Καταργήστε τα προγράμματα stage, λέγανε οι δυνάμεις της Αριστεράς πριν από τις εκλογές, μονιμοποιήστε τους απολυμένους λένε μετά. Για ποια αξιοπιστία τελικά μπορούμε να μιλάμε, για ποια ακολουθία λόγων και πράξεων; Και τι απαντούνε οι ίδιοι σε όσους κατάφεραν να κατακτήσουν με τον αξιοκρατικό τρόπο των εξετάσεων, με κόπο, ψυχική φθορά και προσπάθεια μια επαγγελματική θέση στο δημόσιο τομέα, όταν σήμερα βλέπουν τα κόμματα της αριστεράς να ψηφοθηρούν σε θολά νερά, αβαντάροντας την προσπάθεια κάποιων πολιτών να μπουν στο δημόσιο από το παράθυρο; Η εργασία είναι δικαίωμα, σύμφωνοι. Αλλά δικαίωμα δεν είναι μήπως και η αξιοκρατία, οι ίσοι όροι, η εργασιακή δικαιοσύνη; Συμφωνώ με την κα. Παπαρήγα ότι δικαίωμα στην εργασία έχουν όλοι ανεξαιρέτως, είτε πρόκειται για αποφοίτους λυκείου , είτε για πτυχιούχους ανώτερων και ανώτατων σχολών. Αλλά, μήπως θα μπορούσε ο καθένας από αυτούς να ανταποκριθεί σε κάθε θέση, στις απαιτήσεις οποιουδήποτε ρόλου και να είναι παραγωγικός οπουδήποτε; Είμαι της άποψης ότι δεν πρέπει να μονιμοποιηθούν οι εργαζόμενοι στα stage, μόνο επειδή κάποιοι τους το υποσχέθηκαν, επειδή εκτός των άλλων μια τέτοια επιλογή θα τροφοδοτούσε ακόμη περισσότερο το φαύλο κύκλο της αναξιοκρατίας με αποκλειστική ευθύνη αυτή τη φορά των πολιτών. Ακόμα κι αν καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες θα πρέπει να προκηρυχθούν γι αυτές τις θέσεις εξετάσεις, ώστε να έχουν την ευκαιρία να τις στελεχώσουν όλοι όσοι διαθέτουν τα κατάλληλα προσόντα και τη διάθεση να διαγωνιστούν προκειμένου να το αποδείξουν. Είναι σκληρό βέβαια για αυτούς, αλλά αν συνέβαινε δε θα ήταν δίκαιο συνολικά για την κοινωνία.
Τα συγκεκριμένα προγράμματα, άλλωστε, γνωρίζουμε ότι αφορούν μόνο στην πρακτική κατάρτιση των εργαζομένων και το γεγονός ότι συμμετείχαν σε αυτά για κάποιο χρονικό διάστημα, τις περισσότερες φορές μάλιστα αρκετά μεγαλύτερο από το νόμιμο, κάποιοι συμπολίτες μας, δεν τους καθιστά ούτε ικανότερους ούτε αξιότερους ούτε επαρκέστερους από τους συναδέλφους τους που βγάζουν τα μάτια τους στη μελέτη, διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή. Αυτοί οι πολίτες ακολούθησαν σε δύσκολες περιόδους για όλους, την πλάγια οδό της ευκολίας και της προσπέρασης της κοινωνικής ουράς, παρασυρμένοι από εμπόρους ψεύτικων ονείρων και χαλκευμένων ελπίδων και είναι λάθος ισοδύναμο με τον τυχοδιωκτισμό των πολιτικών, να τους χαϊδεύουμε τα αφτιά και να εξιδανικεύουμε τις ιστορίες τους.
Το ότι εξαπατήθηκαν οι προσδοκίες τους δεν σημαίνει ότι και οι ίδιοι δεν είχαν ευθύνη σ αυτό. Εξάλλου, όλοι θα μπορούσαν να περάσουν κάποια στιγμή στη ζωή τους από το γραφείο ενός βουλευτή προκειμένου να τους προσανατολίσει σε κάποια επαγγελματική διέξοδο και πράγματι το άδικο σύστημα μάς ωθεί πολλές φορές προς αυτές τις αναγκαστικές λύσεις. Όμως ευτυχώς μόνο κάποιοι το επιχειρούν. Αρκετοί βέβαια, για να διαιωνίζεται ακόμη η βαλτώδης κατάσταση και το ενδεχόμενο να φας τη δουλειά από κάποιον που μπορεί να τη σπούδασε, να την έμαθε σαν την παλάμη του και να την δικαιούται ίσως περισσότερο από εσένα. Υπάρχουν όμως και άνεργοι, άνθρωποι της ανάγκης, δουλευταράδες, μορφωμένοι, εξοπλισμένοι με προσόντα, τριμμένοι με τις δυσκολίες της ζωής, που δε θα πλησίαζαν ποτέ, κα. Παπαρήγα, κάποιο βουλευτικό γραφείο για να διεκδικήσουν πιθανότατα και μια θέση που θα τους άξιζε. Και σ αυτούς πιστεύω ότι πρέπει να κατευθυνθεί κατά προτεραιότητα η συμπαράστασή μας. Μια συνθήκη, που θεωρώ ότι θα έπρεπε φυσιολογικά να ισχύει σε κάθε οικονομικο-πολιτικό σύστημα, από αυτό της ελεύθερης οικονομίας μέχρι και τη σοσιαλιστική διακυβέρνηση.
