Σηκώνω το τηλέφωνο που χτυπάει και ακούω στην άλλη άκρη της γραμμής τη μάνα μου αναστατωμένη .-Τι ήταν όλα αυτά που έγραψες τις προάλλες για τους εργαζόμενους στα stage και την Παπαρήγα; 18 ανέβηκε η πίεση του πατέρα σου, μου λέει.
Εντάξει, και τι θέλεις να κάνω δηλαδή, της απαντώ.- Δεν ξέρω τι θα κάνεις, μου λέει, φρόντισε να γράψεις κάτι σήμερα για να τον ηρεμήσεις γιατί δεν τον βλέπω καλά. Της υπόσχομαι ότι θα δω τι μπορώ να κάνω και ανοίγω τον υπολογιστή μου. Ανοίγω και μια σελίδα Word και μέχρι να αγγίξω το πληκτρολόγιο συλλαμβάνω το θέμα μου και ξεκινάω να γράφω χωρίς δεύτερη σκέψη.
20 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, ξεκινάω το κείμενό μου, από την ημέρα που οι δυτικογερμανοί γκρέμισαν το τείχος του Βερολίνου και ξεχύθηκαν, στην ανατολική πλευρά της πόλης αναζητώντας ελευθερία και μια καλύτερη ζωή....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου