ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΣΕ ΠΑΛΙΩΝΕΙ

Ρουφούσες σε μιαν άκρη ένα τσιγάρο
στη στάση με παρέα έναν φαντάρο
που γύριζε απόψε από την άδεια
και σού’ λεγε για κάτι κρύα βράδια

Και έσκυψε στο χώμα το κεφάλι
όπως το σκύβουν όλοι οι φαντάροι
που δεν μπορούν να δουν μέσα απ’ τα χιόνια
πως ζούνε τα καλύτερά τους χρόνια

Eίναι μια άσκηση της υπομονής
είναι μια στάση για τσιγάρο της ζωής
είναι στιγμές που θα ζητάς να θυμηθείς
είναι μονάχα κάτι που άξιζε να δεις


Η νύχτα που του έβαλε το φέσι
να πρέπει μπρος στα μάτια του να πέσει
σαν είναι στη σκοπιά δεν ξημερώνει
αυτή η νύχτα όμως τον παλιώνει

Και έσκυψες στο χώμα το κεφάλι
όπως το σκύβουν όλοι οι φαντάροι
που δεν μπορούν να δουν μέσα απ’ τα χιόνια
πως ζούνε τα καλύτερά τους χρόνια



Eίναι μια άσκηση της υπομονής
είναι μια στάση για τσιγάρο της ζωής
είναι στιγμές που θα ζητάς να θυμηθείς
είναι μονάχα κάτι που άξιζε να δεις

ΠΟΣΟ Μ ΑΡΕΣΟΥΝΕ Τ΄ ΑΣΤΕΡΙΑ ΜΕΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

Πίνακας: Van Gogh

Πώς μ’ αρρωσταίνει το φεγγάρι
καμιά φορά μπροστά του οι άνθρωποι τρελαίνονται
όπως το βλέπουν μοναχοί απ’ το μπαλκόνι
πώς με γιατρεύει το σκοτάδι
αυτό που κάνει τους ανθρώπους να ερωτεύονται
γιατί φοβούνται σε αυτό να μένουν μόνοι

Πόσο μ’ αρέσουνε τ’ αστέρια μες στα μάτια σου
που τα κοιτάζεις κάθε βράδυ στον καθρέφτη
θα’ θελα να’ μουνα αέρας στα μαλλάκια σου
να μ’ ακουμπάς όταν τ αγγίζεις με το χέρι

Πόσο αξίζουν κάτι νύχτες
όπως αρχίζουν να μικραίνουνε την άνοιξη
που οι φαντάροι ξεκινούν περιπολίες
και συζητάνε για την άδεια
και για εκείνους που το Μάη απολύονται
κι άλλες μικρές προσωπικές τους ιστορίες

Πόσο μ’ αρέσουνε τ’ αστέρια μες στα μάτια σου
που τα κοιτάζεις κάθε βράδυ στον καθρέφτη
θα’ θελα να’ μουνα αέρας στα μαλλάκια σου
να μ’ ακουμπάς όταν τ αγγίζεις με το χέρι