Στέρηση εξόδου

Βαθιά νοήματα της αίσθησης των ήχων
της Υπερμάχου, η θεογνωσία των στίχων
εσπερινοί και δίκοχα κοντάκια
λίγη ομίχλη, λίγη ελπίδα και κοράκια

γλυκοχαράζει και μυρίζει η πλάση δυόσμο
εξανεμίζεται η δράση από τον κόσμο
σεπτή λαμπρότητα και λίγδα στα καζάνια
τρίψιμο ανέγγιχτο, ακλόνητη τυρράνια

ανάβει στο ξημέρωμα το σπίρτο της εφόδου
της στρίγγλας το ημέρωμα, μια στέρηση εξόδου
οι γόπες αργοσβήνουν στα νιόσπαρτα φυντάνια
μεταβολή αυτόματη, θλιμμένα πυροφάνια

ΕΝΣΤΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

Οι πρώτες σειρές των ανιχνευτών κυριεύτηκαν από τα σκωπτικά βλέμματα των ξεμαλλιασμένων κυριών
παραλλαγμένοι και σκυθρωποί ενταφιάστηκαν στις κοιλάδες των καταχθόνιων φεγγαριών, κάτω από τη μυρωδιά του μαύρου θυμαριού, που εξέπεμπε το κοντινό κεφαλοχώρι
κάθε αντικριστό πασαλάκι, διατάζει ο διοικητής, γλυκά να καρφώνεται στα σπλάχνα της μυρωδάτης μητέρας των αγγέλων
λιγοστό το κυπαρίσσι κι η μαύρη πεύκη της εκκλησιάς λικνίζεται, τούτο το απόγευμα, σαν παρθένα ιεροφάντρια στο χάδι του ανέμου
δίπλα στις σκηνές των φαντάρων, που μονοπωλούν τη μιζέρια, ένα τσουκάλι αχνιστό τσάϊ από τις φύτρες του διάσελου, θυμίζει τον παντοτινό χειμώνα
σαν ξέπνοη, η πομπή των πλατανιών αραδιάζει σκόνες μιας αρχαίας ζύμωσης
Όσα χωρούνε στις λέξεις απέδρασαν με συνοπτικές κινήσεις από τις εικόνες που τα περιέστειλαν.
η ατελής εξέγερση των τζιτζικιών της πόλης στην καθημερινή ραστώνη τους μετατρέπεται στις όχθες του κακόχυμου ποταμιού σε ανταρσία των δυνάμεων του ύπνου. Οι σκιές περιγελούν τα σώματα που αρρωσταίνουν για να μη φυλάξουν τη σκοπιά τους.
Ένα νύχι χαράζει παντοτινά την άνοιξη πάνω στον άτλαντα.

ΘΕΛΩ ΦΙΛΙΕΣ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

Αφού για πάντα έχουν τελειώσει
οι παιδικές μου διακοπές
από την πρώτη Ιουνίου
ως του Αυγούστου τις φωτιές
κι αφού οι φίλοι πια δεν έχουν
παρατσούκλια τρομερά
σημαίνει ότι έχουν κρύψει
τα ελαττώματα καλά

Θα μείνω άφιλος και άφιλτρος
χωρίς παρηγοριά
και θα θυμάμαι του στρατού
τη συντροφιά
δε θέλω φίλους-συνεργάτες,
συνεταίρους με λεφτά
θέλω φιλίες μακριά απ τη δουλειά

Αφού για πάντα έχει περάσει
η σχολική μας εκδρομή
και οι σφαλιάρες στους αυχένες
αυτών που έχουν κουρευτεί
η "τσανταλίνα μανταλίνα"
και το κρυφτό-κυνηγητό
δεν εμπιστεύομαι κανέναν
αν δεν τον ζήσω στο κρυφτό

Θα μείνω άφιλος και άφιλτρος
χωρίς παρηγοριά
και θα θυμάμαι του στρατού
τη συντροφιά
δε θέλω φίλους-συνεργάτες,
συνεταίρους με λεφτά
θέλω φιλίες μακριά απ τη δουλειά

ΑΝΘΥΠΑΣΠΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Στον στρατώνα όλοι τρέμουνε τον ανθυπασπιστή
την χαρά του αναφέρουνε, όταν ρίχνει φυλακή
οι παλιοί πήραν χαμπάρι, πως οφείλεται αυτό
στ ότι δεν μπορεί να πάρει μεγαλύτερο βαθμό!

Ανθυπασπιστές της τέχνης, της αιώνιας προσμονής
δεν γεννιέται ο καλλιτέχνης, απ την φύση του κριτής
αν δε σού παν την αλήθεια, κάποιοι στα 18
θα χεις μίσος μες στα στήθια, κι ανθυπασπιστή γραφτό

Αν φωνάξεις: "ρε μαλάκα", μία νύχτα στο στρατό
ο ανθυπασπιστής πιστεύει πως το φώναξες γι αυτόν
και για να το αποδείξει με ατόφια πρακτικά
την παλάμη του θ ανοίξει και τους "κάλλους" θα μετρά!

Ανθυπασπιστές της τέχνης, της αιώνιας προσμονής
δεν γεννιέται ο καλλιτέχνης, απ την φύση του κριτής
αν δε σού παν την αλήθεια, κάποιοι στα 18
θα χεις μίσος μες στα στήθια, κι ανθυπασπιστή γραφτό

ΑΝΑΡΧΙΑ

Καμιά φορά η αμηχανία/ μπροστά στη νέα θεωρία/
υποτιμά τη φαντασία /δίνει φτερά στη λογική
αυτό που λέμε αναρχία/ δεν είναι καν φιλοσοφία
είναι μια ετυμηγορία/ για κάθε είδους φυλακή

Σύνταξη στα 18 και στράτευση στα 100
έξω οι φαντάροι απ το στρατό κι ο Φρόιντ από το ΕΓΩ

Το χέρι λένε στην Ινδία/ να μην αγγίξεις του παρία
και στη βαθιά ανατολία/ μια Νέα Υόρκη θα ακουστεί
άλλο αντίσταση άλλο βία/ σαν τεχνητή λιποθυμία
μοιάζει του κόσμου η απορία/ στην τεχνητή αναπνοή

Σύνταξη στα 18 και στράτευση στα 100
έξω οι φαντάροι απ το στρατό κι ο Φρόιντ από το ΕΓΩ

ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΣΕ ΠΑΛΙΩΝΕΙ

Ρουφούσες σε μιαν άκρη ένα τσιγάρο
στη στάση με παρέα έναν φαντάρο
που γύριζε απόψε από την άδεια
και σού’ λεγε για κάτι κρύα βράδια

Και έσκυψε στο χώμα το κεφάλι
όπως το σκύβουν όλοι οι φαντάροι
που δεν μπορούν να δουν μέσα απ’ τα χιόνια
πως ζούνε τα καλύτερά τους χρόνια

Eίναι μια άσκηση της υπομονής
είναι μια στάση για τσιγάρο της ζωής
είναι στιγμές που θα ζητάς να θυμηθείς
είναι μονάχα κάτι που άξιζε να δεις


Η νύχτα που του έβαλε το φέσι
να πρέπει μπρος στα μάτια του να πέσει
σαν είναι στη σκοπιά δεν ξημερώνει
αυτή η νύχτα όμως τον παλιώνει

Και έσκυψες στο χώμα το κεφάλι
όπως το σκύβουν όλοι οι φαντάροι
που δεν μπορούν να δουν μέσα απ’ τα χιόνια
πως ζούνε τα καλύτερά τους χρόνια



Eίναι μια άσκηση της υπομονής
είναι μια στάση για τσιγάρο της ζωής
είναι στιγμές που θα ζητάς να θυμηθείς
είναι μονάχα κάτι που άξιζε να δεις

Ιεραρχία στον στρατό

Ακόμα θυμάμαι με νοσταλγία την πρώτη ημέρα στο στρατό. Τότε που ο επιλοχίας μας έβαλε σε μια αίθουσα για να μας μάθει την ιεραρχία στο Σώμα.

Θυμάμαι: Στρατιώτης, υποδεκανέας, δεκανέας, λοχίας, επιλοχίας, ανθυπασπιστής, ανθυπολοχαγός, υπολογαχός, λοχαγός, αντισυνταγματάρχης, συνταγματάρχης, αντιστράτηγος, στρατηγός.

Ύστερα μας πήρε μέσα στο θάλαμο ένας παλιός φαντάρος για να μας μάθει την ιεραρχία των στρατιωτών:

Ψωμί, ψάρι, ψαράς, ψάρακλας, ψαρούκλα, νιάτο, νέος, γκριζομάλλης, μεσήλικας, παλιός, παλαίουρας, πάλιουρας, παλαιός, Λάζαρος, ζόμπι, χώμα.

ΘΗΤΕΙΑ

Από το τρένο στη γραμμή
να μας κοιτάξουν οι γιατροί
λίγες ανάσες και μετά στο σιτιστή

Η μέρα μίκρυνε πολύ
μέσα στο θάλαμο σιωπή
για να μας δείξουνε τον φάκελο οι παλιοί

Η πρώτη τάση για φυγή
δυο τρεις ζητούν αναβολή
γιατί τους πιάσαν με χασίς στο ΚΨΜ

Χέρι ψηλά μες στη βροχή
άκυρο, λόχος προσοχή
πρέπει να λιώσει το τακούνι στο δεξί

Δύο βδομάδες χαβαλές
υπηρεσίες χαλαρές
τρίγωνα σάντουιτς, “μηχάνημα” καφές

Οι κρητικοί παραξενιές
οι αθηναίοι “τιμητές”
οι μακεδόνες φανερά τοπικιστές

Ορκωμοσία και χαρά
η πρώτη άδεια πονά
νά’ μαστε μέσα το πολύ ως τις εφτά

Στην πύλη ψάχνουν αφορμή
χρέωση όπλου και βολή
η πρώτη έξοδος με την επιστροφή

Μεσημεριάτικη φρουρά
στις πέντε πάλι αναφορά
σε ένα μήνα πλέον βάζουμε σειρά

Για το συσσίτιο στην ουρά
και κατευθείαν στη σκοπιά
δεύτερο νούμερο στα πυρομαχικά

Μελαγχολία το πρωί
χωρίς καμία αφορμή
έχουμε Τρίτη, δηλαδή νυχτερινή

Κάποιοι γνωρίζουν από πριν
το πού θα πάνε και γιατί
την ειδικότητα και το διοικητή


Καθαριότητα οπλισμού
και προστασία υλικού
υπό τα βλέμματα του ανθυπολοχαγού

Φεύγοντας κρύο και βροχή
για μια βδομάδα ανακωχή
θά’ μαστε μέσα στη μονάδα Κυριακή

Μπαίνοντας βλέπω κι απορώ
έναν αξύριστο σκοπό
“τέσσερις μέσα” λένε οι φήμες για εδώ

Φωνάζει “γειά σου απαλλαγή”
χαμογελάμε σα λαγοί
με μια υποτέλεια που γίνεται πληγή

Από το στάγιερ στο γιατρό
και από κει για φαγητό
φαίνονται ήσυχα τα πράγματα, θαρρώ

Κάποιος φωνάζει “εκατό”
όπως τυλίγει τον καπνό
και γω νομίζω πως θα μείνω πάντα εδώ

Ποιός θα ξυπνήσει τον παλιό
για να αλλάξει τον σκοπό
όταν θα φύγουν θα ησυχάσουμε, θα πω

Φεύγαν κι ερχόντουσαν πολλοί
το Μάιο στρατηγική
χώροι ευθύνης λόχου καθαροί

Είκοσι μέρες στα πλωτά
και άλλες τόσες στα βουνά
βολές, αγήματα, ασκήσεις, παγωνιά

Είναι αλήθεια πιο καλά
για το φαντάρο ν’ αγαπά,
ή του προσθέτει στο κεφάλι ένα μπελά;

Το Πάσχα σβήνει η φυλακή
θά’ μαστε μέσα Κυριακή
διπλή σκοπιά, κρασάκι και χοροί

Κάποτε πάλιωσα κι εγώ
και απαιτούσα σεβασμό
μα ευτυχώς ήταν πολύ προσωρινό

Είχα κρεβάτι χαμηλό
δίπλα στη θέρμανση, ζεστό
κι ήταν σπουδαίο το συναίσθημα αυτό

Δυο μέρες πριν απολύθώ
μοίραζα ότι κουβαλώ
ξεθωριασμένο απ’ το χρόνο ρουχισμό

Κελαηδούσαν τα πουλιά
στην τελευταία αναφορά
κι ήταν τα άρματα στην άκρη σιωπηλά

Ο τελευταίος μας καφές
λίγες ακόμα υπογραφές
κι όσα περάσαμε χαθήκανε στο χθες

ΥΠΝΟΣ ΣΤΗ ΣΚΟΠΙΑ

Θυμάμαι στο στρατό, ότι ο αναισθησιολόγος ήταν ο μόνος που έπαιρνε τιμητική άδεια, όταν τον έπιαναν να κοιμάται στη σκοπιά.