδιά των δέντρων
και πετούνε τα ρούχα τους στο χώμα
προτού ορμήξουνε γυμνοί στο πρώτο νεκροταφείο της σειράς
για να σκάψουν και να φάνε χώμα πράσινο
ζωή που ξεπερνά το θάνατο σε οσμή
στιγμές του μέλλοντος λιμαρισμένες στα χέρια καταδίκων
και υπηρεσιακές αντλίες ήλιων σιωπηλών
εδώ περίμενα να βρω το σχήμα πού χει ο τάφος
χωρίς απάνω ένα σταυρό για να πεθάνει το πουλί

ΟΥΔΕΙΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ

Πέρα από τις σκέψεις μου να φτάσω δεν αξιώθηκα
στο λασπωμένο δρόσισμα της τριμμένης σάρκας
στην περιστροφή των ρήσεων της πόρτας
που ανατέλλει προς τα μέσα. Στο καψικό

που οδηγεί στη μουσική που δεν καταλαβαίνω
σαν μέρμηγκας που χρημάτισε αρχηγός των κοτσυφιών
κάθε στιγμή σχεδόν διαπράττω μια προδοσία

η πλήξη γεννήθηκε ένα βράδυ με κόκκινο φεγγάρι
και τα αμέτρητα αστράμματα του ουρανού δεν έκαναν τίποτα γι αυτό
ένας άχραντος ημίθεος λειχηνιάζει τον ήλιο
με κινήσεις καιροσκόπου, καλοβαλμένου γραφειοκράτη

τα πάντα γεννιούνται και πεθαίνουν σε όμορφα γραφεία
κι όταν βγω από το λήθαργο θα σταματήσω και γω να πεθαίνω
και θα χορέψω τον πρώτο μου χορό με τη σπουδαιότητά μου

η αγάπη δεν είναι φτιαγμένη από σύμφωνα
μα από λέξεις και ήχους που κανείς δεν καταλαβαίνει
κι όμως όλοι προφέρουν ομοιοκατάληκτα

η πρώτη αληθινή χαρά μοιάζει να είναι και η τελευταία,
μετά γεννιούνται οι ελπίδες και τα ερωτήματα. Φερ ειπείν:
Ποιος έκοψε τα χόρτα από τον τάφο μου;
Ποιος έπλυνε το μνήμα;
Ποιος θέλησε να μου δώσει αυτή την καταραμένη πυξίδα
Και πως σκέφτηκε ότι τη χρειάζομαι
Τα σκουλήκια δεν σεβάστηκαν το σπαρμένο κουφάρι
Του νεκρού ποιητή
Ουδείς προφήτης στον τάφο του

ΟΥΔΕΙΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ

Πέρα από τις σκέψεις μου να φτάσω δεν αξιώθηκα
στο λασπωμένο δρόσισμα της τριμμένης σάρκας
στην περιστροφή των ρήσεων της πόρτας
που ανατέλλει προς τα μέσα. Στο καψικό

που οδηγεί στη μουσική που δεν καταλαβαίνω
σαν μέρμηγκας που χρημάτισε αρχηγός των κοτσυφιών
κάθε στιγμή σχεδόν διαπράττω μια προδοσία

η πλήξη γεννήθηκε ένα βράδυ με κόκκινο φεγγάρι
και τα αμέτρητα αστράμματα του ουρανού δεν έκαναν τίποτα γι αυτό
ένας άχραντος ημίθεος λειχηνιάζει τον ήλιο
με κινήσεις καιροσκόπου, καλοβαλμένου γραφειοκράτη

τα πάντα γεννιούνται και πεθαίνουν σε όμορφα γραφεία
κι όταν βγω από το λήθαργο θα σταματήσω και γω να πεθαίνω
και θα χορέψω τον πρώτο μου χορό με τη σπουδαιότητά μου

η αγάπη δεν είναι φτιαγμένη από σύμφωνα
μα από λέξεις και ήχους που κανείς δεν καταλαβαίνει
κι όμως όλοι προφέρουν ομοιοκατάληκτα

η πρώτη αληθινή χαρά μοιάζει να είναι και η τελευταία,
μετά γεννιούνται οι ελπίδες και τα ερωτήματα. Φερ ειπείν:
Ποιος έκοψε τα χόρτα από τον τάφο μου;
Ποιος έπλυνε το μνήμα;
Ποιος θέλησε να μου δώσει αυτή την καταραμένη πυξίδα
Και πως σκέφτηκε ότι τη χρειάζομαι
Τα σκουλήκια δεν σεβάστηκαν το σπαρμένο κουφάρι
Του νεκρού ποιητή
Ουδείς προφήτης στον τάφο του