Dispute between a couple regarding the nomination of the new president in SYRIZA (Abstract political design)

The appointment of Stefanos Kasselakis, completely unknown to the Greek public a month ago, to the presidency of SYRIZA has divided the party's followers. Some see in him the man who will lead the party back to power, while some others see this as the end of SYRIZA as a party of the Left.

Πριν από την τέλεια καταιγίδα (ΣΧΟΛΙΟ)

Δεν πέρασαν παρά μόνο λίγες ημέρες από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε η τελευταία ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, κι όμως σήμερα η αρνητική πορεία του ελληνικού χρηματιστηρίου και η κάθετη πτώση του τραπεζικών μετοχών επαναφέρουν ξανά στην επικαιρότητα το φάντασμα μιας νέας ενδεχόμενης ανακεφαλαιοποίησης του τραπεζικού συστήματος. Αυτό πρακτικά, από πρώτη Ιανουαρίου 2016, σημαίνει  απαλλοτρίωση των μετόχων σε πρώτο επίπεδο και κούρεμα καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ σε δεύτερο.

 Τώρα, η ελληνική κυβέρνηση , που κατά το πρόσφατο παρελθόν δεν τα είχε καταφέρει σε πολύ απλούστερα θέματα , βρίσκεται  μπροστά σ ένα τρομακτικό κοκτέιλ προβλημάτων, τα οποία μάλιστα  επιδεινώνονται μέρα με την ημέρα σχηματοποιώντας την τέλεια καταιγίδα. Η αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος έχει καθυστερήσει ήδη αρκετά, την ώρα μάλιστα που τα προβλήματα της καθημερινότητας επιδεινώνονται δραματικά και όλες ανεξαιρέτως οι επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες βρίσκονται στα "κάγκελα", αντιδρώντας επί ενός προσχεδίου που φαντάζει απλή "γάτα" μπροστά στην αγελάδα που έχουν ζητήσει για το ασφαλιστικό οι δανειστές.

Ακόμα μια παραδοξότητα θα πει κανείς. Σε αναντιστοιχία με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, που αρχικά παρουσίαζαν ένα πολύ σκληρό πακέτο απαιτήσεων προκειμένου να αποσύρουν στην πορεία ορισμένες από αυτές και να φανεί το τελικό αποτέλεσμα λιγάκι πιο υποφερτό για τους πολίτες, η τωρινή κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου  έχει καταφέρει  να ξεσηκώσει εναντίον της έναν ολόκληρο λαό, επί μιας δικής  πρότασης  που είναι συνολικά κατά πολύ πιο ήπια από εκείνη που τελικά θα ψηφιστεί από το κοινοβούλιο. Γιατί από τα μέσα  Δεκεμβρίου περίπου παρουσίασαν τις ιδέες τους για ένα νομοσχέδιο, που γνώριζαν ότι θα είναι κατά πολύ διαφορετικό από εκείνο που θα έφτανε κάποια στιγμή στο κοινοβούλιο δείχνοντας μια  βεβαιότητα που σε έκανε να πιστεύεις ότι υπήρχε ήδη κάποια υπόγεια συμφωνία με τους δανειστές, κάτι που φυσικά δεν υφίσταται. Ήταν απλώς ακόμη μια προσπάθεια θολώματος και σύγχυσης της κρίσης του εκλογικού σώματος με εμφανή σκοπό τον όποιο περιορισμό του πολιτικού και ιδεολογικού κόστους.
  Την ίδια ώρα, το μεταναστευτικό, που βρίσκεται ήδη σε μια εκρηκτική κορύφωση, αναδεικνύοντας την οργανωτική και θεσμική γύμνια ολόκληρης της Ευρώπης, αλλά και των περιφερειακών δυνάμεων που επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν μια ανθρωπιστική τραγωδία για να εξυπηρετήσουν γεωστρατηγικούς τους σχεδιασμούς, φέρνει αντιμέτωπες τις τοπικές κοινωνίες με τα συναισθήματα αλληλεγγύης και συμπόνιας που αποδεδειγμένα έχουν αποδείξει ότι διαθέτουν εδώ και αρκετό καιρό. Αλλά όσο το πρόβλημα αυτό θα μεγεθύνεται και θα πλησιάζει όλο και περισσότερο στο ζωτικό χώρο του καθενός μας τόσο η δοκιμασία για όλους, ατομικά και συλλογικά, θα μεγαλώνει και θα κλιμακώνεται. 

Επιτέλους, βγάλτε το σκασμό

Τους καταλαβαίνεις από χιλιόμετρο. Σε πλησιάζουν με γαλιφιές, με προσποιητά χαμόγελα και σε ρωτούν πως τα πας με τη δουλειά. Εσύ δε λες πολλά γιατί δεν έχεις πράγματα να μοιραστείς  μαζί τους. Αλλά ούτε και αιφνιδιάζεσαι από το γεγονός ότι θυμήθηκαν  στην προεκλογική περίοδο να ρωτήσουν κάτι για σένα. Μετά σε ρωτούν τι θα ψηφίσεις. Αν δεν τους αποκλείσεις κάθετα το ενδεχόμενο να ψηφίσεις ΣΥΡΙΖΑ, σου το ξεφουρνίζουν απευθείας: Ότι αν δεν έχεις κάποιο «δικό» σου υποψήφιο (ακούτε; Δικό σου) υπάρχει ένα πολύ καλό παιδί, ένας φίλος τους που κατεβαίνει υποψήφιος με το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει βοηθήσει πολύ κόσμο στο παρελθόν. Αλλά η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι αυτός ο άνθρωπος σε θεωρεί εντελώς μαλάκα είναι όταν σου λέει, ότι ο υποψήφιός του, ο οποίος είχε υψηλόβαθμη θέση σε δημόσιο οργανισμό, αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ, επειδή διαφώνησε με την υπογραφή του μνημονίου.

Είναι αλήθεια ότι είχανε σωπάσει από καιρό. Περίπου , από την περίοδο των αγανακτισμένων που τους έβλεπες να ουρλιάζουνε στους δρόμους, να σκίζουνε τα ιμάτια τους στα ιντερνετικά φόρουμ, να ωρύονται και να αρνιούνται προτού αλέκτωρ λαλήσει ότι ήταν και παραμένουν  καλογυαλισμένα γρανάζια αυτού του απαράδεκτου μηχανισμού. Μετά να καλούν  τη σιωπηλή πλειοψηφία να συμπαραταχθεί μαζί τους, να γίνει ασπίδα για τα προνόμιά τους. Άλλωστε, γι αυτούς, ήταν και είναι πάντα ένα απροσδιόριστο και ασαφές ΠΑΣΟΚ, που έφταιγε  για όλα τα δεινά. Λες και το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν αυτοί που το στήριζαν με όλες τους τις δυνάμεις για σκοπούς προφανείς, ιδιοτελείς.

 Θα μου πεις τώρα έχουν αυτοί καμιά ανάγκη από κανένα ΣΥΡΙΖΑ; Αφού οι περισσότεροι τους είναι ήδη μόνιμοι, ακλόνητοι στις θέσεις τους, καλά δικτυωμένοι και δεν τους λείπει πια σχεδόν τίποτα, για να δικαιολογήσουν την γκρίνια και τους αφορισμούς τους εκτός από το να τους αφήσουν ήσυχους να μην κάνουν τη δουλειά τους.. Άλλωστε, δεν ακούς  τίποτε άλλο από το στόμα τους παρά κουβέντες για αποσπάσεις, μετατάξεις, μεταθέσεις, μόρια, γραφεία, περιφερειακά, διαδημοτικά, αιρετούς, σταθερούς, συμβούλια, πρωτοβάθμιες, δευτεροβάθμιες, τριτοβάθμιες. Ένα ολόκληρο σύμπαν διαδικασιών μέσα στο οποίο κάποιοι πορεύονται εκ του ασφαλούς και κάποιοι άλλοι σε αναγκαστική εξάρτηση και συναλλαγή με το σύστημα. Και τελικά έχοντας  πείσει  τον εαυτό τους ότι  δεν υπήρξαν ποτέ μέρος του προβλήματός , να συνεχίζουν να κάνουν τη δουλίτσα τους, να μεγαλώνουν τα παιδάκια τους, και να περνούνε μια χαρά, κι ας μη το παραδεχτούνε ποτέ, η ειλικρίνεια, άλλωστε, δεν ήταν ποτέ της μόδας.  Και μεταξύ Candy Crush Saga και ανόητων βίντεο , να ρίχνουν και κανένα καλό βρίσιμο σε κάποιον από τους παλιούς ευεργέτες τους, να λένε και μια καλή κουβέντα για τους καινούργιους που βρίσκονται προ των πυλών. Όχι, είναι αλήθεια ότι δεν έχουνε πια ανάγκη  από κανένα ΣΥΡΙΖΑ , τουλάχιστον όχι αυτοί που τρέχουνε να μαζέψουν τα ψηφαλάκια. Η αλλαγή έχει φροντίσει μια χαρά γι αυτούς και τώρα η ελπίδα πρέπει να φροντίσει για τα παιδιά τους, αυτό είναι το ζήτημα. Αλλά πείτε μου, αλήθεια. Ποιος δε θα ήθελε για υπουργό προιστάμενο ή διευθυντή του έναν πρώην Πασοκτσή νυν Συριζαίο;

Ίδια και απαράλλαχτα είναι τα πράγματα και από δεξιά. Εκείνοι πια έχουν αποθρασυνθεί εντελώς και κινδυνεύοντας να συντριβούν στην ιδεολογική έδρα τους, προσπαθούν τώρα να πείσουν την ίδια την ιστορία ότι ο λαϊκισμός και το πελατειακό σύστημα ξεκινάει στην Ελλάδα επί Ανδρέα Παπανδρέου. Λες και πρωτύτερα οι πολιτικοί έλεγαν την αλήθεια στο λαό και οι υπάλληλοι διορίζονταν με αξιοκρατικές διαδικασίες στο δημόσιο.  Η μια γελοιότητα πίσω από την άλλη. Συν του ότι εκείνοι ως κυβερνώντες κρατούν στα χέρια τους και το μαχαίρι και το πεπόνι των ρουσφετιών και μοιράζουνε αυτή τη στιγμή στο λαό τους από υποσχέσεις για επιδοτήσεις και χρηματοδοτήσεις νεοφυών επιχειρήσεων, μέχρι μεταθέσεις, προσλήψεις, θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, και συμμετοχές σε επιδοτούμενα προγράμματα του ΟΑΕΔ.

Γι αυτό, επιμένω: Ας κάνουν όλοι τους ότι πρόκειται να κάνουν, αλλά επιτέλους ας βγάλουν  το σκασμό, ως μια μικρή ένδειξη κατανόησης προς ένα αόρατο τμήμα του λαού που όχι απλώς δεν ενστερνίζεται την ελπίδα, αλλά θρηνεί.   

Απαγορεύεται το παθητικό κάπνισμα

Με ένα τρίτο μνημόνιο το οποίο θα περιλαμβάνει ένα και μοναδικό άρθρο, αυτό της κατάργησης του αντικαπνιστικού νόμου, ακούγεται ότι θα αντικαταστήσει ο ΣΥΡΙΖΑ το υπάρχον μνημόνιο. Στους εφαρμοστικούς νόμους όμως θα περιλαμβάνεται και μια σαφής και αυστηρή προειδοποίηση προς τους παθητικούς καπνιστές που θα επισείει μάλιστα μέχρι και ποινές τιμωρίας, για  τις βλαβερές συνέπειες του παθητικού καπνίσματος, αν δεν συμμορφώνονται άμεσα  με τις οδηγίες που θα αναγράφονται υποχρεωτικά στις νέες ταμπελίτσες των καταστημάτων εστίασης που θα αντικαταστήσουν τις παλιές κι όπου θα αναφέρεται ρητά ότι απαγορεύεται το παθητικό κάπνισμα..

Μεταρρυθμίσεις adieu!

O ΣΥΡΙΖΑ είναι πιθανότατα το μόνο κόμμα στην ιστορία που οι οπαδοί του θα το ψηφίσουν με την ελπίδα να έχει κάποια κρυφή ατζέντα.  

Αρνούνται να τεθούν υπό την ηγεσία νεότερων πολιτικών

Στις μέρες μας η έννοια της Αριστεράς είναι τόσο αφηρημένη και ευάλωτη, ώστε να καταφέρνει να ενσωματώσει απόψεις, ιδέες και αρχές, που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα μπορούσαν να είναι ακόμα και αντικρουόμενες. Με εξαίρεση το στιβαρό ΚΚΕ, που βασίζει σε μεγάλο βαθμό την ομογένειά του στις δομές σταλινικού τύπου που διαθέτει, η υπόλοιπη αριστερά μοιάζει σα να μη ξέρει τι θέλει, τι επιδιώκει και τι είναι έτοιμη να κάνει. Τελικά, ένα σύνολο θεωρητικών παρατηρητών των πεπραγμένων της εκάστοτε κυβέρνησης, που γνωρίζει πολύ καλά το τι δεν πρέπει να γίνει, αλλά υστερεί στην ανάπτυξη πειστικού προγραμματικού λόγου, είναι φυσιολογικό να μην απορροφά την φθορά των παραδοσιακών αστικών κομμάτων που μοιράζονται την εξουσία.
Εντούτοις, την αχίλλειο πτέρνα αυτής της όμορφης υπόθεσης αποτελούν οι προσωπικοί εγωισμοί και οι ηγετικές φιλοδοξίες που συχνά περιενδύονται με έναν ιδεολογικό μανδύα προκειμένου να περάσουν στον κόσμο της Αριστεράς, που τα βλέπει όλα πολιτικά και συχνά υποβαθμίζει ψυχολογικούς και άλλους παράγοντες ερμηνείας των πραγμάτων.


Έτσι, η αποχώρηση των ανανεωτικών από το αμφιλεγόμενο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούσε επί της ουσίας την επικύρωση ενός προαναγγελθέντος διαζυγίου, που άρχισε να συντάσσεται από την ημέρα κιόλας της ανάδειξης του Αλέξη Τσίπρα στην ηγεσία του ΣΥΝ.
Αυτό συνέβη επειδή, με τον ίδιο τρόπο που ο Αλέκος Αλαβάνος ήρθε κάποια στιγμή αντιμέτωπος με την επιλογή του να απομακρυνθεί από την ηγεσία της Αριστεράς προκειμένου να ανοίξει το δρόμο σε μια νέα γενιά πολιτικών, σήμερα ο Φώτης Κουβέλης και οι συνοδοιπόροι του αρνούνται επί της ουσίας να τεθούν υπό την ηγεσία ενός νεότερού τους ανθρώπου.

Τα κίνητρά τους είναι ευκαιριακά, τυχοδιωκτικά και χρωματίζονται από ιδιοτέλεια και προσωπικούς εγωισμούς. Επί της ουσίας συρρικνώνουν την ίδια την ισχύ και την αξιοπιστία της ιδέας που ονομάζεται Αριστερά και το εγχείρημά τους δεν εμπνέει γι αυτό και δεν θα στεφθεί με επιτυχία. Άλλωστε και η πολιτική οικολογία στην οποία στράφηκαν την επομένη της αποχώρησής τους, είμαι της άποψης ότι δεν έχει τίποτα να κερδίσει από μια συνεργασία μαζί τους, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο Φώτης Κουβέλης και οι συνεργάτες του θέλουν να φτιάξουν έναν συνασπισμό υπό της δική τους ηγεσία.

Από την άλλη πλευρά ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να προχωρήσει σε μια ιδεολογική αλλά και προσωπική διασαφήνιση. Να εξηγήσει με λίγα λόγια τι είναι το κόμμα του οποίου ηγείται και τι ο ίδιος. Διότι ΚΚΕ υπάρχει ήδη και όπως γνωρίζουμε όλοι το πρωτότυπο είναι πάντα καλύτερο από την απομίμηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει κάτι το ακατανόητο για την κοινωνία όσο δεν αποσαφηνίζονται πλήρως οι συνισταμένες του. Παράλληλα ο ΣΥΝ πλησιάζει με δραματική ταχύτητα στο ύφος και τα ιδεολογικά όρια του ΚΚΕ, ενώ ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας θυμίζει πολιτικό άνδρα της δεκαετίας του 80. Μπαίνοντας από πολύ νωρίς στα βαθιά και αφιλόξενα ύδατα της ηγεσίας ενός κόμματος, ο νεαρός πολιτικός, προσπαθώντας να επιβιώσει πολιτικά σε ένα χώρο όπου τα μπαρουτοκαπνισμένα στελέχη του κάθε άλλο παρά με εμπιστοσύνη τον περιέβαλλαν έγινε θιασώτης ενός ξύλινου λόγου που μοιάζει απωθητικά “υπηρεσιακός”. Με λίγα λόγια ο πρόεδρος του ΣΥΝ είναι ένας νέος άνθρωπος που δεν θυμίζει όμως σε καμιά περίπτωση έναν άνθρωπο της ηλικίας του με αποτέλεσμα να μην δημιουργήσει ακόμα ισχυρά ερείσματα στη γενιά που αποτελείται από τους σημερινούς 30άρηδες και 40ρηδες. Θεωρώ λοιπόν ότι σ αυτή τη μικρή λεπτομέρεια κρύβεται το μυστικό της επιβίωσης ακόμα και μιας ενδεχόμενης επιτυχίας του ΣΥΝ. Αν το ξεκαθάρισμα γενεών που συντελείται αυτή τη στιγμή στο χώρο της δημοκρατικής Αριστεράς οδηγήσει στη δημιουργία ενός κόμματος των “νέων ανθρώπων” θα έχει μπει ο σπόρος για κάτι καινούργιο και μεγάλο.

ΚΚΕ: "Το μυαλό μας στο κίνημα και όχι στην κάλπη"

Στο ερώτημα γιατί η αριστερά δεν εισπράττει κέρδη από την υποχώρηση που εμφανίζουν τα δύο μεγάλα κόμματα, η γγ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα απαντά "εμείς έχουμε το μυαλό μας πρωτίστως στο κίνημα και όχι στην κάλπη".

Αναφερόμενη στην ιδεολογική και πολιτική τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ, τον τοποθετεί "στην αριστερή πλευρά του ευρωμονόδρομου, της συνδικαλιστικής ηγεσίας ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που εκπροσωπούν την εργατική αριστοκρατία".

Στις κατηγορίες για τις πρακτικές του ΠΑΜΕ, με τις οποίες το ΚΚΕ σπρώχνει τα πράγματα στα άκρα, η κα Παπαρήγα απαντά ότι "όσο πιό ισχυρό είναι το εργατικό κίνημα, τόσο καλύτερα για το λαό" και προσθέτει ότι "αν οι εργαζόμενοι έδιναν περισσότερο βάση στις έγκαιρες προειδοποιήσεις του ΚΚΕ για το τί σημαίνει Μάαστριχτ και ευρωμονόδρομος, θα ήταν σίγουρα σε καλύτερη θέση να τους αντιπαλέψουν σήμερα".

Τσίπρας: "Δεν θα επιτρέψω εκφυλιστικά φαινόμενα"

Ο Αλέξης Τσίπρας μέσω της εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που παραχωρεί στην «Αυγή» της Κυριακής, στέλνει αυστηρό μήνυμα ότι δεν θα επιτρέψει άλλα εκφυλιστικά φαινόμενα στο χώρο του ΣΥΝ , αλλά και τα ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια που αναπτύσσονται εντός του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κ Τσίπρας εκφράζει την "έκπληξή" του, όχι για τη μη εκλογή του Φ. Κουβέλη, αλλά για τη μεθόδευσή της. Υποστηρίζει ότι δε φοβάται ξεκαθάρισμα λογαριασμών στο συνέδριο, αλλά τη συνέχεια της σημερινής λειτουργίας του κόμματος, με εκφυλιστικά φαινόμενα που δίνουν την εικόνα Βαβυλωνίας.

Στο ενδεχόμενο να μετατραπεί ο ΣΥΡΙΖΑ από ένα πολυπολικό, σε διπολικό σχήμα, σημειώνει ότι αυτό εγκυμονεί κινδύνους για την ενότητα του εγχειρήματος."Δεν πρέπει να παίζουμε κρυφτούλι, ούτε να δίνουμε την εικόνα ότι οργανώνουμε χωριστές συγκεντρώσεις μεταξύ μας", λέει . Είναι σαφές, συμπληρώνει ότι ο ΣΥΝ, μετά το συνέδριό του έχει υποχρέωση να αναλάβει πρωτοβουλία για μια νέα πολιτική συνεννόηση με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τσίπρας: Το ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος

Ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι «Η προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν είναι μονόδρομη επιλογή. Μπορεί να αποτραπεί αν οι εργαζόμενοι βγουν στο δρόμο και έχουν κάθε δικαίωμα, κάθε δίκιο να το κάνουν. Η προσφυγή στο ΔΝΤ σημαίνει διάλυση του κοινωνικού κράτους, της κοινωνικής ασφάλισης».

Ο κ. Τσίπρας, ο οποίος συμμετείχε στη χθεσινή απεργιακή συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ, στην πλατεία Κλαυθμώνος τόνισε ότι η κυβέρνηση «δεν έχει καμία δικαιοδοσία, τη λαϊκή εντολή που πήρε πριν από έξι μήνες, να την εκχωρεί σε τεχνοκράτες του ΔΝΤ που βρίσκονται ήδη στη χώρα μας και υπαγορεύουν το ασφαλιστικό νομοσχέδιο στον Υπουργό Εργασίας. Πρόκειται για μια εκτροπή που αφορά το δημοκρατικό μας πολίτευμα και δεν πρέπει να την επιτρέψουμε».

ΣΥΝ: Επαναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους

Στην απεργιακή συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ και του συντονισμού των πρωτοβάθμιων σωματείων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα στην Πλ. Κλαυθμώνος, όπου και θα κάνει δηλώσεις, θα παραβρεθεί σήμερα ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας.

Στο μεταξύ, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ΣΥΡΙΖΑ και υπεύθυνος Οικονομικής και Κοινωνικής πολιτικής του ΣΥΝ, δήλωσε ότι η κυβέρνηση έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά και έχει παραδώσει τη χώρα στο έλεος των πιο τυφλών δυνάμεων της εγχώριας και κυρίως ευρωπαϊκής και διεθνούς κερδοσκοπίας και τοκογλυφίας.

Ο κ. Λαφαζάνης κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι οδηγεί τη χώρα "σε ένα δρόμο εθνικής οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, που αν διανυθεί θα ενταφιάσει κυριολεκτικά το μέλλον της Ελλάδας" και ζήτησε να γίνει "επαναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους, πρώτα από όλα του εξωτερικού, με στόχο μια νέα ρύθμισή του που θα διαγράφει μέρος του χρέους, θα μειώνει τα επιτόκια και θα διευρύνει τους χρονικούς ορίζοντες αποπληρωμής".

"Ο ελληνικός λαός δεν οφείλει τίποτα και σε κανένα. Το υψηλό κρατικό χρέος είναι χρέος που το προκάλεσε μια πολιτική και οικονομική ελίτ αλλά και το εγχώριο και πολυεθνικό κεφάλαιο, από το οποίο επωφελήθηκαν οι ίδιοι, μαζί με τη διεθνή τοκογλυφία και κερδοσκοπία, σε βάρος των αναπτυξιακών, παραγωγικών και κοινωνικών προοπτικών της χώρας.

Αυτό το κρατικό χρέος, και μάλιστα με τους ληστρικούς όρους ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαιαγορών, δεν μπορεί να αποπληρωθεί χωρίς να εξοντωθεί ο ελληνικός λαός. Σήμερα όσο ποτέ οι μεγάλες ενωτικές λαϊκές κινητοποιήσεις και η καθολική εξέγερση του ελληνικού λαού μπορούν να δώσουν τη λύση", κατέληξε ο κ. Λαφαζάνης.