THE WOLF MAN

Αριστοκράτης, Βρετανός ηθοποιός επιστρέφει στη γενέτειρά του, έπειτα από δεκαετίες, για να συμπαρασταθεί στη σύζυγο του νεκρού αδελφού του. Γρήγορα συνειδητοποιεί πως, ούτε τα ψυχικά τραύματα που φέρει από το θάνατο της μητέρας του, ούτε και ο τρόμος που σκορπά στην περιοχή η ειδεχθής δραστηριότητα ενός απόκοσμου πλάσματος, είναι ικανά να βοηθήσουν προς την κατεύθυνση της αποκατάστασης των παγωμένων σχέσεων με τον πατέρα του.

Η μυθολογία των ταινιών για την κατάρα των «λυκάνθρωπων» κρατάει σχεδόν από τις αρχές της δεκαετίας του 1940 και επεκτείνεται με επιτυχία μέχρι τις ημέρες μας. Βασική αιτία της μακρόχρονης αυτής πορείας αποτελεί η γοητεία που εξακολουθεί να ασκεί στους θεατές η προσπάθεια του ανθρώπου να σπάσει τα δεσμά της κατάρας που τον έχει μετατρέψει σε αιμοδιψές θηρίο και να παραδώσει την ψυχή και το σώμα του στην λύτρωση που του προσφέρει μόνο η αγάπη.

Στον “Λυκάνθρωπο” του Joe Johnston, ο Lawrence Talbot (Benicio Del Toro) υποφέρει από τα δικά του προσωπικά αδιέξοδα προτού ακόμα συναντήσει το δυσοίωνο πεπρωμένο του. Κι αυτή η συνθήκη τον κάνει μελαγχολικό και ιδιαίτερα μυστηριώδη.
Καταφθάνοντας στο πατρικό του με ψυχικές αποσκευές γεμάτες πληγές και ερωτήματα από μια παιδική ηλικία, φορτωμένη με ανεξήγητες απώλειες, βία και μεταφυσικές αναμνήσεις, ο Lawrence αντιλαμβάνεται την έλλειψη φιλοξενίας που συναντά στον τόπο του ως απότοκο της μεγάλης απουσίας του. Τα πράγματα όμως είναι διαφορετικά, καθώς η απειλή του θανάτου που πλανιέται πάνω από την μικρή πόλη έχει μετατρέψει τους κατοίκους της σε “τυφλωμένους” κυνηγούς εξιλαστήριων θυμάτων, παραδομένους ολοκληρωτικά στον «αυτόματο» πιλότο του αισθήματος της αυτοσυντήρησης.

Ο Lawrence καταλαβαίνει γρήγορα ότι ο ίδιος φόβος που τον είχε σημαδέψει στα πιο τρυφερά του χρόνια έχει τώρα καταλαγιάσει πάνω στα πόμολα, τα έπιπλα και τα αραχνιασμένα πατώματα του πατρικού του και μοιράζεται με τη σύζυγο του νεκρού αδελφού του την ανάγκη τους για αγάπη, κατανόηση και ασφάλεια.

Χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει πλήρως, είναι έτοιμος από καιρό να βιώσει την κατάρα του γεμάτου φεγγαριού και η πορεία του φαίνεται προδιαγεγραμμένη από τη στιγμή που πατάει το πόδι του στο πατρικό του. Σταδιακά διαμορφώνεται γύρω του ένα ντεκόρ απειλητικών προσμονών που θα τον φέρουν αντιμέτωπο με την κατάρα που τον περιτριγυρίζει από τα παιδικάτα του. Τελικά η αγάπη είναι η μόνη λύτρωση.

Απολύτως συνεπές στη βασική ιδέα του μύθου το φιλμ του Joe Johnston χαρακτηρίζεται από μια ευεργετική οικονομία στα εφέ και πιστώνεται την επιτυχημένη αναπαράσταση της κλασικής ατμόσφαιρας των παλιών ταινιών.
Διαθέτει υψηλές κατασκευαστικές αξίες και εξαιρετικό ρυθμό, που αν δεν έσπανε κάπου στην τρίτη πράξη θα μιλούσαμε για μια εξαιρετικά επιτυχημένη ταινία.
Παρότι άκουω πολύ χλιαρές τοποθετήσεις για την ταινία, εξακολουθώ να υποστηρίζω ότι μου άρεσε και πως την θεωρώ συμπαθητική για το είδος που αντιπροσωπεύει.

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ: 6,5/10

ΞΑΝΘΟΝ ΠΙΕΣΤΡΟΝ-Ο ΟΡΦΕΑΣ ΝΕΚΡΟΣ! ΒΡΕΘΗΚΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΑΚΕΦΑΛΟ! ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ!!

ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΔΙΚΗ
Ο Ορφέας κατέβηκε στον Άδη για να πάρει πίσω την αγαπημένη του Ευρυδίκη. Με τη μαγική του λύρα γοήτευσε τα πλάσματα του κάτω κόσμου και πήρε, με την πανέμορφη γυναίκα του, το δρόμο της επιστροφής. Ο νόμος της Περσεφόνης όμως, του απαγόρευε να κοιτάξει έστω και μία φορά, κατά τη διάρκεια της διαδρομής, την Ευρυδίκη. Ο Ορφέας δεν άντεξε και την κοίταξε...Ας δούμε όμως πώς περιέγραψε το γεγονός το «Ξανθόν Πίεστρον» εκείνων των ημερών.

Ο ΟΡΦΕΑΣ ΝΕΚΡΟΣ! ΒΡΕΘΗΚΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΑΚΕΦΑΛΟ!
ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ!!

Θα θυμόσαστε όλοι το μαγικό τραγουδιστή Ορφέα, που με τη λύρα του ανακάτευε τα συναισθήματά μας μέχρι πριν από λίγα χρόνια. Αυτός ο σημαντικός καλλιτέχνης λοιπόν, που οι επιτυχίες του θα τραγουδιούνται απ’ τα παιδιά μας κι απ’ τα εγγόνια μας, είχε εξαφανιστεί, όπως όλοι γνωρίζουμε, τον τελευταίο καιρό από το τραγούδι, νομίζοντας όλοι ότι αποσύρθηκε από το χώρο εξαιτίας μίας διαμάχης που είχε με τους ανθρώπους που οργανώναν τις παραστάσεις του. Κάναμε όμως λάθος!
Ο Ορφέας βρέθηκε νεκρός και ο θάνατός του προήλθε από φανατικές θαυμάστριές του με τον πιο ακραίο τρόπο που περνάει απ’ το μυαλό σας. Μαζί, όμως, με την τραγική είδηση του θανάτου του, σα φυσαλίδες αναδύθηκαν στην επιφάνεια της αναζήτησής μας όλες εκείνες οι απαντήσεις από τα ερωτήματα που αφορούσαν την εξαφάνισή του και μια συγκινητική ιστορία που διαδραματίστηκε προτού τα γεγονότα της Θράκης έρχεται σήμερα να μας συγκλονίσει κι ακόμα περισσότερο εμένα που, λίγα χρόνια πριν, όταν το αστέρι του μεσουρανούσε ακόμα, έγραφα και μια κουβέντα παραπάνω. Ξέρετε τώρα...
Θα μιλήσουμε, όμως, για όλα αυτά στις παραγράφους που ακολουθούν, προτού όμως γίνει αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω τους νέους συνεργάτες του «Ξανθού Πιέστρου» που δεν είναι άλλοι από το συνεργείο του Άδη που βρήκε το νεκρό τραγουδιστή στη Θράκη, κάλυψε το γεγονός και μας μετέφερε την είδηση σε χρόνο ρεκόρ, εγκαινιάζοντας μια νέα συνεργασία με τον τύπο, προκειμένου η ενημέρωσή σας να γίνει περισσότερο άμεση και περιγραφική.
Ας πάρουμε όμως το ταξίδι της ζωής του από την αρχή. Όχι, μην ανησυχείτε, δε θα επεκταθώ, ιδαίτερα σήμερα, σε θέματα ασήμαντης ουσίας. Πατέρας του Ορφέα λέγεται ότι ήταν ο θεός Απόλλωνας (μόνο εμάς μας γέννησε θνητός τελικά!). Μητέρα του λέγεται ότι ήταν η γνωστή μούσα Καλλιόπη. Μεγάλωσε στην Πιερία και ο Απόλλωνας του εδίδαξε τη λύρα με τη μέθοδο που την έμαθε και ο ίδιος από τον Ερμή, με το πάσο του δηλαδή. Έτσι λοιπόν ο νεαρός Ορφέας μεγάλωσε γυρίζοντας στα δάση και παίζοντας αυτοσχέδια κομμάτια στα πουλιά που μαζεύονταν κοπάδια γύρω του και στα άγρια ζώα, που έχαναν την παρθενιά της αγριότητάς τους ακούγοντάς τον. Όταν ο Ορφέας ερωτεύθηκε την Ευρυδίκη, ήταν ήδη διάσημος τραγουδιστής και λάμβανε καθημερινά δεκάδες λαξευμένα γράμματα θαυμαστριών του (λένε πως οι γυναίκες της περιοχής απέκτησαν όλες μπράτσα, σκαλίζοντας στην πέτρα λογάκια εκτίμησης και απόλυτης αφοσίωσης!), ο ταχυδρόμος δε, μην αντέχοντας άλλο το μαρτύριο της πέτρινης αλληλογραφίας και μετά από δύο εγχειρίσεις κήλης, εβγήκε πρόωρα εις την σύνταξη σε ηλικία δεκαεννέα χρονών!
Τί ήθελα όμως να σας πω; Δώστε μου τρία δευτερόλεπτα να ρίξω μια ματιά στο κείμενο...Πατέρας του ήταν...ναι, ναι..μητέρα του ήταν η μούσα...ναι, ναι ο ταχυδρόμος...χα, χα, καλό αυτό! Μάλιστα. Όταν ο Ορφέας ερωτεύθηκε την Ευριδίκη ένιωσε απίστευτα μονογαμικός. Εχασε με λίγα λόγια τον κόσμο κάτω από τη λύρα του. Έρωτας γι αυτόν μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν κάτι που το πάθαιναν οι άλλοι, ποιοί άλλοι όμως; αυτοί που δεν είχαν την πληθώρα των δικών του ευκαιριών, αυτοί που δεν έπαιρναν τις απαιτούμενες βιταμίνεςερωτικής ανανέωσης κάθε μέρα. Οι άλλοι..
Όσοι δεν ήταν αυτός. Το περίσσευμα ενός κόσμου που φτιάχτηκε για ΕΚΕΙΝΟΝ. Όταν μάλιστα παντρεύτηκε την Ευρυδίκη, η μάνα του του είπε «αυτή η γυναίκα θα σε καταστρέψει» κι εκείνος της αποκρίθηκε «ζηλεύεις που δε θα το κάνεις εσύ;» Τρίγωνο όμως με δύο πλευρές δε γίνεται.
Κι έτσι, όπως λένε οι πληροφορίες μας, ένας άντρας μυστήριος (έτσι του άρέσε να χαρακτηρίζεται) εμφανίστηκε απρόσκλητα ερωτοχτυπημένος, στη ζωή της Ευρυδίκης. Ο Αρισταίος, ο μελισουργός του Δία, προσπάθησε να γοητεύσει τη φρεσκοπαντρεμένη κοπέλα και άκουσε τόσα «δε σε γουστάρω» όσα ποτέ στη ζωή του άνθρωπος, νόμιζε ότι με βύσμα το Δία θα ρίξει γκόμενα χωρίς να σκεφτεί όμως, ότι ακόμα κι ο Δίας για να ρίξει γκόμενα μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο, ακόμα και σε μελισσουργό στην ανάγκη!. Το θεωρεί προτιμότερο! Ο Αρισταίος, λοιπόν, άρπαξε την Ευρυδίκη κι όταν εκείνη πήγε να το σκάσει, τη δάγκωσε ένα φίδι στον αστράγαλο (Ευτυχώς που δεν της επιτέθηκαν οι μέλισσες γιατί δε θα το άντεχα) Προσπάθεια κάνω. Τα πολλά λόγια όμως, είναι χρήμα. Η Ευρυδίκη λοιπόν κατέληξε πρόωρα στον Άδη κι ο νεαρός Ορφέας μήν αντέχοντας την αλήθεια αποφάσισε να γράψει ακόμα μια παράλογη σελίδα σ’ αυτά που οι μελλοντικοί, να μου το θυμηθείτε, δε θα τα ονομάσουν ιστορία, αλλά μυθολογία! Σας αρέσει η καινούργια λέξη που έφτιαξα;
Ο Ορφέας λοιπόν, κάτέβηκε στον ‘Αδη και έδωσε μια συναυλία, μαγεύοντας τα σκοτεινά πλήθη. Λένε ότι ακούστηκαν τρία ολόκληρα χειροκροτήματα! Ακόμα και ο Κέρβερος κουνούσε την ουρά του σα χαρούμενη σκυλίτσα! Έπιασε λοιπόν ό Ορφέας την Ευρυδίκη από το χέρι, χωρίς να την κοιτάζει γιατί δεν έπρεπε να την κοιτάζει, αυτός ήταν ο νόμος της Περσεφόνης και άρχιζαν να ανεβαίνουν προς τον πάνω κόσμο, όμως είναι τραγικό! Σε κάποια στιγμή της διαδρομής η αμφιβολία τον κυρίευσε. Είχε πάρει τη σωστή γυναίκα; Το ένστικτό του ήταν ορθό; Κι αυτή η μυρωδιά; Η Ευρυδίκη του μύριζε λεμονανθούς και γιασεμί της άνοιξης. Γύρισε και την κοίταξε. Δεν άντεξε. Ο Χάρων αρνήθηκε να την περάσει απέναντι. Ο Ερμής ξαναοδήγησε τη Ευρυδίκη στο πάρτυ...
Ο Ορφέας χάθηκε. Πήγε στη Θράκη, λέει ο ανταποκριτής μας, και έδινε συναυλίες απαγορεύοντας την είσοδο στις γυναίκες. Δεν ήθελε να ξαναδεί γυναίκα. Όλες του θύμιζαν εκείνη. Κάτι τέτοια όμως, οι θαυμάστριες δεν τα σηκώνουν. ’Εκοψαν το κεφάλι του (τα νεαρά αγόρια που τον περιτριγύριζαν τελευταία γελούσαν σα χαζά), το κάρφωσαν στη λύρα του και το πέταξαν στον ποταμό Μέλητα. Το κεφάλι του δε βρέθηκε ακόμα. ‘Ομως το ακέφαλο σώμα δε θα μπορούσε να ανήκει σε κανέναν άλλο. Καταλαβαίνετε... Η κυκλοφορία της εφημερίδας έχει πέσει αισθητά τελευταίως...
Τέλος θα ήθελα νας σας υπενθυμίσω ότι από τις 3 Απριλίου θα εκτίθεται σε χώρο των Μυκηνών ο καθρέφτης στον οποίο κοιταζόταν ο Ορφέας όταν έπαιζε και τραγουδούσε. Ευχόμαστε αυτές οι σπουδαίες εκθέσεις να έρθουν μία μέρα και στην συμπρωτεύουσα, την ερωτική φτωχομάνα Αθήνα.

ΤΟ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Το να αναπτύσσεσαι κρύβει μεγάλη μοναξιά. Το να διευρύνεσαι, να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Έχεις αποφασίσει να αποδεχτείς, το δυνατόν περισσότερα πράγματα, και είναι μια δύσκολη απόφαση αυτή. Όμως, μόνο με την αποδοχή, μπορείς να γίνεις «περισσότερος» απ ό,τι είσαι.
Είναι μια διαδικασία αυτή που μπαίνεις, που δεν ολοκληρώνεται ποτέ, είναι ο τρόπος να πλησιάσεις την τελειότητα μέσα από το δικό σου μοναδικό δρομολόγιο. Να αγγίξεις αυτό που η μυθολογία της σοφίας αποκαλεί «ανώτερο εαυτό».
Κάνοντάς το, όμως, αφήνεις πίσω ανθρώπους, που θα παρακαλούσες να «τρέξουν» μαζί σου, συνοδοιπόρους μέχρι σήμερα, που θα σου λείψουν αφόρητα οι παλιές σας συζητήσεις και που οι νέες διαφωνίες σας, πιθανόν πλέον θα σε πληγώνουν τρομερά.

Όταν αποφασίσεις στη ζωή σου να διευρυνθείς, να τοποθετηθείς διαφορετικά, μοιάζεις με άνθρωπο που βλέπει τους αγαπημένους του , γύρω του, να γερνάνε, όταν αυτός παραμένει αγέραστος, αγέρωχος και φρέσκος, απέναντι σε ρυτιδιασμένα πρόσωπα ανθρώπων της ίδιας ηλικίας. Και είναι τόσο επώδυνο αυτό, τόσο εξαντλητικό.
Η μοναξιά είναι αφόρητη. Οι αντίθετες γνώμες πληθαίνουν και μια ολόκληρη ανθρωποθάλασσα έχει άποψη για τη ζωή σου. Δεν καταλαβαίνουν ότι: «τίποτα δεν πρέπει με τον ίδιο τρόπο για όλους».

Αλλά και το να επιδιώκεις κάτι πρωτότυπο, κρύβει εξίσου μεγάλη μοναξιά. Εσύ δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, μολαταύτα αυτοί νομίζουν πως μπορείς. Είναι οι άνθρωποι της άλλης στάσης και βασίζουν εν πολλοίς την φιλοσοφία τους στη ματαιότητα που συνοδεύει τη φθορά των πραγμάτων, άρα στο φινάλε φυσιολογικά βγαίνουν πάντα δικαιωμένοι.

Σου λένε πως, με τις επιλογές σου θα χαθείς και συ θέλεις να τους απαντήσεις πως δεν είσαι σαν κι αυτούς. Πως είσαι διαφορετικός. Δεν τολμάς όμως να το εκστομίσεις επειδή γνωρίζεις πως αυτοί θα θεωρήσουν ότι εννοείς, «καλύτερος».

Θα τους ρωτήσεις: πως μπορείτε να ξέρετε ποιο είναι το καλύτερο για μένα; Πως επωμίζεστε το βάρος της ευθύνης μιας πιθανά λανθασμένης συμβουλής;.

Μπορείτε με τις συμβουλές σας να με οδηγήσετε σε κάτι καλύτερο από αυτό που καταφέρατε εσείς;

Συνήθως δε σου λένε τίποτα ευθέως και φυσικά δε θα σου πουν ότι δεν θα τα καταφέρεις. Κρατάνε πάντα μια «πισινή» που σε αρρωσταίνει και προσπαθούν να σε φέρουν σιγά σιγά στα μέτρα τους. Σε γεμίζουν με το «τι θα γίνει αν…». Φοβισμένοι άνθρωποι, δούλοι του «αν». Σου προτείνουν πράγματα, συνήθως τα ίδια πράγματα όλοι. Πράγματα λογικά, πατημένα, σίγουρα.

Όμως, χωρίς να το γνωρίζουν, σου δίνουν το ισχυρότερο κίνητρο στον κόσμο.
Τη δύναμη, του να μην πιστεύει κανένας σε εσένα. Την ευκαιρία να δεις τα βλέμματά τους όταν πετύχεις…