Σε κανονικούς ρυθμούς λειτουργούν τα αεροδρόμια

Όπως ανακοίνωσε η ευρωπαϊκή υπηρεσία εναέριας κυκλοφορίας Eurocontrol, σε κανονικές συνθήκες επιστρέφει η εναέρια κυκλοφορία σήμερα μετά από μία εβδομάδα αυστηρών περιορισμών λόγω της ηφαιστειακής τέφρας από την Ισλανδία.

Σε ανακοίνωση της Eurocontrol αναφέρεται ότι "αναμένεται ότι σχεδόν το 100% της εναέριας κυκλοφορίας θα αποκατασταθεί στην Ευρώπη ".

Ολόκληρος σχεδόν ο εναέριος χώρος της Ευρώπης κάτω των 20.000 ποδιών είναι διαθέσιμος, με περιορισμούς σε ορισμένες μόνο περιοχές όπως η Φινλανδία και κάποια τμήματα της βόρειας Σκοτίας, σύμφωνα με το Eurocontrol.

Μια εκπρόσωπος του Eurocontrol, χωρίς όμως να αναφέρει ονομαστικά τα αεροδρόμια των χωρών αυτών, τόνισε ότι η ζώνη απαγόρευσης των πτήσεων αγγίζει ένα τμήμα του εναέριου χώρου στο βόρειο τμήμα της Αγγλίας και ένα τμήμα της Ιρλανδίας.

Η εκπρόσωπος ανέφερε ότι όλες οι χώρες μέλη του Eurocontrol έχουν ενημερωθεί για τις προσεχείς απαγορεύσεις πτήσεων (38 χώρες εκ των οποίων οι 27 κράτη μέλη της ΕΕ) και θα ενημερώνονται ανά έξι ώρες για τυχόν αλλαγές.

ΟΠΟΥ ΓΗΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΣ

Παρακολούθησα πριν από λίγες ημέρες ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ από τη Γερμανία με θέμα του τη Μετανάστευση. Ο τίτλος της ταινίας, που προβλήθηκε στα πλαίσια του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης, ήταν “Hotel Sahara”.

Για την υλοποίησή του, χρειάστηκε οι συντελεστές της παραγωγής να μεταβούν στις υποσαχάριες περιοχές και να αποσπάσουν μαρτυρίες ανθρώπων που ζουν με το όνειρο της απόδρασης από τον τόπο τους με προορισμό κάποια χώρα της Ευρώπης ή την Αμερική. Μάλιστα, το ντοκιμαντέρ, πρωτίστως αναδεικνύει τον τεράστιο βαθμό δυσκολίας και τους κινδύνους που κρύβει το εγχείρημα της «παράνομης» μετάβασης σ ένα ξένο τόπο για τους νεαρούς αφρικανούς που ασφυκτιούν σε ένα περιβάλλον άγονο, στερεοτυπικό, υποβαθμισμένο. Καθένας από τους συμμετέχοντες εκμυστηρεύεται το προσωπικό του όνειρο και σε όλους διακρίνεται η φλόγα για ζωή σε μια χώρα που θα τους προσφέρει κάποια στοιχειώδη εχέγγυα διαβίωσης, αλλά κυρίως μια τάση εξιδανίκευσης της Ευρώπης. Κυριότερο αντίπαλό τους, στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν την Ευρώπη, θεωρούν τα κύματα του ωκεανού και τη στυγνή κερδοσκοπία των σύγχρονων δουλεμπορικών συστημάτων.
Όλοι τους μαρτυρούν ότι ονειρεύονται πολύ, καθώς δεν διαθέτουν και πολλές εναλλακτικές λύσεις για να βιώσουν κάποια ανθρώπινα συναισθήματα.
Στα όνειρά τους συμπεριλαμβάνονται η δημιουργία οικογένειας, η απόκτηση μιας σταθερής δουλειάς, το δικαίωμα να ταξιδεύουν ως τουρίστες κι όχι ως εκτοπισμένοι από τον τόπο τους. Αναφέρουν αρκετές χώρες που θα ήθελαν να επισκεφθούν για να ζήσουν και να εργαστούν. Βέβαια είναι άξιο παρατήρησης το γεγονός ότι από αυτές απουσιάζει ολοκληρωτικά η Ελλάδα.

Τελικά ένα ντοκιμαντέρ μπορεί να σου δώσει από μόνο του κάποιες απαντήσεις, αλλά και να ξεγυμνώσει στερεότυπα και προκαταλήψεις που υπάρχουν στη ζωή μας.
Βλέποντας όμως τη συγκεκριμένη ταινία αποκομίζεις και μια επιπρόσθετη συμπάθεια για τους ανθρώπους που κατάφεραν να νικήσουν τα κύματα του ωκεανού.
Και να συνειδητοποιήσεις, καθώς αναλογίζεσαι, την επιτακτική ανάγκη του να δοθεί μια παγκόσμια και οριστική λύση στο θέμα της μετανάστευσης, που δεν μπορεί να είναι διαφορετική, από μια ουσιαστική και γενναιόδωρη προσπάθεια εκσυγχρονισμού των χωρών του πάλαι ποτέ «Τρίτου Κόσμου», ώστε να αντιμετωπιστούν στην ρίζα τους οι αιτίες που προκαλούν τις αναγκαστικές μεταναστατευτικές ροές.

EUROVISION 2010: ΑΝΗΚΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗΝ

Το “αλάνθαστο” ένστικτο του Έλληνα έδρασε και πάλι. Η εξ ανατολών ορμώμενη φλέβα του αντήχησε και πάλι χθες βροντερά, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα στην Ευρώπη: Είμαστε ανατολή και θα παραμείνουμε ανατολή. Δε θα ασχοληθώ καθόλου με τα προκριματικά της Eurovision, αν και κατά τη χθεσινή βραδιά ακούστηκαν και μερικά τραγούδια τουλάχιστον αξιοπρεπή. Από αυτά που θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια μικρή ρωγμή στο ελληνικό στερεότυπο του, όπα όπα-ραχατιού, και της υποτιθέμενης νέας αρχής με τους παλιούς πάντα όρους.

Θα ασχοληθώ μονάχα με το μήνυμα που εκπέμπουμε ως χώρα σε μια ευαίσθητη συγκυρία, όπου τα βλέμματα της Ευρώπης είναι στραμμένα επάνω μας, όχι μονάχα για να αποδείξουμε ότι μπορούμε να προσαρμοστούμε στους κανόνες του οικονομικού παιχνιδιού, αλλά κυρίως ότι μπορούμε να εξάγουμε ένα διαφορετικό πρόσωπο από αυτόν τον κιτς αχταρμά που υποστηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις ως νεοελληνικό πολιτισμό. Σ αυτό το πνεύμα, λοιπόν, το τραγούδι που επέλεξε το ελληνικό κοινό για να εκπροσωπήσει τη χώρα σ ένα διεθνή διαγωνισμό, ένα ποτ πουρί, από παλιές δοκιμασμένες ελληνικές εμφανίσεις, εκτός από κάκιστο και προσβλητικό για την αισθητική οποιουδήποτε νοήμονος ανθρώπου και απογοητευτικό για τους δημιουργικούς μουσικούς του τόπου, συμπυκνώνει και όλες εκείνες τις “αρετές” που δικαιολογημένα μας χρεώνουν οι λαοί της Ευρώπης.

Δεν πάν να κόψουν το σβέρκο τους, όμως, όλοι αυτοί; Εμείς με όπα όπα γεννηθήκαμε και έτσι θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε, για να επιβεβαιώνουμε κάθε φορά στην πράξη, ότι κάθε δήθεν, προσβλητικό δημοσίευμα εναντίον της χώρας μας διαθέτει μια ξεκάθαρη βάση αλήθειας, που δεν τολμάμε να παραδεχτούμε.
Προσωπικά ελπίζω πως η ελληνική συμμετοχή θα καταβαραθρωθεί σ αυτό το διαγωνισμό, αν και ποτέ δεν ξέρεις. Καμιά φορά οι Ευρωπαίοι αποδεικνύονται ιδιαίτερα γενναιόδωροι με τους λαούς που τους διασκεδάζουν, ιδιαίτερα με τους αρκουδιάρηδες που χτυπάνε το ντέφι για να λικνιστεί η αρκούδα τους σε ανατολίτικους ρυθμούς.