Εκβιαστικά ποιήματα (Νο1)-Απαίτηση εκβιαστή 73 ευρώ

Τη φίλη σου τη γέλασες

πως γράφεις «βιολογία»

ήσουν σε κάποια αγκαλιά

έχω πολλά στοιχεία

Ντετέκτιβ θετικών ερμηνειών προσλαμβάνει η κυβέρνηση

Αυτός λοιπόν  θα ψάχνει ολημερίς για βαρυσήμαντες  δηλώσεις που θα προέρχονται από οικονομικά και πολιτικά κυρίως στελέχη υψηλού status κι αφού τις αξιολογήσει, θα επιχειρεί με τις παρεμβάσεις του να γεμίζει το ποτήρι των εντυπώσεων βγάζοντας από τη μύγα της απογοήτευσης  ξύγκι αισιοδοξίας

Θα δηλώνει για παράδειγμα η Μέρκελ ότι «έχουμε μπροστά μας πολύ δύσκολο δρόμο»;

Ε, τότε, ο πολιτικός ντετέκτιβ θα εισηγείται στην κυβέρνηση να εκφράσει άμεσα  την αισιοδοξία της ελληνικής πλευράς για το γεγονός ότι η Γερμανίδα καγκελάριος χρησιμοποίησε στις δηλώσεις της  πρώτο πληθυντικό. Και πάει λέγοντας.

O Κήπος είναι ανθηρός (ΕΥΘΥΜΟΓΡΑΦΗΜΑ)

Αγαπητέ κ. Σταύρο Θεοδωράκη. Παίρνω το θάρρος να σας γράψω αυτή την επιστολή επειδή ένιωσα την ανάγκη να σας προειδοποιήσω σχετικά με ένα κρίσιμο θέμα: θεωρώντας ότι κανένας μέσα στο ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα δε θα σας  πάρει στα σοβαρά αν δεν μάθετε καλά την αγγλική γλώσσα, νομίζω ότι πρέπει να ξεκινήσετε αμέσως μαθήματα. Κι επειδή πραγματικά, δεν είναι καθόλου ωραία η εικόνα σας όταν είστε στο πλευρό του κ. Μάρτιν Σουλτς, την ώρα που σας υποδέχεται στα αγγλικά και  ανταποκρίνεστε μόνο στην έκφραση «Hard work” σας εφιστώ εδώ και τώρα την προσοχή. Γιατί πείτε μου ειλικρινά: δε θα θέλατε να μπορείτε να λέτε κι εσείς   λέξεις και εκφράσεις όπως «implementation” , “restructive reformation” «fiscal adaptation” κτλ;

Ειλικρινά  δεν είναι κανένα μεγάλο πράγμα. Αν ξεκινήσετε σήμερα σε έξι μήνες θα τα μιλάτε φαρσί.

ΥΓ.  Άντε βρε κουτό. Τι φοβάσαι. Δεν είναι τίποτα. Εδώ εγώ τα κατάφερα.

Η Κουλτούρα θέλει δύο…

Φίλες φίλοι! Απευθύνομαι σ εσάς τους εκλεκτούς , οι οποίοι συχνά επισκέπτεστε  κάποια από αυτές τις πολύ μικρές και φινετσάτες  κινηματογραφικές αίθουσες, που συνήθως προβάλλουν ταινίες υψηλού καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος, και ακούτε καμιά φορά τους μπροστινούς σας  να ψιθυρίζουν κάτι ο ένας στο αυτί του άλλου  και ενοχλείστε. Παρακαλώ πολύ, συγκρατηθείτε.  Αν θέλετε να εκφράσετε τη δυσφορία σας,  ένα απλό «Σσστ» αρκεί. Το «Σσσσσσσσσσσσσσσσσσσσουυυτ» νομίζω πως είναι λιγάκι υπερβολικό.

Παντελώς άγνωστοι, διάσημοι

-Χάρη, μου λέει, δε θέλω με καμιά δύναμη να σε πικράνω αλλά στην ελληνική μπλογκόσφαιρα είσαι ακόμα στο σημείο μηδέν. Ένας νάνος δηλαδή. Ένα τίποτα. Και σου το λέω αυτό εγώ, ο παλιός σου φίλος , ο Μεμάς,για να μη σου το πει κανένας ξένος και σε απογοητεύσει.

-Γιατί ρε Μεμά του λέω, γιατί; Τόση δουλειά έχω ρίξει σε αυτό εδώ το μπλοκ. Τα δαχτυλάκια μου εμένα ξέρεις πως πονάνε ρε Μεμά όταν αλλάζει ο καιρός; Εγώ ρε Μεμά, όταν ξεροσταλιάζω έξω από κανένα ζαχαροπλαστείο και βλέπω  τις πάστες και βλέπω τα μελομακάρονα και βλέπω τα κρουασάν και βλέπω τα προφιτερόλ, ξέρεις τι υπομονή κάνω για να μην ορμίσω μέσα και να διατηρήσω αυτό εδώ  το μπλογκ;

-Τι να σου πω ρε Χάρη μου λέει. Είσαι πολύ λάδι, ρε αγόρι μου, αλλά από τηγανίτα τίποτα.

-Γιατί με μειώνεις έτσι ρε Μεμά ;του λέω. Στράφι δηλαδή έχει πάει όλος αυτός ο κόπος;

-Ε, βέβαια στράφι. Αφού δε με ακούς όταν μιλάω. Δε σου είπα προ ημερών  να στείλεις μαζικά λινγκς  σε όλα τα μεγάλα siteς; Γιατί δεν το έκανες; Γιατί δεν διδάχτηκες δηλαδή τίποτα από το παράδειγμα του μεγάλου Ιωσήφ Περιστερίδη. Τον ξέρεις τον Περιστερίδη, έτσι;

-Όχι …δεν τον ξέρω ρε Μεμά, είναι κανένας αξιόλογος μπλόγκερ;

-Εσύ τι λες; Πως θα έκλεβε κάποιος υλικό από τον αξεπέραστο Αλέξανδρο Τουμάση και θα ήταν κανένας τυχαίος;

-Ούτε τον Τουμάση δεν ξέρω ρε Μεμά, πειράζει;

-Να είδες  τι κάνεις; Δεν ξέρεις το Τοτέμ της ελληνικής μπλογκόσφαιρας και θέλεις να κάνεις και δουλειά μετά. Για να σε ενημερώσω λοιπόν, ο μεγάλος Αλέξανδρος Τουμάσης είναι αυτός που κλέβει υλικό από τον αδιαμφισβήτητο Σεραφίμ Περιστερίτσα, που του είχε κάνει αφιέρωμα ο αντιμνημονιακός Αλκιβιάδης Πεσκανδρίτσας, ανταποδίδοντας παλιότερη συνέντευξη που του είχε κάνει ο Σεραφείμ. Ο Πεσκανδρίτσας λοιπόν ξεκίνησε με τον ιδιοφυή μπλόγκερ Ακτιβίδη Σωτήρη, αλλά γρήγορα τα έσπασαν και ακολούθησαν αυτόνομες διαδρομές.

-Κι εγώ που βρίσκομαι σε όλα αυτά ρε Μεμά, του λέω. Πουθενά;

-Εσύ Χάρη μου λέει είσαι ακόμα στο επιπέδου του Αθανάσιου Πικροχολίδη, ο οποίος κλέβει υλικό από τον ανεπανάληπτο Αρτέμιο Καινοτομίδη που ήταν ο πρώτος Έλληνας μπλογκερ που έκλεψε υλικό απευθείας από το BBC αντί για το Αθηναϊκό πρακτορείο.

Κάτι που είχε προσπαθήσει φυσικά να κάνει πρώτη η δημοφιλής Ευγενία Πλέμπα που πήρε συνέντευξη από τον Αλέξανδρο Τουμάση, ο οποίος όταν χώρισε από την διεισδυτική Αμαλία Τσιμπλού έκανε ένα αφιέρωμα στον σφαιρικό Κωνσταντίνο Εγωκεντρίδη που έκλεβε συνήθως υλικό από τον τιτάνιο μπλόγκερ Αναστάσιο Ελλοχίμ , το νικητή του τρίτου πανελλήνιου διαγωνισμού με τίτλο «είμαι διάσημος για σένα γίνε διάσημος για μένα».

-Μάλιστα. Μου κανες την καρδιά περιβόλι, ρε Μεμά του λέω. Ένα τίποτα είμαι λοιπόν; Ένα μηδενικό;

-Κοίταξε μου λέει, δε χρειάζεται να σε παίρνει από κάτω. Άλλωστε από το μηδέν δεν ξεκίνησαν και οι Σκορδοπιστίδης, Αφρολέξιος και Μπεζαχτίδης; Και να που φτάσαν σήμερα.

-Δε τους ξέρω ρε Μεμά, του λέω, ούτε αυτούς. Τι να πω. Συγγνώμη. Είμαι ανεπίδεκτος.

-Ε μα εσύ πια δεν τρώγεσαι, μου λέει. Δεν ξέρεις ούτε τον αξεπέραστο Σκυφτάκη, που κλέβει υλικό από τον μεγαλόθυμο Πεφτανδρέα που είχε κάνει αφιέρωμα στον υπέρλαμπρο Φιστρούκο, ο οποίος είχε πάρει συνέντευξη από τον απροσάρμοστο Μελανάκη τον πρώτο ξάδελφο του αρχοντικού Αλιάγα;

-Α, τον Αλιάγα, τον ξέρω, λέω εγώ. Το Νίκο Αλιάγα, τον Έλληνα δημοσιογράφο που ζει και εργάζεται στο Παρίσι ε;

-Ποιος τον χέζει ρε αυτόν; , μου λέει. Εγώ σου μιλάω για τον άλλο τον Αλιάγα. Τον κανονικό. Τον Στυλιανό Αλιάγα, αυτόν που έκλεψε πρώτος υλικό από τη πολυεπίπεδη Σμαρούλα Πεφτοφρύδη η οποία έκλεβε υλικό για τρία ολόκληρα χρόνια, από την εξωπραγματική Αναστασία Κολυμπράκη, την πρώτη γυναίκα που κατάφερε να πάρει συνέντευξη από την Επιτυχία Ξεροσταλίδου, που είχε κάνει το πρώτο αφιέρωμα, αν θυμάσαι, που είχε γίνει ποτέ στον διορατικό αναλυτή Μένιο Ανθρακέα. Τον αδελφό του Καστρογιάννη του Περικλή.

Application χρέους

Έχω στα σκαριά μια τρομερή εφαρμογή που είναι ικανή να φέρει τα πάνω κάτω στον τομέα της ενημέρωσης των πολιτών για την εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους. Όποιος λοιπόν, θα  σπεύσει να την εγκαταστήσει, θα  μπορεί ανά πάσα στιγμή να γνωρίζει όχι μόνο το ακριβές ποσό του ελληνικού χρέους, αλλά και πόσο ακριβώς αναλογεί στα παιδιά του, στα εγγόνια του και στα δισέγγονά του.

Άριος Βασίλης έρχεται

Αντιρατσιστικό συλλαλητήριο έγινε σήμερα το μεσημέρι στην πλατεία Αριστοτέλους. Μεταξύ άλλων συμμετείχε και ο ψηλός, λευκός, ασπριδερός, γαλανομάτης άγιος, που αγαπάει όλα τα παιδάκια του κόσμου.

Αν δεν είσαι Τατσόπουλος….

Μετά από μια πολύ πρόχειρη έρευνα που έκανα στη μικρή βιβλιοθήκη του δήμου μου, διαπίστωσα ότι ο τελευταίος Καζαντζάκης είχε δανειστεί πριν από τέσσερα χρόνια, ο τελευταίος Κούντερα πριν από δέκα, ενώ ο τελευταίος Φώκνερ πριν από περίπου δεκαπέντε.

ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ

Πάντως, θα έπρεπε κάποιος να ήταν πολύ εμπαθής για να μην παραδεχόταν ότι ο Ανδρέας εκείνα τα χρόνια έκανε πραγματική αναδιανομή εισοδήματος. Τα έπαιρνε από τα εγγόνια και τα έδινε στους παππούδες.

ΕΞΑΝΤΑΣ

Πάντως, την καλύτερη δουλειά θεωρώ πως την κάνει ο Γιώργος Αυγερόπουλος με τον «Εξάντα» του. Δουλεύει έξι μήνες τον χρόνο και τους υπόλοιπους βραβεύεται.

ΞΑΝΘΟΝ ΠΙΕΣΤΡΟΝ-Ο ΟΡΦΕΑΣ ΝΕΚΡΟΣ! ΒΡΕΘΗΚΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΑΚΕΦΑΛΟ! ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ!!

ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΔΙΚΗ
Ο Ορφέας κατέβηκε στον Άδη για να πάρει πίσω την αγαπημένη του Ευρυδίκη. Με τη μαγική του λύρα γοήτευσε τα πλάσματα του κάτω κόσμου και πήρε, με την πανέμορφη γυναίκα του, το δρόμο της επιστροφής. Ο νόμος της Περσεφόνης όμως, του απαγόρευε να κοιτάξει έστω και μία φορά, κατά τη διάρκεια της διαδρομής, την Ευρυδίκη. Ο Ορφέας δεν άντεξε και την κοίταξε...Ας δούμε όμως πώς περιέγραψε το γεγονός το «Ξανθόν Πίεστρον» εκείνων των ημερών.

Ο ΟΡΦΕΑΣ ΝΕΚΡΟΣ! ΒΡΕΘΗΚΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΑΚΕΦΑΛΟ!
ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ!!

Θα θυμόσαστε όλοι το μαγικό τραγουδιστή Ορφέα, που με τη λύρα του ανακάτευε τα συναισθήματά μας μέχρι πριν από λίγα χρόνια. Αυτός ο σημαντικός καλλιτέχνης λοιπόν, που οι επιτυχίες του θα τραγουδιούνται απ’ τα παιδιά μας κι απ’ τα εγγόνια μας, είχε εξαφανιστεί, όπως όλοι γνωρίζουμε, τον τελευταίο καιρό από το τραγούδι, νομίζοντας όλοι ότι αποσύρθηκε από το χώρο εξαιτίας μίας διαμάχης που είχε με τους ανθρώπους που οργανώναν τις παραστάσεις του. Κάναμε όμως λάθος!
Ο Ορφέας βρέθηκε νεκρός και ο θάνατός του προήλθε από φανατικές θαυμάστριές του με τον πιο ακραίο τρόπο που περνάει απ’ το μυαλό σας. Μαζί, όμως, με την τραγική είδηση του θανάτου του, σα φυσαλίδες αναδύθηκαν στην επιφάνεια της αναζήτησής μας όλες εκείνες οι απαντήσεις από τα ερωτήματα που αφορούσαν την εξαφάνισή του και μια συγκινητική ιστορία που διαδραματίστηκε προτού τα γεγονότα της Θράκης έρχεται σήμερα να μας συγκλονίσει κι ακόμα περισσότερο εμένα που, λίγα χρόνια πριν, όταν το αστέρι του μεσουρανούσε ακόμα, έγραφα και μια κουβέντα παραπάνω. Ξέρετε τώρα...
Θα μιλήσουμε, όμως, για όλα αυτά στις παραγράφους που ακολουθούν, προτού όμως γίνει αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω τους νέους συνεργάτες του «Ξανθού Πιέστρου» που δεν είναι άλλοι από το συνεργείο του Άδη που βρήκε το νεκρό τραγουδιστή στη Θράκη, κάλυψε το γεγονός και μας μετέφερε την είδηση σε χρόνο ρεκόρ, εγκαινιάζοντας μια νέα συνεργασία με τον τύπο, προκειμένου η ενημέρωσή σας να γίνει περισσότερο άμεση και περιγραφική.
Ας πάρουμε όμως το ταξίδι της ζωής του από την αρχή. Όχι, μην ανησυχείτε, δε θα επεκταθώ, ιδαίτερα σήμερα, σε θέματα ασήμαντης ουσίας. Πατέρας του Ορφέα λέγεται ότι ήταν ο θεός Απόλλωνας (μόνο εμάς μας γέννησε θνητός τελικά!). Μητέρα του λέγεται ότι ήταν η γνωστή μούσα Καλλιόπη. Μεγάλωσε στην Πιερία και ο Απόλλωνας του εδίδαξε τη λύρα με τη μέθοδο που την έμαθε και ο ίδιος από τον Ερμή, με το πάσο του δηλαδή. Έτσι λοιπόν ο νεαρός Ορφέας μεγάλωσε γυρίζοντας στα δάση και παίζοντας αυτοσχέδια κομμάτια στα πουλιά που μαζεύονταν κοπάδια γύρω του και στα άγρια ζώα, που έχαναν την παρθενιά της αγριότητάς τους ακούγοντάς τον. Όταν ο Ορφέας ερωτεύθηκε την Ευρυδίκη, ήταν ήδη διάσημος τραγουδιστής και λάμβανε καθημερινά δεκάδες λαξευμένα γράμματα θαυμαστριών του (λένε πως οι γυναίκες της περιοχής απέκτησαν όλες μπράτσα, σκαλίζοντας στην πέτρα λογάκια εκτίμησης και απόλυτης αφοσίωσης!), ο ταχυδρόμος δε, μην αντέχοντας άλλο το μαρτύριο της πέτρινης αλληλογραφίας και μετά από δύο εγχειρίσεις κήλης, εβγήκε πρόωρα εις την σύνταξη σε ηλικία δεκαεννέα χρονών!
Τί ήθελα όμως να σας πω; Δώστε μου τρία δευτερόλεπτα να ρίξω μια ματιά στο κείμενο...Πατέρας του ήταν...ναι, ναι..μητέρα του ήταν η μούσα...ναι, ναι ο ταχυδρόμος...χα, χα, καλό αυτό! Μάλιστα. Όταν ο Ορφέας ερωτεύθηκε την Ευριδίκη ένιωσε απίστευτα μονογαμικός. Εχασε με λίγα λόγια τον κόσμο κάτω από τη λύρα του. Έρωτας γι αυτόν μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν κάτι που το πάθαιναν οι άλλοι, ποιοί άλλοι όμως; αυτοί που δεν είχαν την πληθώρα των δικών του ευκαιριών, αυτοί που δεν έπαιρναν τις απαιτούμενες βιταμίνεςερωτικής ανανέωσης κάθε μέρα. Οι άλλοι..
Όσοι δεν ήταν αυτός. Το περίσσευμα ενός κόσμου που φτιάχτηκε για ΕΚΕΙΝΟΝ. Όταν μάλιστα παντρεύτηκε την Ευρυδίκη, η μάνα του του είπε «αυτή η γυναίκα θα σε καταστρέψει» κι εκείνος της αποκρίθηκε «ζηλεύεις που δε θα το κάνεις εσύ;» Τρίγωνο όμως με δύο πλευρές δε γίνεται.
Κι έτσι, όπως λένε οι πληροφορίες μας, ένας άντρας μυστήριος (έτσι του άρέσε να χαρακτηρίζεται) εμφανίστηκε απρόσκλητα ερωτοχτυπημένος, στη ζωή της Ευρυδίκης. Ο Αρισταίος, ο μελισουργός του Δία, προσπάθησε να γοητεύσει τη φρεσκοπαντρεμένη κοπέλα και άκουσε τόσα «δε σε γουστάρω» όσα ποτέ στη ζωή του άνθρωπος, νόμιζε ότι με βύσμα το Δία θα ρίξει γκόμενα χωρίς να σκεφτεί όμως, ότι ακόμα κι ο Δίας για να ρίξει γκόμενα μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο, ακόμα και σε μελισσουργό στην ανάγκη!. Το θεωρεί προτιμότερο! Ο Αρισταίος, λοιπόν, άρπαξε την Ευρυδίκη κι όταν εκείνη πήγε να το σκάσει, τη δάγκωσε ένα φίδι στον αστράγαλο (Ευτυχώς που δεν της επιτέθηκαν οι μέλισσες γιατί δε θα το άντεχα) Προσπάθεια κάνω. Τα πολλά λόγια όμως, είναι χρήμα. Η Ευρυδίκη λοιπόν κατέληξε πρόωρα στον Άδη κι ο νεαρός Ορφέας μήν αντέχοντας την αλήθεια αποφάσισε να γράψει ακόμα μια παράλογη σελίδα σ’ αυτά που οι μελλοντικοί, να μου το θυμηθείτε, δε θα τα ονομάσουν ιστορία, αλλά μυθολογία! Σας αρέσει η καινούργια λέξη που έφτιαξα;
Ο Ορφέας λοιπόν, κάτέβηκε στον ‘Αδη και έδωσε μια συναυλία, μαγεύοντας τα σκοτεινά πλήθη. Λένε ότι ακούστηκαν τρία ολόκληρα χειροκροτήματα! Ακόμα και ο Κέρβερος κουνούσε την ουρά του σα χαρούμενη σκυλίτσα! Έπιασε λοιπόν ό Ορφέας την Ευρυδίκη από το χέρι, χωρίς να την κοιτάζει γιατί δεν έπρεπε να την κοιτάζει, αυτός ήταν ο νόμος της Περσεφόνης και άρχιζαν να ανεβαίνουν προς τον πάνω κόσμο, όμως είναι τραγικό! Σε κάποια στιγμή της διαδρομής η αμφιβολία τον κυρίευσε. Είχε πάρει τη σωστή γυναίκα; Το ένστικτό του ήταν ορθό; Κι αυτή η μυρωδιά; Η Ευρυδίκη του μύριζε λεμονανθούς και γιασεμί της άνοιξης. Γύρισε και την κοίταξε. Δεν άντεξε. Ο Χάρων αρνήθηκε να την περάσει απέναντι. Ο Ερμής ξαναοδήγησε τη Ευρυδίκη στο πάρτυ...
Ο Ορφέας χάθηκε. Πήγε στη Θράκη, λέει ο ανταποκριτής μας, και έδινε συναυλίες απαγορεύοντας την είσοδο στις γυναίκες. Δεν ήθελε να ξαναδεί γυναίκα. Όλες του θύμιζαν εκείνη. Κάτι τέτοια όμως, οι θαυμάστριες δεν τα σηκώνουν. ’Εκοψαν το κεφάλι του (τα νεαρά αγόρια που τον περιτριγύριζαν τελευταία γελούσαν σα χαζά), το κάρφωσαν στη λύρα του και το πέταξαν στον ποταμό Μέλητα. Το κεφάλι του δε βρέθηκε ακόμα. ‘Ομως το ακέφαλο σώμα δε θα μπορούσε να ανήκει σε κανέναν άλλο. Καταλαβαίνετε... Η κυκλοφορία της εφημερίδας έχει πέσει αισθητά τελευταίως...
Τέλος θα ήθελα νας σας υπενθυμίσω ότι από τις 3 Απριλίου θα εκτίθεται σε χώρο των Μυκηνών ο καθρέφτης στον οποίο κοιταζόταν ο Ορφέας όταν έπαιζε και τραγουδούσε. Ευχόμαστε αυτές οι σπουδαίες εκθέσεις να έρθουν μία μέρα και στην συμπρωτεύουσα, την ερωτική φτωχομάνα Αθήνα.

ΞΑΝΘΟΝ ΠΙΕΣΤΡΟΝ-Η ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΔΗ! (ΜΟΝΟ ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΡΙΣΤΙΚΑ!)

Η ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ
Η Περσεφόνη, κόρη της Δήμητρας και του Δία, απήχθη, με την άδεια του πατέρα της, από το θείο της Άδη, ο οποίος την οδήγησε στον κάτω κόσμο. Όταν το μαθαίνει αυτό η Δήμητρα εγκαταλείπει τους θεούς για να ζήσει με τους ανθρώπους. Απογοητεύεται, όμως κι από τους ανθρώπους και τους στέλνει μια τρομερή χρονιά, στην οποία ο σπόρος δε γίνεται σιτάρι και πολλοί πεθαίνουν από την πείνα. Ο Δίας την καλεί να επιστρέψει και ζητάει από τον Άδη να αφήσει την κόρη του ελεύθερη. Ο Άδης συναινεί, μα πιέζει την Περσεφόνη να φάει ένα σπυρί απο ρόδι, κάτι που σημαίνει πως θα πρέπει να περνάει το ένα τρίτο κάθε χρόνου μαζί με τον άρχοντα του κάτω κόσμου. Να δούμε, όμως, πώς κατέγραψε το γεγονός το «Ξανθόν Πίεστρον» εκείνων των ημερών

Η ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΔΗ! (ΜΟΝΟ ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΡΙΣΤΙΚΑ!)


Θα περάσω κατευθείαν στο θέμα...Αστειεύομαι φυσικά. Το θέμα για μένα εξακολουθεί να έχει τη μικρότερη σημασία απ’ όσα το περιτριγυρίζουν. Με ρωτάνε στο δρόμο, οι λιγοστοί που δε με φτύνουν, ποιά είναι η άποψή μου για τη φοβερή χρονιά που πέρασε η παραγωγή μας, για τις καταστροφές των καλλιεργιών, για την αποτυχία της σποράς, για την πείνα που σα συνακόλουθο εμφανίστηκε στον τόπο μας. Τους απαντάω ότι η σπορά ίσως να ήταν ελαττωματική, τους απαντάω ακόμα ότι οι βροχές εφέτος ήταν λιγοστές, πως τα ζιζάνια δεν αντιμετωπίστηκαν επιτυχώς και το βλέμμα που μου επιφυλάσσουν είναι πιο υγρό και από σάλιο. Κάτι άλλο περιμένουν ν’ ακούσουν. Οι λογικές απαντήσεις δεν τους ικανοποιούν, κάποιος θεός θα πρεπει να κρύβεται πίσω απ’ όλα.
Εν πάσει περιπτώσει. Ερεύνησα το θέμα και κατέληξα σε μια διαδοχή γεγονότων που δε θα σας αφήσει ασυγκίνητους. Για μιαν ακόμη φορά όμως, νιώθω την υποχρέωση να σας προειδοποιήσω ότι τα πράγματα μπορεί και να μην είναι ακριβώς έτσι, μια προειδοπόιηση που συνηθίζω να κάνω παρόλο που απ’ όσο καταλαβαίνω, είναι εκείνο το πράγμα που μισείτε περισσότερο σε μένα.
Όταν, πριν από ένα χρόνο, εξαφανίστηκε η Περσεφόνη, η κόρη της Δήμητρας και του Δία, είχα γράψει ότι η μικρή δεν το έσκασε με γκόμενο. Όταν μάλιστα λίγο αργότερα έμαθα ότι και η Δήμητρα εγκατέλειψε τη βολή των θεών για να μεταμορφωθεί σε γριά παραμάνα στο σπίτι του Κελεού, βασιλιά της Ελευσίνος, έμεινα άναυδος. Να σας θυμίσω μονάχα, ότι κανείς από τη βασιλική οικογένεια δεν ήξερε ότι επρόκειτο για τη θεά Δήμητρα παρά μόνο πως ήταν μια σοφή γριά εκείνη που μεγάλωνε το γιο τους προσδίδοντάς του ιδιότητες θεού, τέτοιον ήθελε να τον κάνει η Δήμητρα, κρατώντας τον κάθε μέρα σα δαδί πάνω από μια δυνατή φωτιά, προσπαθώντας με τις φροντίδες της να ξεχάσει τον πόνο της από την εξαφάνιση της κόρης της. Όταν η μητέρα του παιδιού, Μετάνοιρα κρυφοκοίταξε από την πόρτα μία τέτοια τελετή, λιποθύμησε και αργότερα τό’ κανε θέμα, προσβάλλοντας τη Δήμητρα, η οποία αποκαλύφθηκε εμπρός τους σα θεά πλέον και απαίτησε να της φτιάξουν ένα ναό μ’ ένα βωμό μπροστά στα τείχη της πόλης για να πενθεί τη χαμένη της κόρη. Και έστειλε στους αγρότες ένα χρόνο δυστυχίας, όπως θέλετε ν’ ακούσετε, ένα χρόνο πείνας και καταστροφής του σιταριού.
Γιατί όμως η Δήμητρα έφυγε από τον Όλυμπο και πήγε να ζήσει με τους θνητούς; Ποιόν σιχάθηκε;
α) Το Δία;
β) Τον πατέρα θεών και ανθρώπων;
γ) Τον πρώτο των θεών;
Δε συμφωνείτε ότι κάτι κακό πληροφορήθηκε για την εξαφάνιση της κόρης της; Δε συμφωνείτε ότι σήμερα μιλάω υπερβολικά πολύ για το θέμα; Ακούστε λοιπόν, τί έμαθα. Κανένας δεν ήξερε ή δεν ήθελε να ξέρει τί απέγινε η πανέμορφη Περσεφόνη εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό που μάζευε λουλούδια στο ανθόσπαρτο λιβάδι. Η Εκάτη μόνο άκουσε κάποιες φωνές. Ο Ήλιος όμως τα είδε όλα και τα είπε με το νι και με το σίγμα στη Δήμητρα. Ότι ο Άδης δηλαδή, άρπαξε την κόρη της με την ανίερη άδεια του αδελφού του, Δία. ‘Οτι το κορίτσι, μαζεύοντας λουλούδια επιχείρησε να κόψει το νάρκισσο, το πανέμορφο αρωματικό φυτό που η θεά Γαία έκαμε να φυτρώσει από πονηριά, για να παραπλανήσει ο Άδης την ανηψιά του, να τη σηκώσει με τη βία στο χρυσό άρμα του και να την πάρει με “τιμές”στον κάτω κόσμο. Ο Δίας, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες, βλέποντας τον κόσμο να πεθαίνει από την πείνα και τη ματαιοδοξία του, να αρρωσταίνει από τη μείωση των θυσιών, ζήτησε από τη Δήμητρα να γυρίσει πίσω και πρόσταξε στον Ερμή να πάει στον κάτω κόσμο και να παρακαλέσει τον Άδη να του επιστρέψει την κόρη του. Ο Άδης έδειξε κατανόηση μα, πρωτού φύγει η Περσεφόνη, της έβαλε κρυφά στο στόμα ένα σπυρί από ρόδι και την ανάγκασε να το φάει. Αυτό σημαίνει ότι η πανέμορφη κόρη θα πρέπει να περνάει το ένα τρίτο του χρόνου στον κάτω κόσμο και τα δύο τρίτα με τη μητέρα της (χρόνος για άλλη επιλογή δεν προβλέπεται). Και έτσι η ευτυχισμένη μητέρα ευλόγησε τους καρπούς της γης και η παραγωγή τελευταία πήρε τα πάνω της. Βέβαια και εκείνο το θαυματουργό φάρμακο από την Αίγυπτο έβαλε με τρόπο το χεράκι του...

ΞΑΝΘΟΝ ΠΙΕΣΤΡΟΝ-ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ Ο ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ! Ο ΔΙΑΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΑΥΤΟΣ!!

Ο ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ
Ο Ασκληπιός υπήρξε ο μεγαλύτερος θεραπευτής της αρχαιότητας. Οι επιτυχίες του, λέει ο μύθος, οδήγησαν στην αύξηση του πληθυσμού του ανθρωπίνου γένους, γι αυτό ο Δίας τον σκότωσε μ’ έναν κεραυνό, θέλοντας να δώσει ένα τέλος στη δημοτικότητα του, αλλά και στην, αφύσικη για την εποχή, πλήθυνση των ανθρώπων.

ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ Ο ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ!
Ο ΔΙΑΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΟΤΙ
ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΑΥΤΟΣ!!


Ένας κεραυνός κατά τη διάρκεια μιας ασυννέφιαστης και ηλιόλουστης ημέρας θα αποτελούσε ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο μη λαμβάνοντας υπόψην την απροκάλυπτη ζηλοφθονία των θεών για τους θνητούς εκείνους, που ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους. Ένας κεραυνός λοιπόν, που ξεπήδησε απ’ τα σπλάχνα του καταγάλανου αθηναϊκού ουρανού, χτύπησε τον αγαπημένο, ασθενών και μη, Ασκληπιό αφήνοντάς τον ακαριαίως εις τον τόπο καταμεσής της παντέρημης κυριακάτικης αθηναϊκής αγοράς. Η θεραπευτική τέχνη λοιπόν, θρηνεί από χθες το θαυματοποιό της, τον άνθρωπο εκείνο που έσωσε τόσες ζωές ξεγραμμένες κατά τα φαινόμενα με τις αξεπέραστες μεθόδους του και είδε τον εαυτό του να λατρεύεται εν ζωή από τους συνανθρώπους του όσο και οι κορυφαίοι των θεών.
Όταν άκουσα την είδηση αυτή και αφού προσπέρασα την αρχική συντριβή και τη συγκίνηση της ιστορικής στιγμής, επιδόθηκα σε μια έρευνα σαρωτική με θέμα τους απροσδόκητους θανάτους που συνέβησαν εις το παρελθόν με παρόμοιους τρόπους και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όλοι (σχεδόν για να ακριβολογούμε) εκείνοι οι άνθρωποι που κατέληξαν με τον ίδιο αναπάντητο τρόπο στη ζωή τους, υπήρξαν ιδαίτερα δημοφιλείς και αμφισβήτησαν ουσιαστικά με τη δράση τους την απόλυτη, έως τις μέρες τους, διαχείριση εκ των θεών της ζωής και του θανάτου των ανθρώπων.
Ο Ασκληπιός λοιπόν, αφιέρωσε τη ζωή του στον πόνο των απαρηγόρητων συμπολιτών του και θεωρώ χρέος μου δημοσιογραφικό και ανθρώπινο να σας υπενθυμίσω λίγα πράγματα για εκείνον. Πατέρας του Ασκληπιού είναι ο θεός Απόλλωνας, ακόμα ένας τραγικός θεός που, αφού είδε το γιο του να γερνάει πριν από τον ίδιο, τον είδε και να πεθαίνει μ’ αυτόν τον τρόπο, χωρίς να μπορέσει να αλλάξει τίποτα από τα πεπραγμένα. Προσπάθησε, λένε οι πληροφορίες, να πείσει τον Πλούτωνα να τον αφήσει κι αυτόν ελεύθερο, όπως είχε κάνει με το Σίσυφο, αλλά κάτι τέτοιο δε γινόταν επειδή πρώτον η απεργία των νεκρών με αίτημα πενθήμερες άδειες ζωής για όλους κυλούσε αισίως στην δέκατην πέμπτην ημέραν και δεύτερον ο Ασκληπιός εβρίσκετο σε βαθειά γεράματα και αυτό θα προκαλούσε φοβερή αναστάτωση στην πτέρυγα ανηλίκων του Άδη.
Μητέρα του Ασκληπιού ήταν η μακαρίτισσα Κορωνίδα, η οποία, αφού έφερε στον κόσμο το βλαστό της, εγκατέλειψε τον Απόλλωνα και ερωτοχτυπήθηκε από τον Ισχύ, εγγονό του Αρκάδα, βρίσκοντας στο πρόσωπό του τον άντρα εκείνο που δε θα την καταλάβαινε ποτέ, που δε θα νοιαζόταν ποτέ για τα αισθήματά της, που δε θα της έλεγε ποτέ γλυκόλογα.
«Γιατί εκείνος δε θα της φερόταν ποτέ τόσο τρυφερά όσο ο Απόλλωνας, δε θα την κοίταζε βαθειά στα μάτια όπως ο Απόλλωνας, δε θα τη σεβόταν τόσο τιμητικά όπως ο Απόλλωνας», αυτά απάντησε στο θεό με ονειροπόλο βλέμμα, όταν εκείνος τη ρώτησε «τί έχει ο Ισχύς παραπάνω από μένα;». Και ο θεός θόλωσε γιατί έκανε το λάθος να ψάξει για την άκρη του κύκλου κι αφού τη σκότωσε, παρέδωσε τον Ασκληπιό στα φιλόξενα χέρια του σοφού Κενταύρου Χείρωνα, ο οποίος του έμαθε τα μυστικά της ιατρικής τέχνης.
Η Ικανότητα του Ασκληπιού να θεραπεύει αρρώστους εξελισσόταν διαρκώς μέσα στο χρόνο και κατορθώνοντας να ξεπερνάει τις κατά καιρούς κατηγορίες περί δωροληψίας που δεν αποδείχτηκαν ποτέ, έφτασε σε ποσοστά επιτυχίας που αγγίζαν το απόλυτο, χαρίζοντας στους συνανθρώπους του καλή υγεία και μακροζωία. Η περίπτωση του Αδμήτου, που πέθανε στη προχωρημένη ηλικία των 45 χρονών, βλέποντας τα εγγόνια του να βγαίνουν στη σύνταξη και τα δισέγγονά του να διαπρέπουν στην στρατιωτική διοίκηση, είναι χαρακτηριστική.
Όταν ο θεός Άρης, όμως, κατάλαβε ότι οι θεοί δεν όριζαν πλέον ολοκληρωτικά τη ζωή και το θάνατο των ανθρώπων, έπεισε το Δία ότι, πρώτον, εις τον κάτω κόσμο δεν υπάρχει από καιρό “φρέσκο αίμα” και, δεύτερον, οι παλιοί νεκροί βλέποντας την απαλλαγή τους να αργεί και την υπηρεσία να τους πηγαίνει είκοσι μέσα, εγείρουν αγανακτισμένοι παλιά αιτήματα όπως διαχωρισμός καλών νεκρών και κακών νεκρών και διαφοροποίηση στην αντιμετώπισή τους και στις συνθήκες διαβίωσής τους. Κάτι τέτοιο όμως που θα σήμαινε και το τέλος του ισχύοντος θεοκρατικού συστήματος συν του γεγονότος της ραγδαίας αυξήσεως του πληθυσμού (είχε να πεθάνει άνθρωπος τρία χρόνια!) οδήγησαν το Δία στην απόφαση να αφήσει ορφανά τα πέντε παιδιά του Ασκληπιού Μαχάονα, Ποδαλείριο, Πανάκεια, Ιασώ και Υγεία. Το γνωστό ραβδί του ,τέλος, εις το οποίο είχε τυλιχτεί ένα φίδι τα τελευταία χρόνια, εκτείθεται από εχθές το βράδυ, έναντι συμβολικού αντιτίμου, εις το μουσείο Αθηνών στο, υπό διευθύνσεως Δία, κέντρο εκπαιδευτικών θανάτων ανθρώπων που ξεπέρασαν το μέτρο.

ΞΑΝΘΟΝ ΠΙΕΣΤΡΟΝ-Ο ΣΙΣΥΦΟΣ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΑΠ’ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ...ΒΡΗΚΕ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ!

Ο ΣΙΣΥΦΟΣ
Η ιστορία του Σισύφου είναι η ιστορία του ανθρώπου που με έξυπνα τεχνάσματα ξεγελάει τον Πλούτωνα, το Θεό του κάτω κόσμου και επιστρέφει πάλι στη ζωή. Ας δούμε, όμως, πώς κατέγραψε την ιστορία του το «Ξανθόν Πίεστρον» εκείνων των ημερών.
«Γιατί οι άνθρωποι δε μου προσφέρουν πλέον αρκετές θυσίες;», αναρωτήθηκε φωναχτά ο Πλούτωνας, αναζητώντας τις αιτίες που συνιστούσαν το πρόβλημα της πληγωμένης ματαιοδοξίας του.

Ο ΣΙΣΥΦΟΣ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΑΠ’ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ
ΚΑΙ...ΒΡΗΚΕ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ!

«Με ξέχασαν μήπως; Δε με φοβούνται πλέον; Τί ακριβώς συμβαίνει;»
Όταν ένα πρωινό από εκείνα τα σκοτεινά πρωινά που ξημερώνουν στα απόκρημνα φαράγγια του ομιχλώδη Άδη, στα οποία όλοι θα περιηγηθούμε κάποια φορά, παρουσιάστηκε μπροστά του ο Σίσυφος, ένας άνθρωπος για τον οποίο είχε ακούσει τόσα καλά όσα και άσχημα, αναστατώθηκε από το θράσος του θνητού να παρουσιαστεί έτσι απρόσκλητος εμπρός του με μια ηρεμία ελεγχόμενης αυταρέσκειας και ένα χαμόγελο ανυποψίαστης παντογνωσίας και να του πει σχεδόν αφοπλιστικά ότι γνωρίζει την απάντηση στο ζήτημα που τον απασχολεί. Όταν ο Πλούτωνας διέταξε τους φρουρούς του να μαστιγώσουν τον είρωνα θνητό με δύο φλογισμένα μαστίγια, τους διευκρίνησε ότι αυτό έπρεπε να το κάνουν μέχρι του σημείου εκείνου που ο άνδρας θα μπορούσε να μιλήσει, γιατί ήθελε να μάθει διακαώς τί γνώριζε εκείνος σχετικά με την προσβλητική αδιαφορία των ανθρώπων.
«Φέρτε τον ξανά εδώ», διέταξε τους φρουρούς του και εκείνοι “κάθισαν” το Σίσυφο σ΄ένα σκαμνάκι μπροστά στο θεό. Ο Πλούτωνας σκέφθηκε τότε ότι θα έπρεπε να τον καλοπιάσει λίγο γιατί οι εποχές αλλάξαν και οι άνθρωποι αν πείσμωναν για κάτι το πετύχαιναν.
«Πες μου λίγα λόγια για σένα», του αποκρίθηκε φιλικά και σίγουρα μετάνιωσε την ώρα και τη στιγμή που έδωσε το βήμα στο Σίσυφο να μιλήσει για τον εαυτό του. Όταν ο Σίσυφος ξεκίνησε την περιγραφή του εγωισμού του με τη φράση «είμαι ο γιος του θεού Αιόλου» σα να ήταν και το μοναδικό ανεμοσκόρπισμα του θεού, στηλώθηκε στο απελπιστικά μικροσκοπικό σκαμνάκι του και ο Πλούτωνας του απάντησε διπλωματικά:
«Γιατί δε μου το είπες βρε παιδάκι μου; Τί κάνει ο παλιός μου φίλος; Χε, χε, χε. Εσύ πώς και δεν ακολούθησες την καριέρα του πατέρα σου;», προσπαθώντας να μαλακώσει τη θυμωμένη σιωπή του νεαρού.
Και του είπε την ιστορία του ο Σίσυφος όσο πιο αδρομερώς (που πάει να πει σε χοντρές γραμμές) μπορούσε, μια αφήγηση που κράτησε τέσσερις ημέρες και δεκαέξι ώρες μεταφρασμένες σε ατελείωτα βράδια, όταν ο θεός κατάλαβε πως ο πονηρός ετούτος άνθρωπος, αυτό που είναι να πει θα το πει, μη λογαριάζοντας την, απίθανη για τον ίδιο, πιθανότητα ο ακροατής του να κουράστηκε από το χειμαρώδη εγωκεντρισμό του.
Ο θανατικός ανταποκριτής μας αναφέρει εκτός των άλλων από τον Άδη τα εξής περιστατικά από την περιπέτεια του Σισύφου. Σας υπενθυμίζουμε μόνο ότι οποιαδήποτε υπερβολή παραμένει αδιασταύρωτη καθώς οι μοναδικοί μάρτυρες των γεγονότων που σας περιγράφουμε αποτελούν οι πρωταγωνιστές αυτών και απολείπει των συμβάντων, όπως αδιαλείπτως συμβαίνει στις ημέρες μας, κάποιο τρίτο πρόσωπο του οποίου η μαρτυρία, ως απρόσκλητου παρατηρητή, θα άξιζε όσο χίλιες λέξεις. Η εφημερίδα λοιπόν δε φέρει καμίαν ευθύνη πέραν αυτής που της αναλογεί για τη δημοσίευση των παρακάτω γεγονότων, συνιστώντας δε τους γονείς να κρατήσουν τα παιδιά τους μακριά από αυτό το άρθρο.
Ο Σίσυφος λοιπόν, εξόδευε τον ελεύθερό του χρόνο, που δεν ήτανε και λίγος, παρατηρώντας από έναν ψηλό βράχο στην Ακροκόρινθο οποιοδήποτε πλάσμα θεϊκό ή ανθρώπινο είχε την ατυχή έμπνευση να πράττει οτιδήποτε πικάντικο στην ευρύτερη περιοχή της Κορινθίας. Είχε τη φήμη ενόςανθρώπου μορφωμένου, μα η παρεξηγήσιμη συνήθειά του να παρακολουθεί οτιδήποτε συνέβαινε γύρω του μ’ ένα πάθος σχεδόν νευρωτικό, θα μπορούσε κάλλιστα να του αποδώσει στους επόμενους αιώνες τον τίτλο του θεού της αδιακρισίας. Όμως ειλικρινά πιστεύω πως ο λόγος για τον οποίο ο Σίσυφος θα μείνει στην ιστορία, θα είναι υπερτιμητικός γι αυτόν, επειδή κατάφερε αν μή τι άλλο κάτι,πρωτοφανές και ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Από το παρατηρητήριό του λοιπόν, είδε ένα πρωί το Δία να αρπάζει την πανέμορφη Αίγινα, την κόρη του θεού των ποταμών, Ασωπού. Σ’ αυτό το σημείο θα ήθελα να παρατηρήσω πως ο Δίας φαίνεται ότι παράτησε το υποτιμητικό τέχνασμα των μεταμορφώσεων και για μία ακόμη φορά αποκαλύπτεται πως διαβάζει αδιαλείπτως την αρθρογραφία μας, όπως άλλωστε ανέφεραν και οι πληροφορίες από τον ανταποκριτή μας στο συνομωτικό ρεπορτάζ του Ολύμπου.
Ένα πρωί λοιπόν, ο Ασωπός παρουσιάστηκε αποκαμωμένος μπροστά στο Σίσυφο και του εκμυστηρεύτηκε την εξαφάνιση της μοναχοκόρης του και την αναντίρρητη συμβουλή των συμπολιτών του να αποτανθεί σ’ εκείνον γιατί εκείνος θα ήξερε. Ο Σίσυφος δεν προσβλήθηκε ιδιαίτερα, αναρωτήθηκε όμως τί θα συνέβαινε αν πρόδιδε το Δία και η απάντηση «δεν ξέρω» φαινόταν να υπερισχύει οριακά στη συνείδησή του έναντι της υπαρξιακής του ανάγκης να αποκαλύπτει τα μυστικά των άλλων. Όταν αρνήθηκε ότι γνωρίζει οτιδήποτε σχετικά με αυτό το θέμα, ο Ασωπός του υποσχέθηκε ένα μεγάλο δώρο κι όταν εκείνος ρώτησε «τί δώρο;», είχε προδοθεί αρκετά, ώστε ο γερασμένος θεός των ποταμών να υποψιαστεί πως το μεγαλύτερο δώρο για το Σίσυφο θα ήταν ακριβώς να του δοθεί η δυνατότητα να ρουφιανέψει τον ενορχηστρωτή της τραγωδίας του. Σήκωσε λοιπόν έναν βράχο ο Ασωπός κι από τη ρίζα του ξεπήδησε γάργαρο νερό και ο Σίσυφος που είχε ξεχάσει εκείνη τη μέρα το παγούρι του σκέφθηκε πως ένα τέτοιο δώρο συν την ευκαιρία για ρουφιάνεμα, την πράξη δηλαδή για την χαρά της πράξης, άξιζε το τίμημα της αντιμετώπισης της οργής του Δία.
Όταν ο Δίας έμαθε ποιός τον πρόδωσε, ρωτώντας, όπως λένε οι πληροφορίες μας, έναν τυχαίο κάτοικο της Κορίνθου, διέταξε έξω φρενών τον Άρη να στείλει το θάνατο για να πάρει την ψυχή του Σισύφου και να την οδηγήσει στον Άδη με την εξευτελιστική δικαιολογία ενός συναχιού. Ο Σίσυφος όμως, και αυτό αποτελεί την αποκλειστικότητα που σας υποσχεθήκαμε, κατάφερε να ξεγελάσει το θάνατο και να τον δέσει χειροπόδαρα, προκαλώντας έναν προσωρινό ενθουσιασμό στους Αθηναίους γέροντες (35-45 χρονών) μέχρις να αναγκάσει τον ‘Αρη να τον συλλάβει και να τον οδηγήσει ο ίδιος στον κάτω κόσμο. Προτού όμως γίνει αυτό έπεισε τον “ευαίσθητο” θεό του πολέμου να του δώσει λίγα λεπτά ακόμη για να αποχαιρετήσει τη γυναίκα του. Είπε λοιπόν ο Σίσυφος στη γυναίκα του πως, αν ήθελε να τον ξαναδεί, θα έπρεπε από σήμερα και μπρος να πάψει η ίδια αλλά και όλοι οι κάτοικοι της περιοχής να θυσιάζουνε στο όνομα του θεού Πλούτωνα. Και η ερωτευμένη γυναίκα έκανε ακριβώς αυτό που της είπε ΕΚΕΙΝΟΣ.
Οι δημοσκοπήσεις για μια ακόμη φορά έφερναν το θεό Πλούτωνα τελευταίο στις θυσίες, χωρίς δεύτερη σκέψη λοιπόν αποφάσισε να στείλει το Σίσσυφο πίσω στους ζωντανούς, με την προϋπόθεση πως θα άλλαζε την αρνητική πολιτική συγκυρία υπέρ του. Ο Δίας όμως, μετά από αυτήν τη σύντομη έκφραση εσωκομματικής αντιπολίτευσης, αποφάσισε να πάρει κεφάλια, προαναγγέλοντας σαρωτικό ανασχηματισμό, με το ιστορικό πρόσχημα της καταπολέμησης της διαφθοράς στην κοινωνική ζωή και στον κοινωνικό θάνατο της χώρας. Ακόμη, απαγόρευσε, ως αντικαθεστωτική, την προαναγγελθείσα συγκέντρωση των διακορευθέντων, από τον ίδιο, γυναικών για να αποφευχθεί όπως ανέφερε η ανακοίνωση, ένα ακόμα κυκλοφοριακό κομφούζιο εις το κέντρο των Αθηνών. Τέλος προσέλαβε το Σίσυφο, κρίνοντας ότι ένας άνθρωπος τόσο αδιευκρίνιστης ηθικής, θα του ήταν ιδιαίτερα χρήσιμος και τον πρότεινε-όρισε γενικό γραμματέα του συμβουλίου των θεών, υπεύθυνο πολιτικής προπαγάνδας και αντιμετώπισης των σκανδάλων δια της μεθόδου αποκαλύψεως παραπλεύρων ή προγενεστέρων σκανδάλων των αντιπάλων κατηγόρων, επικοινωνιακό συνθηματοποιό και προσωπικό νομικό σύμβουλο σε ζητήματα αναξιοποίητων ερωμένων και απροστάτευτων πατέρων.

ΞΑΝΘΟΝ ΠΙΕΣΤΡΟΝ-Ο ΔΙΑΣ ΠΑΝΤΡΕΨΕ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΗ!! ΠΡΟΙΚΑ ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΡΙΑ ΔΩΡΑ ΕΚΠΛΗΞΗ!!

Η ΕΥΡΩΠΗ
Ο Δίας, μεταμορφωμένος σε ταύρο, άρπαξε την πανέμορφη Ευρώπη, θυγατέρα του βασιλιά Αγήνορα και την πήγε στην Κρήτη. Αφού έκανε τρία παιδιά μαζί της, την παρέδωσε μαζί μ’ αυτά στο βασιλιά της Κρήτης Αστερίωνα.


Ο ΔΙΑΣ ΠΑΝΤΡΕΨΕ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΗ!!
ΠΡΟΙΚΑ ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΡΙΑ ΔΩΡΑ ΕΚΠΛΗΞΗ!!

Ακόμη μια ιστορία εγκατάλειψης γυναικός από το Δία ανασύρεται τούτες τις ημέρες στην επιφάνεια, από την πανέμορφη Κρήτη αυτή τη φορά. Η Ευρώπη, η απαστράφτουσα θυγατέρα του βασιλιά Αγήνορα και της σεμνής Τηλέφασσας, γυναίκα του Δία και μητέρα των παιδιών του, προσεφέρθη μαζί με τα τρία ανήλικα τέκνα τους, Μίνωα, Σαρπηδόνα και Ραδάμανθη απ’ τον “φιλεύσπλαχνο” πατέρα και σύζυγο Δία, στον βασιλιά της Κρήτης Αστερίωνα.
Κάθομαι στο γραφείο μου με το παράθυρο ανοιχτό. Έξω νυχτώνει και οι μυρωδιές της άνοιξης πεταρίζουν στα πεινασμένα μου ρουθούνια. Τα περιγράμματα των δέντρων εξαϋλώνονται σιγά σιγά μες στο σκοτάδι, η μέρα αλλοιθωρίζει και κλείνει αργά αργά τα μάτια της, τα νυχτοπούλια ξεχύνονται στο σκοτεινό τους γκέτο, μια σαύρα κρυφοκοιτάει τον κόσμο πριν βγει απ’ την τρύπα της κι ο Ευρυπίδης ανασκευάζει την κατηγορία ότι δεν έχω λογοτεχνικό ταλέντο.
Περιμένω την Ευρώπη στο γραφείο μου. Μου υποσχέθηκε να απαντήσει σε μερικές ερωτήσεις, καθώς ήρθε στην Αθήνα για να δει τους γονείς της. Ενώ το ρεπορτάζ από την Κρήτη αναφέρει ότι: “Ο ευπροσήγορος βασιλιάς Αστερίωνας απεδέχθη κατόπιν σκληρών διαπραγματεύσεων με το Δία, την υιοθέτηση των τριών παιδιών του θεού και την αποκατάσταση της απροκαλύπτως εξαπατημένης Ευρώπης, διασφαλίζοντας την πλουσιοπάροχη προικοδότηση της γυναικός με τη γενναία προσφορά τριών ανεκτίμητων δώρων, ενός χάλκινου αδριάντα με το όνομα Ταλώ, πελώριου και τρομερού στην όψη, από κοσμου σχεδόν ζωντανού, ενός σκύλου που δεν του ξεφεύγει ποτέ η λεία του και ενός όπλου που βρίσκει πάντοτε το στόχο του”.
Ένα περιστέρι κοντοστάθηκε στην άκρη του παραθύρου μου κι έτρεξα να δω το μήνυμα που μετέφερε από τη βασίλισσα Ευρώπη προφανώς. Στα ποδαράκια του δεν υπήρχε τίποτα. «Αναπάντητη κλήση», σκέφτηκα. Μάλλον έρχεται. Σκαλίζω για λίγη ώρα τα χαρτιά μου, σημειώνω δυο τρεις ερωτήσεις που δεν πρέπει να ξεχάσω και ψάχνω στο αρχείο μου την κατηγορία «γούστα». Εκεί είχα τοποθετήσει την ιστορία της Ευρώπης που λίγα χρόνια πριν είχε απασχολήσει επιμόνως την κοινή γνώμη. Η είδηση πως η νεαρή κοπέλα το είχε σκάσει με έναν ταύρο άφησε παγερά αδιάφορους τους Αθηναίους, οι οποίοι άρχισαν να ασχολούνται με το θέμα μόνο όταν έμαθαν ότι ο ταύρος που εκείνη φώναζε Πίπη, ήταν ο Δίας, ο οποίος, σαν ερωτεύεται, επιδεικνύει μιαν ανεξήγητη ντροπαλότητα κι αδυνατώντας να παραμείνει ο εαυτός του, μεταμορφώνεται σε βροχή, σε σύννεφο, σε ταύρο, σε κριάρι, σε κάτι περισσότερο ερωτεύσιμο από τον ίδιο, όπως οι πράξεις του αφήνουν να εννοηθεί! Αυτό που είχε όμως αληθινή σημασία δεν ήταν οι ψίθυροι και τα κουτσομπολιά που κυκλοφορούσαν στα δημοσιογραφικά στέκια και στις βεγγέρες των αρίστων εκείνη την περίοδο αλλά μια ξεκάθαρη απάντηση στο δραματικό ερώτημα που κάθε σκεπτόμενος Αθηναίος όφειλε να θέσει στη συνείδησή του: «Γνώριζε άραγε η Ευρώπη τη θεϊκή υπόσταση του ζώου;;» Ανατρέχοντας στην έρευνα που έκανα τότε, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η Ευρώπη ήταν αδύνατο να υποψιαστεί ότι ο ταύρος που χάϊδευε σ’ εκείνη την παραλία και ύστερα ανέβηκε στη ράχη του για να τον πάει σα λάφυρο στον πατέρα της, ήταν ο Δίας. Κι αφού την απήγαγε με τη θέλησή της κατ’ εμέ και για όσες ώρες χρειάστηκαν μέχρι να διασχίσει ο κουρασμένος ταύρος, κολυμπώντας, τα παγωμένα νερά του Αιγαίου με την κλεμμένη ομορφιά στη ράχη του, ωσότου σωριαστεί θεϊκά, ξεθεωμένος, σε απόμερη αμμουδιά της Κρήτης για να αποκαλυφθεί ωσάν θεός πλέον μπροστά της, η Ευρώπη αισθανόταν την ανατριχιαστική βεβαιότητα πως ερωτεύθηκε έναν ταύρο και το έσκασε μαζί του!
«Πόσο καλά με ξέρεις!», μου είπε λίγες ώρες αργότερα όταν της είπα όλα αυτά.
Την είχα εντυπωσιάσει. Η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε και μένα. Είχε μια λάμψη μεσημεριάτικη στο πρόσωπό της και μια φρεσκάδα φρεσκοκομμένου γιασεμιού, τα μάτια της δε, καθρέφτιζαν μίση κι αγάπες σε μια πάλη ερωτική. Ητανε όμορφη κι ας είχε πατήσει αισίως τα εικοσιτέσσερα. Την ρώτησα για την επιθυμία της να διοργανωθούν αγώνες στους οποίους άντρες κα ταύροι θα μάχονται με έπαθλο τη ζωή τους και βιάστηκα να απαντήσω μόνος μου, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως η αδιάπτωτη προσπάθεια που κατέβαλε για την περάτωση τέτοιου είδους θεαμάτων ίσως και να κρύβει την αφετηρία μιας προσωπικής εκδίκησης, μιας ικανοποιήσεως που μόνο η ίδια μπορούσε να γευτεί, βλέποντας τις δύο όψεις της δυστυχίας της να αλληλοεξουδετερώνονται στην ίδια αρένα.
Εντυπωσιάστηκε.
«Κάνε μου έρωτα», μου είπε.
«Έχω σχέση», της απάντησα.
Και της έκανα.
«Θέλω να σου ζητήσω κάτι ακόμη», μου είπε στο τέλος.
«Ξέρω, να μη μάθει κανένας τίποτα», βιάστηκα να πω.
«’Οχι, να περιγράψεις σε χοντρές γραμμές πώς με έκανες να νιώσω απόψε»
«Λυπάμαι», της είπα «έχω μόνο 600 λέξεις χώρο στη διάθεσή μου. Το μόνο που μπορώ να σου υποσχεθώ είναι να γράψω ένα βιβλίο. Μια εισαγωγή στα προκαταρκτικά αυτής της νύχτας. Αλλά και αυτό σε πολύ χοντρές γραμμές!».

ΞΑΝΘΟΝ ΠΙΕΣΤΡΟ-Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΕΔΩΣΕ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗ ΦΩΤΙΑ! (...ΚΑΙ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ)

Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ
Οταν άρχισε να τελειοποιείται το ανθρώπινο γένος, ξέσπασε μια διαμάχη ανάμεσα στο Δία και στον, κατά πολλούς, αδελφό του Προμηθέα (κατά άλλους Τιτάνα). Ο Προμηθέας, λέει ο μύθος, χάρισε στο πρώτο ανθρώπινο γένος τη φωτιά και τη γυναίκα. Τότε ο Δίας, θυμωμένος, τον αλυσόδεσε στην κορυφή ενός βουνού και έστελνε κάθε μέρα έναν αητό να του τρώει το αθάνατο συκώτι, το οποίο μεγάλωνε πάλι τη νύχτα. Ο Προμηθέας, λένε, ότι ελευθερώθηκε στη δέκατη τρίτη γενεά, όταν ο Ηρακλής σκότωσε μ’ ένα βέλος το τυραννικό πουλί. Ας δούμε πώς περιέγραψε το γεγονός το “Ξανθόν Πϊεστρον”.

Αναμφισβήτητα είναι η επιτυχία της καρριέρας μου! Το να αποκαλύψεις ποιός έδωσε στους ανθρώπους τη φωτιά (...και τη γυναίκα), το να αποκαλύψεις από πού έκλεψε τη φωτιά (...και τη γυναίκα) και πώς τιμωρήθηκε γι αυτό, είναι λογικά μια ιστορία που δε δημοσιεύεται κάθε μέρα. Μια επικίνδυνη ιστορία. Γι αυτό το λόγο λαμβάνουμε και εμείς στην εφημερίδα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας (τη στιγμή αυτή που γράφω, πέντε ένοπλοι φρουροί έχουν ακροβολιστεί στις διάφορες γωνίες του γραφείου μου), ενώ η διεύθυνση του Ξανθού Πιέστρου ασφάλισε από σήμερα τα χέρια μου, τη γλώσσα μου και το συκώτι μου, ναι το συκώτι μου και θα καταλάβετε σύντομα για ποιό λόγο, πληρώνοντας χρυσό!
Πριν από λίγες ημέρες με επισκέφτηκε στο γραφείο μου ένας μεγαλόσωμος ηλικιωμένος άντρας και με ρώτησε αν κρατάω μυστικό. Προσπάθησα να τον καθησυχάσω, λέγοντάς του ότι δεν κράτησα ποτέ μου μυστικό, μα εκείνος δεν πείστηκε, ζήτησε εγγυήσεις ότι πράγματι δεν κρατάω μυστικό και έτσι αναγκάστηκα για να τον κάνω να μιλήσει, να του αποκαλύψω με ποιόν ήρωα πραγματοποιεί ατελείωτους περιπάτους στην παραλία ο βασιλιάς της...κάποιος βασιλιάς εν πάση περιπτώσει που τυχαίνει να είναι και εξάδελφός μου. Ενθουσιάστηκε. Κατάλαβε ότι βρήκε το σωστό άτομο και ξερόβηξε, αγγίζοντας στοχαστικά πάνω από το μανδύα του την περιοχή γύρω από το πρησμένο συκώτι του. «Είμαι ο Προμηθέας. Αυτός που έφερε στους ανθρώπους τη φωτιά (...και τη γυναίκα)», συμπλήρωσε.
«Τη φωτιά;», ξαναρώτησα έκπληκτος, αδυνατώντας να πιστέψω αυτό που άκουσα.
«Και τη γυναίκα», ξανασυμπλήρωσε.
Ζήτησα από έναν υπάλληλο να κλείσει την πόρτα του γραφείου μου κι έριξα ένα κούτσουρο στη φωτιά γεμάτος συγκίνηση.
«Πέιτε μου, τί με θέλετε;», του αποκρίθηκα και εκείνος κοίταξε το χοντροκομμένο κούτσουρο να καψαλίζει στη φωτιά, ρωτώντας:
«Αυτό είναι γυναίκα;»
Ο απογευματινός ήλιος είχε απλωθεί στον Αττικό ουρανό. Ο Προμηθέας ήθελε πρώτα να νυχτώσει και ύστερα να μου μιλήσει, έτσι ένιωθε πιο άνετα, ζήτησε κι ένα ποτό, το ήπιε κι όταν άρχισε εκείνο να βγαίνει από το τρυπημένο του συκώτι και να χύνεται στάλα, στάλα στο πάτωμα, εκείνος είπε: «Ετσι πάνε κάτω τα φαρμάκια». Σκάλισα αμέσως τη φράση σ’ ενα πρόχειρο σημειωματάριο και σκέφτηκα: Η νύχτα πέφτει. Η επιτυχία έρχεται.
«Κανείς μέχρι σήμερα δεν έμαθε κάτι για εσάς», του είπα. «Ο Δίας έκανε καλή δουλειά. Πείτε μου, τί ακριβώς είστε, Θεός ή άνθρωπος;»
«Σάμπως θυμάμαι;», μου απάντησε. «Οι αναμνήσεις μου σταματάνε κοντά στην εφηβεία, στα 1800 μου περίπου. Κάποιοι μου είπαν ότι είμαι γιος της Ηρας, κάποιοι άλλοι πως είμαι αδελφός του Δία και τελευταία άκουσα πως είμαι Τιτάνας. Κακό πράγμα να μην ξέρεις τί είσαι»
«Προμηθέας», αναφώνησα για να μου πει αυτός τα υπόλοιπα.
«Οι Θεοί έφτιαξαν τον άνθρωπο», ξεκίνησε να λέει, μα η πρωτοτυπία αυτής της φράσης μ’ έκανε να αναρωτιέμαι αν ανέβαλα αδίκως τον εορτασμό της χρυσής μας επετείου (1 χρόνο γάμου) με τη γυναίκα μου.
«Οι Θεοί», συνέχισε ο Προμηθέας «όταν δημιούργησαν τη φύση και τα ζώα αναρωτήθηκαν.”Ωραία όλα αυτά. Αλλά εμάς ποιός μας θαυμάζει; Το άλογο, το σπουργίτι, ή ο λύκος;”. «Αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα λογικό ον για να έχουνε θαυμαστές, βρε αδερφέ!!! Γιατί οι Θεοί είναι πάνω απ’ όλα αρτίστες. Ζούνε για το χειροκρότημα! Εγώ, λοιπόν, αγάπησα αυτό το είδος, τον άνθρωπο, περισσόπτερο απ’ όσο μου επέτρεπαν κι ένα βράδυ έκλεψα τη φωτιά από τον Ηφαιστο και τη γυναίκα από το Δία και τα χάρισα στους ανθρώπους»
«Εσύ έφερες στους ανθρώπους τη φωτιά;», ρώτησα και η ανατριχίλα τσάκιζε τη φωνή μου.
«Και τη γυναίκα», είπε εκείνος. «Οταν το έμαθε αυτό ο Δίας, με αλυσόδεσε στην κορυφή ενός βουνού και ένας αητός κάθε πρωί ερχόταν και κατέτρωγε το συκώτι μου, το οποίο κάθε βράδυ ξαναγινόταν όπως και πριν. Κι αυτό κράτησε αιώνες!»
«Καημένε Προμηθέα», ψιθύρισα. «Και τελικά;Ποιός σε ελευθέρωσε;»
«Ο Ηρακλής νομίζω», είπε, μα μόλις είδε τη συννεφιά στο βλέμμα μου επανόρθωσε μ’ένα σκέτο «Νομίζω».
«Αμα ήταν ο Ηρακλής αυτός που σκότωσε το πουλί και σε ελευθέρωσε, θα το ήξερες», του είπα. «Η φιλοσοφία του είναι:Κάνε το καλό και πες το στο λαό!»
Χαιρέτησα τον Προμηθέα και κάθισα να γράψω. Την επομένη, το γραφείο Τύπου του Δία ανέφερε ότι: Το φάγωμα του συκωτιού του Προμηθέα από το θεόσταλτο πουλί ήταν ενέργεια στα πλαίσια της θεραπείας του, καθότι, όπως έλεγε η ανακοίνωση, ο γερο Τιτάνας το έτσουζε λιγάκι τα τελευταία 2200 χρόνια. Θαυμάστε δικαιολογία!
Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο. Αυτή ήτανε με λίγα λόγια η ιστορία του Προμηθέα, του Τιτάνα που έφερε στους ανθρώπους τη φωτιά (...και τη γυναίκα). Που του χρωστάμε τόσα πολλά, μα κυρίως θα σταθώ σε κάτι υπέροχες χειμωνιάτικες νύχτες, στις οποίες άνθρωποι και γυναίκες κάθονται μπροστά στο τζάκι για κουβεντούλα, κρασί και έρωτα. Σ’ ευχαριστούμε δάσκαλε (...και σε συγχωρούμε).

ΞΑΝΘΟΝ ΠΙΕΣΤΡΟΝ-ΠΕΤΑΕΙ ΠΕΤΑΕΙ ΤΟ ΚΡΙΑΡΙ;

ΦΡΙΞΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗ

Ο Φρίξος και η Ελλη ήταν παιδιά του βασιλιά Αθάμαντα και της Θεάς Νεφέλης. Οταν ο Αθάμας παράτησε τη Νεφέλη για να παντρευτεί την Ινώ, τα παιδιά κινδύνεψαν από τις άσχημες προθέσεις της κακιάς μητριάς η οποία οργάνωσε διάφορες δολοπλοκίες προκειμένου να πείσει τον Αθάμαντα ότι τα δύο παιδιά έπρεπε να θυσιαστούν προκειμένου να επιστρέψει η καρποφορία στη γη. Η Νεφέλη έστειλε ένα χρυσόμαλλο κριάρι και τα παιδιά ανεβαίνοντας στη ράχη του πέταξαν μακριά από τον κίνδυνο. Η Ελλη, όμως, δεν άντεξε το μακρύ ταξίδι και έπεσε στα νερά των Δαρδανελίων. Ο Φρίξος έφτασε στην Κολχίδα, όπου παντρεύτηκε την κόρη του ήλιου, Χαλκιόπη. Ας δούμε όμως πώς κατέγραψε το γεγονός το «Ξανθόν Πίεστρον» εκείνων των ημερών.

ΠΕΤΑΕΙ, ΠΕΤΑΕΙ...ΤΟ ΚΡΙΑΡΙ;;

Οταν ανοίγουν τα αρχεία των Θεών για κάποιους είναι πολύ αργά. Κάποια γυναίκα θα παρατήθηκε στην τύχη της, κάποιο παιδί θα εγκαταλείφθηκε στη μοίρα του, κάποια αδικία θα βρήκε εξήγηση, κάποιο ανέκδοτο θα πάγωσε στα χείλη μας, καθώς αντιληφθήκαμε ότι «τραγωδία είναι το χιούμορ που γίνεται πραγματικότητα». Οταν ανοίγουν τα αρχεία των Θεών οι δημοσιογράφοι χωρίζονται σε ημέτερους και μη, σ’ αυτούς που εμπιστεύονται οι Θεοί και σ’ εκείνους που φοβούνται.
Θα αναρωτηθείτε. Υπάρχουν δημοσιογράφοι που φοβούνται οι Θεοί;. Η απάντηση είναι:Ναι. Υπάρχω. Γνωρίζω πολλά κι αυτό το ξέρουν κι εκείνοι. Η λωτόπιτα που μου έστειλε για τα γενέθλιά μου η Αθηνά οπωσδήποτε δε συμβαδίζει με την ευφυία της. Ο Δίας ξέρει ότι δεν μπορεί να με χτυπήσει με τους κεραυνούς του. Ενα κομματάκι από σίδερο, ένα μικρό έλασμα που μου έστειλε ένας θαυμαστής από μία ξένη χώρα μπορεί να με προφυλάξει από τους κεραυνούς.
Οταν λοιπόν ανοίγουν τα αρχεία τους οι Θεοί, εμπιστεύονται το περιεχόμενό τους σ’ εκείνους τους δημοσιογράφους που αποκαλούν το Δία πατέρα και τις εγκαταλελειμένες ερωμένες του πουτανάκια. Γι αυτό λοιπόν και εσείς όλοι αν θέλετε, αύριο αγοράστε τις εφημερίδες τους για να διαβάσετε την τραγική ιστορία του Φρίξου και της Ελλης, όπως ο Δίας θα ήθελε να ειπωθεί. Αν όμως βιάζεστε πολύ και επιμένετε στην αλήθεια, δεν έχετε παρά να διαβάσετε αυτό το άρθρο, χωρίς να σας απαντήσω εκ του παρόντος για το πώς γίνεται να έχω την ιστορία στα χέρια μου μία μέρα πριν από τους άλλους εγώ, ο μοναδικός που δεν έχει πρόσβαση στα αρχεία των Θεών .
Ο Αθάμας (δεν χρειάζεται να τον ξέρετε) ήταν γιος του Θεού των ανέμων, Αιόλου. Ηταν και βασιλιάς στη Θεσσαλία όταν μια Θεά με το όνομα Νεφέλη τον διάλεξε για άντρα της (ερωτεύτηκε το πηγούνι του. Λένε ότι με αυτό της έξυνε την πλάτη. Πώς γίνεται όλοι στην εποχή μας να έχουν θεληματικά πηγούνια και μόνο εγώ να είμαι στρογγυλοπρόσωπος;). Οταν εκείνος άρχισε τα “ μα και τα μου ” εκείνη του απάντησε «Αα!, δεν έχει τέτοια, το είπα; τελείωσε!» και μπροστά σ’ ένα τέτοιο επιχείρημα ο Αθάμας δεν κατάφερε να ορθώσει καμιά πειστική δικαιολογία. Εκαναν μαζί δύο υπέροχα παιδιά. Τον Φρίξο, τον «σγουρομάλλη μου» και την Ελλη, την «κόρη σου», όπως τους έλεγε η Νεφέλη.
Κάποτε ο Αθάμας εγκατέλειψε τη Νεφέλη για τα μάτια της κόρης του Κάδμου, Ινώς, την οποία έκανε δεύτερη γυναίκα του. Για την Ινώ έλεγαν ότι ανατράφηκε στο πατρικό σπίτι του Αθάμαντα από μικρό κορίτσι κι από πολύ μικροί οι δυό τους κλείνονταν σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο κι έκαναν «πραγματάκια». Από δω και πέρα όμως, όπως και στις περισότερες ιστορίες του καιρού μας, αρχίζουν οι πολλαπλές εκδοχές. Λένε ότι έγινε αυτό, μα λένε ότι έγινε και το άλλο. Ξέρω ότι έχετε εμπιστοσύνη στην κρίση μου, το ίδιο και ο διευθυντής πωλήσεων της εφημερίδας.
Λένε λοιπόν πως η Ινώ ήτανε κακιά μητριά για τα παιδιά και θέλησε να τα κάνει κακό, γι αυτό παρακίνησε τους δούλους της να ξεράνουν τους αγρούς (ο γεωπόνος του μέλλοντος θα μας πει πώς) για να προκληθεί αφορία της γης κι ότι ακόμα δωροδόκησε τους απεσταλμένους που είχαν σταλεί στους Δελφούς (γιατί δεν έπιασε κατευθείαν τους παπάδες;) να πούνε ότι το μαντείο διατάζει να θυσιαστούν τα παιδιά της Νεφέλης, προκειμένου να καρποφορήσει η γη ξανά. Ο Φρίξος προσφέρθηκε με τη θέλησή του να θυσιαστεί και η Ελλη δε δίστασε να τον ακολουθήσει στην επιλογή του. Ελα όμως που η θυσία ενός, ανοιχτόχρωμου παλαιότερα και χρυσόμαλλου πλέον, κριαριού ισούται με ανθρωποθυσία, σύμφωνα με τον νόμο(σε λίγο,θα καταργήσουν και τη θανατική φυλακή του Αδη). Εστειλε λοιπόν η Νεφέλη (οι αυριανές εφημερίδες θα πουν ο Δίας!!) ένα χρυσόμαλλο κριάρι προκειμένου να θυσιαστεί στη θέση των παιδιών της. Το κριάρι λοιπόν αποκάλυψε στα παιδιά, μιλώντας σε άπταιστα ελληνικά, τις κακές προθέσεις της μητριάς τους και μετά από ένα σύντομο συμβούλιο, κριάρι και παιδιά αποφάσισαν:
Α) πως ακόμα κι αν τη γλιτώσουν τώρα δε θα τη γλιτώσουν οπωσδήποτε στο μέλλου γιατί η Ινώ αποτελεί διαρκές έγκλημα για το οποίο δεν υπάρχει τρόπος παραγραφής του από τη ζωή των παιδιών
Β) καλύτερα θα ήταν να φύγουν μακριά και σ’ αυτό θα τους βοηθούσε το κριάρι που είχε μάθει, λένε οι πληροφορίεςμου από ένα πουλί, πριν από χρόνια, να πετάει!
Αφού έβαλε το κριάρι τα παιδιά στη ράχη του, πέταξε για τόπους μακρινούς για την ανατολική χώρα Κολχίδα, όπου εκεί θα ήταν κι οι τρεις τους ασφαλείς. Η Ελλη, όμως, έπεσε από τη ράχη του ζώου στα νερά των στενών (η μάνα της δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα γι αυτό, αν ήταν ο Φρίξος θα γινόταν φάλαινα που θα απλωνόταν σα μαλακό στρώμα στο σημείο,πτώσεως του σγουρομάλλη).
Από τότε, εκείνη η περιοχή των Δαρδανελίων ονομάστηκε Ελλήσποντος, ενώ θα ήταν προτιμότερο να ονομαστεί Ελλή-φονος! Ο Φρίξος σαν έφτασε στην Κολχίδα θυσίασε, το άτυχο κριάρι που μέχρι την τελευταία του στιγμή φώναζε (ΕΤ go home!) και η θυσία έγινε στο όνομα του φύξιου Δία (άνοιξε και θυγατρικές τώρα!) προστάτη των δραπετών (μόνο όσοι πάσχουν από προστάτη δεν έχουν στις μέρες μας κάποιο θεό προστάτη!). Μετά παντρεύτηκε τη Χαλκιόπη, την κόρη του Ηλιου (πιστεύω πως είναι η Νεφέλη μεταμορφωμένη!) και πήγανε κρουαζιέρα στον Ελλήφονο!
Λϊγα λόγια ακόμη για το χρυσόμαλλο κριάρι. Παλαιότερα ο Ποσειδώνας, όπως όλοι γνωρίζουμε, μεταμορφωμένος σε άλογο, ζευγάρωσε με μια γυναίκα έτοιμη για όλα και γεννήθηκε ο Πήγασος. Στην περίπτωσή μας ο Ποσειδώνας μεταμορφώθηκε σε κριάρι, ζευγαρώνοντας με μια άλλη γυναίκα (αν υπάρχει ΑΛΛΗ γυναίκα) και γεννήθηκε το χρυσόμαλλο κριάρι. Δε θα το σχολιάσω. Στο στάβλο του ο καθένας κάνει ότι θέλει.
Ωστόσο, θα ήθελα να πληροφορήσω τις ανήσυχες κυρίες της πόλεώς μας ότι το κακόμοιρο ξεδοντιασμένο μουλάρι που κυκλοφορεί μονάχο του τις τελευταίες ημέρες στο κέντρο της Αθήνας, δεν είναι ο Ποσειδώνας!!

ΞΑΝΘΟΝ ΠΙΕΣΤΡΟΝ-Ο ΘΗΣΕΑΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΣΚΥΡΩΝΑ/Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΕ ΤΟ ΕΡΓΟ

ΘΗΣΕΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΚΥΡΩΝΑ
Ο Θησέας πηγαίνοντας από την Τροιζήνα προς την Αθήνα για να συναντήσει τον πατέρα του Αιγαία, έπρεπε να περάσει από το πιο επικίνδυνο σημείο της διαδρομής. Ενα στενό μονοπάτι ανάμεσα σε όρθιες βουνοπλαγιές και γκρεμούς που κατηφόριζαν στη θάλασσα, στο οποίο λημέριαζε ο Σκύρωνας, πετώντας τους ανυποψίαστους διαβάτες στη θάλασσα, όπου τους κατασπάραζε μία θαλάσσια χελώνα. Ας δούμε όμως πώς κατέγραψε το γεγονός το “Ξανθόν Πίεστρον” της εποχής...

Ο ΘΗΣΕΑΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΣΚΥΡΩΝΑ-
Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΕ ΤΟ ΕΡΓΟ!

Ενα ακόμη σπουδαίο έργο ολοκληρώθηκε αυτές τις ημέρες εις την περιοχή του ισθμού κάτω από τα γεράνεια όρη, στο δρόμο από τα Μέγαρα προς την Αθήνα. Η απελευθέρωση του γνωστού μονοπατιού από το θανατηφόρο κυρίαρχο της περιοχής Σκύρωνα, που για χρόνια εμπόδιζε με τα βάρβαρα τεχνάσματά του την ελεύθερη διέλευση των οδοιπόρων, κόβωντας ουσιαστικά την περιοχή στα δύο, αποτελούσε δέσμευση του βασιλιά των Μεγάρων προς τους υπηκόους του, έργο πνοής που ανατέθηκε υπό συνθήκες απόλυτης διαφάνειας εις τον Θησέαν, ο οποίος πλειοδότησε του Ηρακλέως στον περιώνυμο διαγωνισμό. Ολόκληρη η πολιτική ηγεσία της περιοχής μαζί με πλήθος κόσμου μαζεύτηκε εχθές το μεσημέρι στην αιματοβαμμένη βουνοπλαγιά προκειμένου να τελεστούν τα εγκαίνια της διαβάσεως και να τιμηθεί ο Θησέας για το σπουδαίο άθλο του, ο οποίος για μίαν ακόμη φορά υπήρξε ευεργετικός για τους κατοίκους του Ισθμού.
Προτού όμως σας περιγράψω τα γεγονότα των προηγούμενων ημερών θα ήθελα απλώς να σας αναφέρω λίγα λόγια για το αμνημόνευτο γένος του Θησέα και μερικά ακόμα περιστατικά από την πολυτάραχη ζωή του, για να καταλάβετε ίσως κι εσείς πως ο ήρωας μας έχει και ένα προσωπικό κίνητρο που τον ωθεί να αναμετριέται με όλα αυτά τα ανθρωπόμορφα κτήνη. Θά’ θελα μόνο να τονίσω πως οι πληροφορίες που θα σας αναφέρω παραμένουν αδιασταύρωτες επειδή, όπως καταλαβαίνετε, οι πραγματικά αποκλειστικές ειδήσεις είναι παράτολμο να διασταυρωθούν ταχαίως, εκτός κι αν φυσικά, μπορείτε να περιμένετε λίγες βδομάδες για κάτι τέτοιο. Επειδή, όμως, γνωρίζω ότι δεν μπορείτε, θα ξεκινήσω αμέσως, υπενθυμίζοντάς σας ότι μητέρα του Θησέα είναι η Αίθρα. Είδηση όμως πραγματική στις ημέρες μας είναι ποιός είναι ο πατέρας κάποιου, πατέρας λοιπόν του Θησέα είναι ο βασιλιάς των Αθηναίων Αιγαίας και αυτό το αποκαλύπτω πρώτος ΕΓΩ.
Ο Αιγαίας λοιπόν σε μια αρπαχτή του στην Τροιζήνα άφησε έγκυο την Αίθρα λέγοντάς της : «Βάζω το ξίφος και τα σανδάλια μου κάτω από το βράχο.ΑΝ το παιδί που θα γεννήσεις είναι αγόρι και ΑΝ μπορέσει να κυλήσει το βράχο και ΑΝ καταφέρει να διασχίσει το γεμάτο από αιμοδιψή καθάρματα δρόμο Τροιζήνας-Αθηνών, πες του να έρθει να με βρει. ΑΝ το παιδί είναι κορίτσι...πέρασα κι εγώ το ίδιο καλά απόψε!». Ολα αυτά τα ΑΝ έκαναν έξω φρενών την Αίθρα που για χρόνια προσπαθούσε να εμποδίσει τον αγαπημένο της γιο να ακολουθήσει το πεπρωμένο του. Τί κι αν τον έντυσε μικρό με κοριτσίστικα ρούχα, τί κι αν διέταξε είκοσι σκλάβους να τοποθετήσουν έναν τριπλάσιο σε όγκο βράχο στη θέση του παλιού, τί κι αν προσπάθησε να τον πείσει πως δεν του ταιριάζει ούτε το σπαθί,ούτε τα σανδάλια και το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να του το πει κάποτε κι ο πατέρας του, ο Θησέας και το βράχο μετακίνησε στα δεκάξι του και τα σανδάλια του πατέρα του φόρεσε και το δρόμο για την Αθήνα πήρε, που πριν από τις μέρες του ήταν ο τρόπος που επέλεγε για να αυτοκτονήσει ο κοσμάκης. Και πήρε ένα ένα εργολαβία τα καθάρματα, από το ροπαλοφόρο Περιφήτη της Επιδαύρου, τον Πιτυιοκάμπτη (αυτόν που λυγίζει τα πεύκα) Σίνι της Κορίνθου, από τη γουρούνα βρυκόλακα των Κρομμυών μέχρι τον Σκύρωνα, το θάνατο του οποίου θα απολαύσουμε σήμερα.
Ο Σκύρωνας λοιπόν (ασβεστόλιθος), την είχε αράξει σε ένα μονοπατάκι κρατώντας διόδια από τους ανυποψίαστους διαβάτες τη ζωή τους, ακολουθώντας το δόγμα (ή η ψυχή σου ή το κορμί σου) και τα δύο δεν περνάνε. Τους έβαζε λοιπόν να του πλένουνε τα πόδια για να τους επιτρέψει δήθεν να περάσουν και με μια κλωτσιά τους έριχνε στη θάλασσα, όπου τους καταξέσκιζε μια θαλασσινή χελώνα, ένα ζώο του Αδη. Ο Θησέας όμως πήγε καλά προετοιμασμένος στην απόκρυμνη διάβαση, γνωρίζοντας τί τον περιμένει (η πρωτοτυπία δεν είναι χάρισμα των κακών) και με δύο αστραπιαίες κινήσεις πέταξε τον Σκύρωνα στη θάλασσα, όπου η χελώνα για συναισθηματικούς λόγους του έφαγε μόνο ένα αυτί και ένα πόδι, νιώθοντας όμως τέτοια αναγούλα που δεν ξανάφαγε ποτέ κρέας. (Στην εποχή μας τα συναισθήματα που νιώθουν οι πρωταγωνιστές των ιστοριών αναγούλα, ανακούφιση, χαρά, λύπη, φόβο κλπ διαρκούν για πάντα, όπως όλοι γνωρίζουμε. Οποιος φοβηθεί πολύ μία φορά μπορεί να γίνει και Θεός του φόβου!)
Ο Θησέας συνεχίζει ήδη την πορεία του προς την Αθήνα. Επόμενος σταθμός του θα είναι ο Κέκρωπας, για την εξουδετέρωση του οποίου θα σας ενημερώσουμε εν ευθέτω χρόνο.

ΣΑΡΚΟΖΙ

Θυμόμαστε ότι, εξαντλημένος από το βαρύ του πρόγραμμα, το προηγούμενο καλοκαίρι, ο πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, κατέρρευσε ενώ γυμναζόταν. Οι γιατροί τότε του συνέστησαν να κόψει κάτι, κι εκείνος σήμερα αποφάσισε να κόψει ορισμένες κοινωνικές δαπάνες.

ΑΠΟ ΠΟΙΑ ΠΛΕΥΡΑ ΕΠΕΣΕ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ;

Σηκώνω το τηλέφωνο που χτυπάει και ακούω στην άλλη άκρη της γραμμής τη μάνα μου αναστατωμένη .-Τι ήταν όλα αυτά που έγραψες τις προάλλες για τους εργαζόμενους στα stage και την Παπαρήγα; 18 ανέβηκε η πίεση του πατέρα σου, μου λέει.
Εντάξει, και τι θέλεις να κάνω δηλαδή, της απαντώ.- Δεν ξέρω τι θα κάνεις, μου λέει, φρόντισε να γράψεις κάτι σήμερα για να τον ηρεμήσεις γιατί δεν τον βλέπω καλά. Της υπόσχομαι ότι θα δω τι μπορώ να κάνω και ανοίγω τον υπολογιστή μου. Ανοίγω και μια σελίδα Word και μέχρι να αγγίξω το πληκτρολόγιο συλλαμβάνω το θέμα μου και ξεκινάω να γράφω χωρίς δεύτερη σκέψη.

20 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, ξεκινάω το κείμενό μου, από την ημέρα που οι δυτικογερμανοί γκρέμισαν το τείχος του Βερολίνου και ξεχύθηκαν, στην ανατολική πλευρά της πόλης αναζητώντας ελευθερία και μια καλύτερη ζωή....