Συζητήσεις αντίσκηνου

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πολιτικά “ντουέτα” των τελευταίων ετών είναι αυτό που συνιστούν ο Ιταλός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι με τον ηγέτη της Λιβύης Μοαμάρ Καντάφι, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει πυκνώσει τις επισκέψεις του στην άλλοτε εχθρική δύση, αποζητώντας εμπορικές συμφωνίες εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων. Βέβαια και οι δυτικοί βολεύονται αρκούντως με την αλλαγή στάσης της Λιβύης απέναντί τους, καθώς τα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου που διαθέτει στα έγκατά της καταρρίπτουν και τις πιο επίμονες πολιτικές ψευδαισθήσεις που κάποτε είχαν οδηγήσει τον Λίβυο στρατηγό στο κάδρο της ιστορίας. Άλλωστε ένα από τα πιο δυναμικά γνωρίσματα της εποχής είναι ο παραμερισμός του πολιτικού συναισθηματισμού που κάποτε οδηγούσε σε διαξιφισμούς ακόμα και σε πολέμους και η διάνοιξη του δρόμου για έναν επιχειρηματικό κυνισμό που καταφέρνει να συμφιλιώσει και τις πιο παράταιρες δυνάμεις.

Ας επιστρέψουμε όμως με βήμα ταχύ στις δύο διασκεδαστικές προσωπικότητες που συναντιούνται σήμερα στη Ρώμη για δεύτερη φορά μέσα στα δύο τελευταία χρόνια.

Ωραιοπαθείς, ιδιόρρυθμοι και λάτρεις του γυναικείου φύλου, οι δύο ηγέτες καταφέρνουν κάθε φορά που συναντιούνται να παρακάμπτουν τις ιστορικές διαφορές που χωρίζουν τις χώρες τους και να μιλούν για μπίζνες με ένα πνεύμα που πείθει και τον πιο δύσπιστο αναλυτή, ότι όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται πια στις ημέρες μας.
Κι ενώ δύσκολα μπορεί κανείς να τους φανταστεί να συζητούνε σοβαρά για εμπορικά ζητήματα και άλλα όπως αυτό της λαθραίας μετανάστευσης τελικά φαίνεται να αναπτύσσουν μια περίεργη χημεία που θέτει ολόκληρη την Ευρώπη προ τετελεσμένων.

Ένα από αυτά ίσως να αποτελεί η αναφορά του Λίβυου ηγέτη, πως με τη βοήθεια της Ιταλίας θα προωθήσει στην υπόλοιπη Ευρώπη το αίτημά του για οικονομική ενίσχυση της Λιβύης ύψους 5 δις ευρώ το χρόνο προκειμένου να εντατικοποιήσει τις προσπάθειες περιορισμού της παράνομης μετανάστευσης στην Δύση.

Μάλιστα ο Λίβυος ηγέτης φρόντισε με μεγάλη επιδεξιότητα να χρησιμοποιήσει τις κατάλληλες εκφράσεις προκειμένου να αγγίξει το συναίσθημα των Ευρωπαίων, που όμως το έχουν απολέσει εδώ και πολλά χρόνια, προειδοποιώντας για μια ζοφερή πραγματικότητα που γνωρίζει ότι θα φόβιζε πολλούς από τους πολίτες αυτής της ηπείρου.


Θεωρώντας δεδομένη την «αφρικανοποίηση» της “γηραιάς ηπείρου” αν η Λιβύη δεν στηριχθεί οικονομικά από την Ευρώπη προκειμένου να ανασχέσει τις μεταναστευτικές ροές προς αυτή, ο ηγέτης της Λιβύης Μοαμάρ Καντάφι, επιλέγει το παλιό λαϊκίστικο προσωπείο του για να επιστήσει την προσοχή και να βγάλει χρήματα.

Λες και το πρόβλημα της μετανάστευσης δεν έχει βαθύτερες αιτίες που το προξενούν από αυτές της εύκολης προσβασιμότητας στη Δύση. Αυτές είναι επιφανειακές προσεγγίσεις, που απλώς ενισχύουν για κάποιο διάστημα μεγάλα συμφέροντα στενά ιδιωτικού χαρακτήρα, αλλά οι μεταναστευτικές ροές, πάντα βρίσκουν άλλες διεξόδους γιατί η η δύναμη της απόγνωσης είναι τόσο ισχυρή που δεν φείδεται λύσεων. Άσε που ο χαρακτηρισμός «βάρβαροι» που απέδωσε στα κύματα των απελπισμένων που κατακλύζουν την Ευρώπη, έφερε στο φως τη χρήση μιας λανθάνουσας γλώσσας που λέει την αλήθεια. Ότι το θέμα είναι πάντα τα χρήματα. Ούτε οι Ευρωπαίοι, ούτε οι Αφρικανοί.
Γιατί, όποτε το μεταναστευτικό πρόβλημα προσεγγίστηκε ως ένα ζήτημα οικονομικής φύσεως στο πνεύμα του μας κοστίζει τόσα, άρα πρέπει να δαπανήσουμε τόσα για την ανάσχεσή του, οδήγησε σε μια γιγάντωσή του που έχει στον πυρήνα της εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπινα δράματα.
Ακούγεται εδώ και καιρό ότι η μόνη λύση για να αρθούν οι μεταναστευτικές ροές είναι η βελτίωση των συνθηκών ζωής στις χώρες όλων αυτών των ανθρώπων που αποδρούν, απλά για να καταφέρουν να επιβιώσουν.
Έτσι, όσο οι δυτικοί θα χαριεντίζονται επιμόνως με αιμοσταγείς ηγέτες και θα χρηματοδοτούν διεφθαρμένους τοπικούς παράγοντες με κονδύλια που δεν φθάνουν ποτέ στον προορισμό τους, η κατάσταση θα παραμένει η ίδια και απαράλλακτη.
Αν προσθέσει σ αυτήν κανείς και την διάσταση της κλιματικής αλλαγής που προκαλεί από μόνη της πια μεγάλα κύματα μεταναστών, οι οποίοι δραπετεύουν από αποξηραμένα τοπία και ολοσχερώς κατεστραμμένες υποδομές, μπορεί εύκολα να διαπιστώσει ότι το πρόβλημα της μετανάστευσης δεν είναι πλέον μόνο κοινωνικό αλλά και φυσικό.
Και σίγουρα δεν λύνεται μέσα από συζητήσεις «αντίσκηνου» μεταξύ δύο ιδιόρρυθμων ηγετών που δεν λαμβάνουν πρόνοια για το ανθρωπιστικό σκέλος του προβλήματος, παρά για το πόσα μπορούν να κονομήσουν ή να γλιτώσουν από αυτό.

ΔΕ ΧΡΩΣΤΑΝΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS 24)

Το γνωστό άσμα των ΟΝΑΡ, δια στόματος Βασίλη Παπακωνσταντίνου, εκφράζει απόλυτα και με τον πλέον εμφατικό τρόπο τα συναισθήματα του ανθρώπου, που ξεπερνάει τα καταγεγραμμένα μέτρα του, πετυχαίνοντας κάτι πολύ σημαντικό, χωρίς να έχει βασιστεί μάλιστα στην συνδρομή οποιουδήποτε άλλου.

Και αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι αποκτά μεγαλύτερη ακόμα σημασία στα στόματα των Ελλήνων διεθνών, μετά και τη δεύτερη συνεχόμενη πρόκριση της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου στα τελικά ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.

Συνηθισμένοι να αμφισβητούνται οι αξίες περισσότερο από τις απαξίες, οι Έλληνες διεθνείς, μάλλον συγκρατημένοι και ιδιαίτερα ώριμοι εμφανίστηκαν στις δηλώσεις τους και σίγουρα με καμιά διάθεση ρεβανσισμού απέναντι σε εκείνους που λίγους μήνες μόλις πριν, δεν το "βούλωναν" μπροστά στην άσχημη αγωνιστική εικόνα της ομάδας, και που σήμερα θεωρούν ότι αυτή η αγωνιστική αναγέννηση του τελευταίου εξαμήνου οφείλονταν εν πολλοίς και στο ότι "τους έβαλαν τότε μυαλό" .

Ας χαρούμε λοιπόν για όσες μέρες προφτάσουμε την σημαντική αυτή πρόκριση της εθνικής ομάδας στα τελικά του EURO 2008 , καθώς και την πρωτόγνωρη για τα ευρωπαϊκά δεδομένα συγκομιδή των 31 βαθμών στο δρόμο για τα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας, γιατί φοβάμαι πως δεν θα αργήσει και πολύ εκείνη η μέρα, που οι αντίπαλοί μας σ αυτόν τον όμιλο, θα μετατραπούν σε "καφενεία", "ομαδούλες", "ξεπερασμένους γίγαντες του παρελθόντος" και "περασμένα μεγαλεία".


Με την ελπίδα, μάλιστα, πως οι Έλληνες ποδοσφαιριστές, κάποια στιγμή, θα αρχίσουν να αφιερώνουν και τις ήττες στους φιλάθλους της ομάδας τους , με το ίδιο σκεπτικό που τους αφιερώνουν τις νίκες, οι Έλληνες διεθνείς βρίσκονται πλέον ενώπιον μίας ακόμα μεγάλης πρόκλησης, για την καριέρα τους, τους ανθρώπους τους και τους 10 με 20 χιλιάδες Έλληνες απανταχού του κόσμου, που συνέλαβαν με το αθώο μυαλό τους, τις πραγματικές διαστάσεις της επιτυχίας του μαγικού θέρους του 2004.

Εμποτισμένοι πια από την φιλοσοφία της "συγκρατημένης επίθεσης" και της "πιο ψύχραιμης θεώρησης της επόμενης ημέρας", του Γερμανού Ομοσπονδιακού τεχνικού, Όττο Ρεχάγκελ, οι Έλληνες διεθνείς ποδοσφαιριστές αυτής της γενιάς, γνώρισαν πλέον καλύτερα από τον καθένα, τη ματαιότητα της δόξας και της αποθέωσης αλλά και την αληθινή σημασία της επιτυχίας, που δεν μπορεί να είναι άλλη από τη πρόκληση μιας βαθιάς προσωπικής ικανοποίησης.

Με οργάνωση, αδιανόητη σε άλλες εποχές, ένα υλικό πλούσιο σε όλες τις θέσεις και έναν προπονητή που αποδεικνύει για περισσότερα από 40 χρόνια ότι ο ρεαλισμός και το όραμα δεν είναι έννοιες ασύμβατες, η ελληνική εθνική ομάδα καλείται τώρα να θέσει τον πήχη στο ύψος που η ίδια θεωρεί ότι θα ικανοποιήσει το αίτημά της για επιτυχία.

Περισσότερο ώριμοι μάλιστα από ποτέ, στο καθαρά αγωνιστικό μέρος, οι παίκτες του Όττο Ρεχάγκελ, θα αγωνιστούν στα γήπεδα του καλοκαιρινού EURO, έχοντας βάλει στη φαρέτρα τους μια σημαντική παρακαταθήκη, από την συμμετοχή τους στον βατό όμιλο της προκριματικής φάσης που μόλις χθες ολοκληρώθηκε:

Την εμπειρία, του να "καθαρίζουν" ισάξιους ή υποδεέστερους αντιπάλους.


Ομάδων, με άλλα λόγια, που παραδοσιακά μας δημιουργούσαν τα μεγαλύτερα προβλήματα στις διεθνείς μας δοκιμασίες.