Η Ελληνική Ημέρα της Ανεξαρτησίας (ΣΧΟΛΙΟ)

Ο φόβος ότι η μη επίλυση του ελληνικού θέματος μπορεί να προκαλέσει τη δημιουργία νέας κρίσης πλανάται σαν σκιά πάνω από τη σύνοδο της G7 στη Δρέσδη, με τον Αμερικανό υπουργό Οικονομικών Τζακ Λιου να ενθαρρύνει όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να «μετακινηθούν» από τις θέσεις τους ακόμη κι αν χρειαστεί να πάρουν κάποιες πολύ σκληρές αποφάσεις. Για τον Αμερικανό αξιωματούχο προέχει το συμφέρον της παγκόσμιας οικονομίας, υπονοώντας ότι αυτό αργά ή γρήγορα  θα μεταβληθεί σε συμφέρον όλων. Δηλαδή των ισχυρών. Βέβαια, ο ίδιος, αλλά και συνολικά η Αμερικανική κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν έχουν πάρει τουλάχιστον στο προσκήνιο   ξεκάθαρη θέση έναντι των δύο πλευρών. Παρασκηνιακά, όμως, είναι φανερό ότι υπάρχει πλήρης και απόλυτη ταύτιση  με το λογιστικό πνεύμα  που κυριαρχεί στο  ΔΝΤ,  αυτό που  απαιτεί από τη χώρα μας να πάρει όλα εκείνα τα μέτρα, όσο υπερβολικά κι αν ακούγονται, προκειμένου να εξασφαλίσει ότι θα αποφύγει και την παραμικρή πιθανότητα να γυρίσει ξανά στα ελλείμματα. Οπότε, αν συνυπολογίσει κανείς στα λεγόμενα του κ Λιου και όλες εκείνες τις δογματικές προσηλώσεις του ΔΝΤ σε ζητήματα όπως ο ελληνικός ΦΠΑ ή τα εργασιακά και η διευθέτηση των εργατικών συμβάσεων, θα καταλήξει μάλλον στο συμπέρασμα ότι οι φόβοι που εκφράζονται σχετικά με την παγκόσμια οικονομία είναι περισσότερο ένα ακόμη εργαλείο πίεσης προς την ελληνική πλευρά επειδή , τελικά, κανένας από τους διεθνείς παίκτες δεν θα διακινδύνευε την επιστροφή μιας νέας κρίσης στο όνομα της μεταρρύθμισης του ελληνικού ΦΠΑ. Η άποψή μου είναι ότι η Ελλάδα σ αυτή τη δύσκολη καμπή της διαπραγμάτευσης θα έπρεπε να τολμήσει να κάνει όλα εκείνα που μια σοβαρή και κανονική χώρα θα έπρεπε να κάνει από μόνη της  προκειμένου να εξασφαλίσει την επανεκκίνηση της οικονομίας της και την βιωσιμότητα του ασφαλιστικού της συστήματος. Να αλλάξει μόνη της εκείνες τις αδικίες που το ίδιο το σύστημα επέτρεψε να διευρυνθούν στις δομές της όπως οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις στα 40 και τα 45 που αποδυναμώνουν διαπραγματευτικά τη χώρα μας, να απελευθερώσει την αγορά εργασίας της, να απλοποιήσει τους όρους του παιχνιδιού στην  οικονομία. Γιατί τελικά όσο συνεχίζεται ο συγχρωτισμός μας με τους δανειστές πάνω στη βάση της ανάγκης μιας χώρας να εξασφαλίσει την αναγκαία για τη λειτουργίας της χρηματοδότηση τόσο ενισχύεται η δυνατότητα επιβολής τους στα εσωτερικά μας πράγματα.

Πιστεύω, ότι η Ελλάδα έχει μόνο ένα δρόμο μπροστά της κι αν θέλει να τον διανύσει επιτυχώς, θα πρέπει να μιμηθεί το παράδειγμα των  χωρών που τα κατάφεραν ενώ βρίσκονταν σε πρόγραμμα μνημονιακό, βάζοντας ως μοναδικό τους στόχο την απεμπλοκή τους από την επιρροή των δανειστών. Η μέρα, λοιπόν, που θα δανειζόμαστε από τις αγορές με χαμηλό επιτόκιο για να αποπληρώσουμε το ΔΝΤ και το να διώξουμε μια και καλή από τη χώρα μας, όπως κατάφερε να κάνει η φτωχή Πορτογαλία,  θα είναι η δίκη μας νέα ελληνική ημέρα της ανεξαρτησίας.

Μας έκατσε η ουρά στο λαιμό (ΣΧΟΛΙΟ)

Φαίνεται πως η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να αντλήσει αισιοδοξία κυριολεκτικά από ο,τιδήποτε κινείται και αναπνέει. Αυτό μπορεί να είναι από μια δήλωση ενός Ευρωπαίου αξιωματούχου που θα αναφερθεί στην Ελλάδα με τρόπο μη καταδικαστικό, ή  ένα δημοσίευμα που θα αναγνωρίζει τα δίκαια αιτήματα μας μέχρι τη θερμή υποδοχή και τα καλά λόγια που θα επιφυλάξει για τη χώρα μας ένας ξένος ηγέτης. Αλλά στην πραγματικότητα όλο αυτό το τεχνητά διαμορφωμένο αισιόδοξο κλίμα μοιάζει υπερβολικά με το success story της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Μοιάζει στο ότι περισσότερο προκαλεί παρά ενθαρρύνει οποιονδήποτε.

Εμείς θα περιοριστούμε σε μερικές απλές επισημάνσεις, παρακάμπτοντας τις αντιπαραθέσεις πρώην και νυν για τον τρόπο διαχείρισης της εξουσίας. Είναι φανερό πια ότι η χώρα όχι απλώς δε βγαίνει από την κρίση, αλλά μπαίνει ακόμα βαθύτερα μέσα σ αυτή, δημιουργώντας πανίσχυρα δεσμά εξάρτησης με τους δανειστές της. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι αργά η γρήγορα η χώρα θα πέσει πάλι στις δαγκάνες τους, και για μια ακόμη φορά θα αναγκαστεί να υποκύψει στους όρους που θα της θέσουν προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τη βιωσιμότητά της. Δυστυχώς δε σταθήκαμε ικανοί ως έθνος να κάνουμε αυτό που κάναν  και οι υπόλοιπες χώρες που κατάφεραν να βγουν από τα δικά τους προγράμματά  και σήμερα να δανείζονται από τις αγορές με εξευτελιστικά επιτόκια και χωρίς να δέχονται από κανένα να τους κουνάει το δάχτυλο. Όχι ότι δε φτάσαμε πολύ κοντά. Η αλήθεια είναι ότι το γαϊδαρο τον φάγαμε, αλλά την ουρά μάλλον δεν την αντέξαμε, δυσανασχετήσαμε και μας κάθισε  στο λαιμό. Σαν να μας αρέσουν τελικά οι εξαρτήσεις και να μη θέλουμε να το παραδεχτούμε. Σα να μας τρομάζει η ιδέα της ανεξαρτησίας κι ας παριστάνουμε το αντίθετο.

Γι αυτό, πορευόμαστε με τα πρόσωπα στραμμένα στο χθες, αναζητώντας σφιχτούς εναγκαλισμούς, προσοδοφόρες διαπλοκές, σχέσεις που θα μας εξασφαλίσουν μια άκοπη και αδούλευτη επιβίωση.

Γι αυτό  αγαπάμε να μισούμε τους δυνάστες μας, ταϊζοντας την οικιακή μας χίμαιρα με όνειρα και ελπίδες. Γι αυτό μάλλον δεν κάνουμε ποτέ αυτό που απαιτείται στο σύνολό του για να ξεφύγουμε από την επιρροή των εξαρτήσεων και χύνουμε την καρδάρα με το γάλα στο παραπέντε ακυρώνοντας τις ίδιες μας τις προσπάθειες.

Αυτό δηλαδή  που ιδανικά θα έπρεπε να αποτελεί σήμερα το μοναδικό μας εθνικό  στόχο . Να μη χρειαζόμαστε πια τους δανειστές μας. Να σχεδιάζουμε μόνοι μας το δικό μας μέλλον.

Εκτός και αν….

Κλιμακώνονται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού τα δημοσιεύματα που θέλουν την Ελλάδα να προχωράει εντός του 2011 σε ήπια και ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους της.

Μάλιστα οι Financial Times προσδιορίζουν χρονικά αυτό το διάστημα στο δεύτερο με τρίτο τρίμηνο του νέου έτους, ώστε να μπορέσουν, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν, οι Έλληνες να πάνε διακοπές.

Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά τα δημοσιεύματα έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση με το κλίμα αντιστροφής της ψυχολογίας που θέλει να περάσει η κυβέρνηση το τελευταίο διάστημα. Εξακολουθούν όμως να είναι ανησυχητικά διότι εκπορεύονται από κύκλους και πηγές που έρχονται σε άμεση επαφή με τους δανειστές της χώρας.

Και είναι τελικά λογικό ότι αν οι δανειστές της Ελλάδας θεωρήσουν ότι θα εξυπηρετούσε το μακροχρόνιο συμφέρον τους η απώλεια ορισμένων εφήμερων εσόδων από τις τοκισμένες επιστροφές των πιστώσεών τους, δύσκολα ένα πολιτικό σύστημα θα απέρριπτε τον πειρασμό της υπαγωγή της χώρας σε ένα καθεστώς ήπιας χρεοκοπίας.

Βέβαια η οικονομική είναι μια δαιδαλώδης επιστήμη με απίστευτες πολιτικο-κοινωνικές παραμέτρους, οι οποίες διαρκώς δημιουργούν νέες ερμηνείες των σταθερών της δεδομένων.

Αυτό σημαίνει ότι πρακτικά, η αρνητικά επιχρισμένη έννοια της χρεοκοπίας θα μπορούσε κάποτε να αποδειχτεί λιγότερο επώδυνη από το κλίμα που εκπέμπουν οι ζοφερές συνδηλώσεις της.

Κι από την άλλη, αν αποδεχτούμε ότι τα πάντα στην πολιτική είναι θέμα διαφορετικών ερμηνειών και πολλαπλών αναγνώσεων, θα μπορούσε να αναγνώσει κανείς στο εκτεταμένο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που επιχειρεί να εφαρμόσει η κυβέρνηση και ένα στίγμα προκαταβολικής εφαρμογής των επιπτώσεων μιας τεχνητής χρεοκοπίας. Έτσι ώστε, όταν θα έχει φτάσει η στιγμή να δηλώσει η Ελλάδα αδυναμία ανταπόκρισης στους δυσβάστακτους οικονομικούς όρους που της έχουν επιβάλλει οι δανειστές της , μεγάλο μέρος των κοινωνικών επιπτώσεων να έχει ήδη πληρωθεί προκαταβολικά από τον ελληνικό λαό.