Πέθανε ο συγγραφέας Τέρι Πράτσετ

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 66 ετών ο συγγραφέας Τέρι Πράτσετ. Ήταν από τους πλέον δημοφιλείς Βρετανούς συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας με πάνω από 70 τίτλους βιβλίων στο ενεργητικό του. Υπήρξε επίσης ο δημιουργός της διάσημης σειράς μυθιστορημάτων "δισκόκοσμος" η οποία αριθμεί 40 τόμους. Για τη συμβολή του στη λογοτεχνία ο Πράτσετ έλαβε το 2009 τον τίτλο του Ιππότη. 

Οι νικητές των κρατικών βραβείων λογοτεχνίας

 Βιβλίο. Ανακοινώθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2014, που αφορούν στις εκδόσεις έτους 2013.

Αναλυτικά οι νικητές:

ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
Απονέμεται ομόφωνα στην Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ  για το σύνολο του έργου της.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Δημήτρη Νόλλα για το έργο του με τίτλο «Το ταξίδι στην Ελλάδα», εκδόσεις Ίκαρος .

ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ - ΝΟΥΒΕΛΑΣ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Κώστα Μαυρουδή για το έργο του με τίτλο «Η αθανασία των σκύλων», εκδόσεις Πόλις .

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Πάνο Κυπαρίσση  για το έργο του με τίτλο «Τα τιμαλφή», εκδόσεις Μελάνι.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΟΚΙΜΙΟΥ - ΚΡΙΤΙΚΗΣ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στην Βάσω Αλεξανδράκη  για το έργο της με τίτλο «Το παιχνίδι της επιθυμίας και της γραφής στο Μυθιστόρημα της κυρίας Έρσης του Ν.Γ. Πεντζίκη», εκδόσεις Αρμός . 

ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ – ΒΙΟΓΡΑΦΙΑΣ – ΧΡΟΝΙΚΟΥ – ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Γιώργο Β. Δερτιλή για το έργο του με τίτλο  «Συνειρμοί, μαρτυρίες, μυθιστορίες», εκδόσεις Πόλις.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Απονέμεται ομόφωνα εξ ημισείας στον Λευτέρη Καλοσπύρο  για το έργο του με τίτλο «Η μοναδική οικογένεια», εκδόσεις Πόλις και στην Ελευθερία Κυρίτση για το έργο της με τίτλο «Χειρόγραφη Πόλη» εκδόσεις Μανδραγόρας.

ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΟΑΓΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΥΑΙΣΘΗΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Αλέξανδρο Στεφανίδη  για το έργο του με τίτλο «Το χάδι», εκδόσεις Άγρα.

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
Η Επιτροπή εισηγείται την απονομή τιμητικής διάκρισης για την συμβολή τους στη νεοελληνική λογοτεχνία στα περιοδικά «Μανδραγόρας» και «Θέματα Λογοτεχνίας».

Η τέχνη της γραφής (Άντον Τσέχοφ)

Τα σημειωματάρια του μεγαλύτερου κατά πολλούς δραματουργού της σύγχρονης εποχής, όπως τα συγκέντρωσε ο Πιέρο Μπρουνέλο, ψαχουλεύοντας κυρίως μέσα στην αλληλογραφία του, είναι μια μικρή παρακαταθήκη χρήσιμη όχι μόνο για τους επίδοξους συγγραφείς αλλά και για τους λάτρεις της ανάγνωσης.

Σύντομες επιστολές του Τσέχοφ που απευθύνονται στον αδελφό του Αλέξανδρο, τον Μάξιμ Γκόρκι, αλλά και σε άλλους συγγραφείς της εποχής του, που θέλουν να φωτίσουν τις αδυναμίες τους κάτω από το αισθητικό βάρος  των υποδειγματικών συμβουλών του Ρώσου συγγραφέα, περιλαμβάνονται στο βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Πως να γράψετε ένα μυθιστόρημα αγωνίας και δράσης (Πατρίτσια Χάισμιθ)

Βασισμένη σε αρχές που αποδείχθηκαν λειτουργικές στο χρόνο κι όχι σε κανόνες και αυστηρές υποδείξεις που απωθούν τον επίδοξο συγγραφέα από το να εντρυφήσει βαθύτερα στα τεχνικά γνωρίσματα της επιτυχημένης γραφής, η πραγματεία της διάσημης συγγραφέως Πατρίτσια Χάισμιθ περί γραφής αποτελεί μια ανάλυση της μεθόδου της δουλειάς της για τα ζωτικά στοιχεία του σασπένς στη μυθοπλασία.

Αρκετά νωρίτερα από αρκετούς σημερινούς της συναδέλφους η Χάισμιθ μίλησε με αμεσότητα για τη χρήση προσωπικών βιωμάτων, τα προβλήματα της πλοκής και της οργάνωσης της δομής, τις ιδιαίτερες δυσκολίες που προκύπτουν κατά το πλάσιμο των χαρακτήρων, αλλά και τις “κορυφώσεις”, το σασπένς και πως δημιουργείται η προσδοκία στο θεατή,  αποκαλύπτοντας τα μυστικά της τέχνης της μέσα σ αυτό το βιβλίο που αποτελεί ένα πολύ διακριτικό εγχειρίδιο για μελλοντικούς συγγραφείς.

Η κόχη της ντροπής (Ισμαήλ Κανταρέ)

Ο πλέον διάσημος και πολυδιαβασμένος σύγχρονος Αλβανός συγγραφέας και ποιητής υπήρξε από τους πρώτους που με το έργο του αλληγόρησε κατά του καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα και απαγορεύτηκε στη πατρίδα του.

Η σύγχρονη Αλβανική κοινωνία και άλλα ευρύτερης ιστορικής σημασίας θέματα που άπτονται της ιστορικής διαδρομής της πατρίδας δεσπόζουν στο έργο τού πολυγραφότατου συγγραφέα που δεν διστάζει να έρθει σε ρήξη με τις αυταρχικές δομές και τους απαράβατους κανόνες των εξουσιών είτε αυτές προέρχονται από ένα ολοκληρωτικό καθεστώς είτε από ένα άκαμπτο εθιμικό δίκαιο που ταλαιπωρεί τους ανθρώπους.

Η γραφή του είναι πλούσια και πηγαία, εμπλουτισμένη πάντα με ατράνταχτα ιστορικά επιχειρήματα, ενώ συχνά στο λογοτεχνικό του ύφος συνδιαλέγονται με αρμονικό τρόπο το πραγματικό με το φανταστικό.

«Η κόχη της ντροπής» είναι ένα μυθιστόρημα δρόμου, με ιστορικό φόντο την χειμαζόμενη από έριδες και φίλιες αντιπαραθέσεις οθωμανική αυτοκρατορία, μέσα από το οποίο ξεδιπλώνονται η σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, η ηδονή της εξουσίας απέναντι σε οτιδήποτε ζωντανό ή νεκρό και ταυτόχρονα η ματαιότητα που την περιβάλλει.

Οι απόψεις ενός κλόουν (του Χάινριχ Μπελ)

«Οι απόψεις ενός κλόουν» του Χάινριχ Μπελ είναι ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα της νεότερης γερμανικής λογοτεχνίας γύρω από τα οφέλη και τις οδύνες της απελευθέρωσης από τα δεσμά της σύμβασης και της αστικής υποκρισίας, γύρω από την επαναστατική παιδικότητα των αδέσμευτων χαρακτήρων και ακόμη γύρω από την μετεξέλιξη που υπέστησαν οι άνθρωποι και οι κοινωνίες κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της θρησκείας και του δυτικού πολιτισμού, που προάγει την οικιστική αποχαλίνωση και την ηθική ασβεστοποίηση των αξιών.
Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας ο κλόουν Χανς Σνιρ, έχοντας εγκαταλείψει τις ανέσεις, τις παροχές και την καλβινιστική ασφάλεια που του προσέφερε η εύπορη οικογένειά του και έχοντας εγκαταλειφθεί από την μοναδική γυναίκα που κατάφερε ποτέ να αγαπήσει την Μαρί, ζει λιτά και περιεκτικά, άλλοτε περιδιαβαίνοντας εντός του και άλλοτε στα υποφωτισμένα σοκάκια της μεταπολεμικής Γερμανίας, αναζητώντας διακαώς το επόμενο νούμερό του, επιθυμώντας να συμφιλιωθεί με τις νευρώσεις του, να χαλυβδώσει την ευαισθησία του, να τιθασεύσει την οργή του και να αντιπαραβάλλει την αδιαπραγμάτευτη και αφοπλιστική ειλικρίνειά του έναντι της απροσμέτρητης υποκρισίας των καιρών του.
Είναι ένας κλόουν, αρκετά ταλαντούχος και έξυπνος, που απεχθάνεται το στημένο στυλιζάρισμα και τις καλοσχεδιασμένες πόζες των διανοουμένων της εποχής, και παράλληλα ένας φανατικός αγνωστικιστής με συνείδηση δύσκαμπτη και ανορθολογική, που αδυνατεί να διατυπώσει το μονοδιάστατο ορθό λόγο της εποχής του χωρίς να στραμπουλίξει τη γλώσσα του.
Η κοινωνία που τον περιβάλλει είναι γεμάτη τρύπες και ο ίδιος επιχειρεί να ανορθώσει ένα ηθικό ανάστημα που δεν γίνεται κατανοητό από τους σύγχρονούς του.
Έτσι, ο μοναχικός Χανς, είναι ένας ήρωας που δεν φοβάται ούτε την κατάπτωσή του, ούτε και την σωματική του φθορά, καθώς είναι απαλλαγμένος από τα βαρίδια των προκαταλήψεων ή και από την ανάγκη να είναι οπωσδήποτε συμβατός με το περιβάλλον του, παραμένοντας ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, ένας άνθρωπος της επιλογής και της ευθύνης έστω και αν οδηγείται έξω από το σύστημα, έξω από ολόκληρο τον κόσμο του.
Η γραφή του Χάινριχ Μπελ είναι καυστική, πνευματώδης και έντονα σαρκαστική με συνέπεια να μην ενδιαφέρεται να προσεταιριστεί με αμφιλεγόμενα αφηγηματικά μοτίβα το κοινό του, και να μην αναζητά ούτε χρυσές ισορροπίες, ούτε μαγικούς συγκερασμούς. Αντίθετα, η αβίαστη ροή του λόγου του έχει βρει ένα πολύ άνετο κανάλι επικοινωνίας πάνω σ ένα σταθερό σκελετό σύνθεσης που βασίζεται στην πυκνότητα του αφηγηματικού του ύφους, την οξυδέρκειά του και την αυτοσχεδιαστική του διάθεση.

Ο ήρωάς του δεν ταυτίζεται ούτε με τα προνόμια αλλά ούτε και με τις προοπτικές της μεταπολεμικής Γερμανίας που αναζητά με πυρετώδη ακρίβεια μια ταυτότητα αποδεκτή από τον υπόλοιπο κόσμο, ισορροπώντας μεταξύ της μεταφυσικής επούλωσης των πληγών και της καπιταλιστικής αναδιάταξης.
Με μοναδικό μπούσουλα τον καθρέφτη του παρόντος και τις μνήμες να μην ξεχωρίζουν από τις παραισθήσεις και τα ιδεογράμματα της αναδυόμενης επιχειρηματικής τάξης, ο Μπελ απεικονίζει καλλιτεχνικά έναν κόσμο που έρχεται για να αναγάγει την αμνησία σε μέγιστη αξία και την ασυνέπεια λόγων και πράξεων δηλαδή την ευέλικτη συνείδηση σε ηθικά αναγκαία συνθήκη επιβίωσης και εξέλιξης.
Γι αυτό και ο ήρωάς του, ο υπερευαίσθητος και ανεξάντλητος Χανς Σνηρ, σε όλη τη διάρκεια του καθημερινού του βίου αναγνωρίζει στα βαθιά ανεξίτηλα τραυματικά ίχνη που του εμπιστεύεται η ζωή, τους οιωνούς μιας εποχής που ανατέλλει για να προσφέρει ανεπανάληπτες ευκαιρίες σε όσους επιθυμούν να εγκιβωτιστούν σε ένα σύστημα που εξευτελίζει την διαφορετικότητα και καταδυναστεύει τη ροπή προς την ευαισθησία και τη σκέψη, προτάσσοντας τους πλέον δραστικούς τρόπους για την μεταμόρφωση του ανθρώπου από έλλογο πλάσμα σε αναζητητή της επίγειας και υπέργειας εξουσίας και του χρήματος.

Στην Ακτή (Ίαν Μακ Γιούαν)

Οι "υποχονδριακοί", αδιευκρίνιστοι, προσωπικοί ενδοιασμοί που διατρέχουν τους οργανισμούς των ηρώων της “Ακτής” του Ίαν Μακ Γιούαν, προκαλούν τον εκτροχιασμό της κοινής ζωής τους. Κυριευμένος από την παρόρμηση της στιγμής, ο Έντουαρντ αλλάζει το μέλλον του σε μια μόνο απόφαση, καταδικάζοντας τόσο τον ίδιο όσο και την αγαπημένη του Φλόρενς σε μια ζωή που δεν προκαθορίστηκε γι αυτούς. Όταν ο εγωϊσμός υπερκερνά την αγάπη και οι επιθυμίες την ουσία, η απάθεια αποδεικνύεται ακόμα πιο καλός και πολύτιμος σύμβουλος από την ενέργεια. Κατά μήκος της Ακτής, ο Έντουαρτ βλέπει τον εαυτό του να μοιάζει μ έναν πληγωμένο γίγαντα που του αρκούν μόλις λίγα μέτρα για να αποδράσει από τη φάκα που του έστησε ένα ποντίκι και μερικές δεκάδες χρόνια για να συνειδητοποιήσει πως όταν δίνεται χρόνος στην αγάπη, αυτή βρίσκει πάντα τον τρόπο να καλύψει τα κενά της.
Μια απλή , ανθρώπινη, καθημερινή ιστορία, δύο αμήχανων, άπειρων εραστών, που μεγαλοποιούν τα πάντα, τρομοκρατημένοι από την επικείμενη ερωτική ολοκλήρωση και μια πρόζα τοποθετημένη στα μέσα του 20ου αιώνα γραμμένη με την οικεία πια υποδειγματική δεξιοτεχνία του σημαντικού συγγραφέα Ίαν Μακ Γιούαν, από δύο χέρια που κεντούν με ήρεμη χάρη τις λέξεις ώστε να εξυψώσουν συναισθήματα και εικόνες για να τα προβάλλουν απευθείας από τα βαθύτερα στρώματα της ύπαρξής μας στις οθόνες της παγκόσμιας γραμματείας. Απαλλαγμένο από το θεμιτό άγχος της επιβεβαίωσης, αριστοτεχνικά βουτηγμένο, μέσα στον γνήσιο πλούτο της βρετανικής επιτήδευσης και αιχμηρό, όσο μια παιδική κουβέντα την πιο κατάλληλη στιγμή, το «Στην Ακτή» του Ίαν Μακ Γιούαν, αστράφτει από στυλ, τραχιά τρυφερότητα, και λογοτεχνική πάστρα, περιγράφοντας το πόσο γρήγορα κυλάει ο καιρός, όταν ακολουθούμε τη διαδρομή που σχημάτισαν τα μεγάλα μας λάθη, καθιστώντας μας θεατές και συνοδοιπόρους σε ένα ταξίδι που επιλέξαμε με αποκλειστικό κριτήριο τις ακατάληπτες απαιτήσεις του πληγωμένου μας συναισθήματος.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ Η ΖΩΗ

Πρέπει να σέβεσαι πολύ
αυτό που φέρνει η ζωή
να το κοιτάζεις στην ψυχή
είτε σ αρέσει είτε μη

Να τo αγαπάς, να το μισείς
όμως να μην αδιαφορείς
να το θυμάσαι κι όταν έχεις
κι όταν ακόμα είσαι ευτυχής

Αν αφήσεις μιαν αγάπη
σαν βιβλίο στη γωνιά
τη συνέχεια της θα μάθεις
από άλλον τελικά

Πρέπει να σέβεσαι πολύ
αυτό που εύκολα θα ρθεί
να το προσέχεις σαν μωρό
σαν ένα δώρο απ το θεό

Για να’ χουν κάποιοι υπομονή
όταν το όνειρο αργεί
πρέπει να είναι ταπεινός
ο πλούσιος και ο τυχερός

Αν αφήσεις μιαν αγάπη
σαν βιβλίο στη γωνιά
την συνέχεια της θα μάθεις
από άλλον τελικά

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΩΝ

Πίνακας: Martins de Barros

Μετά το πρόσφατο κύμα πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, ο αριθμός των εργαζομένων στις δημοτικές βιβλιοθήκες υπολείπεται πια του αριθμού των βιβλίων, δηλώνουν οι βιβλιοθηκονόμοι που απαιτούν άμεσα προσλήψεις προκειμένου να καλυφθούν οι κενές οργανικές θέσεις και να επανέλθει ο συσχετισμός βιβλίων-βιβλιοθηκονόμων στα γνώριμά του επίπεδα.

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ: «ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΠΑΛΟΝΙ»

Διαβάζοντας το «Κόκκινο Μπαλόνι» από την θρυλική σειρά των Γκοσινί-Σενπέ «o Μικρός Νικόλας» ένιωσα πως η χώρα της παιδικής μας ηλικία δεν απέχει τελικά και πολύ από το παρόν μας. Η διαδρομή δε προς αυτήν πολύ εύκολα μπορεί να χαρακτεί μέσα από τη δύναμη του λόγου και της εικόνας όταν συνδυάζονται με τη σοφία της παιδικότητας και της τρυφερότητας που διατηρούν οι δύο Γάλλοι δημιουργοί που έγραψαν ο καθένας τη δική του ιστορία, αρχικά ως άτακτα παιδιά και αργότερα ως κορυφαίοι καλλιτέχνες στο χώρο της λογοτεχνίας, του σεναρίου, της εικονογράφησης και του κόμιξ. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι περιπέτειες του μικρού Νικόλα, ενός παιδιού που μοιάζει να έρχεται από μια άλλη εποχή για να συνομιλήσει με τα παιδιά του σήμερα, αλλά και με τον ενήλικο εαυτό του, παραδοσιακά συγκινούν στο ίδιο βαθμό ενήλικες και παιδιά.

Χωρίς να αποτελεί το κορυφαίο βιβλίο της κοινής δημιουργικής τους συγκομιδής το «Κόκκινο Μπαλόνι» βασισμένο σ ένα κείμενο καταχωνιασμένο για χρόνια, αλλά σε σκίτσα πιο φρέσκα από ποτέ πετυχαίνει τελικά το στόχο του, που δεν είναι άλλος από την προώθηση του αιτήματος για τη δημιουργία ενός κόσμου που απαιτεί λιγότερες ευθύνες για τα παιδιά και σκοτούρες για τους μεγάλους, ενός θετικού κόσμου που θα επιτρέπει σε κάθε έμβιο πλάσμα του να διατηρεί το ζωτικό του χώρο, να αναπνέει, να φαντάζεται και να δημιουργεί.

ΔΕΣ ΠΟΙΑ ΣΕ ΕΧΕΙ ΔΙΑΓΡΑΨΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ

Σε μεγάλο βαθμό είμαστε οι επιλογές μας. Η μουσική που ακούμε, τα βιβλία που διαβάζουμε, τα μπαράκια που συχνάζουμε, οι σχέσεις που κάνουμε. Οι άνθρωποι που επιλέγουμε να υπάρχουν γύρω μας. Και φυσικά αυτοί που αποκλείουμε. Κυρίως αυτοί είναι που φανερώνουν τα περισσότερα για μας, για το που είμαστε και που πηγαίνουμε. Άλλωστε πια, από επιλογές άλλο τίποτα. Χαρούμενα χαμογελαστά πρόσωπα, πετυχημένοι, διάσημοι, σοφιστικέ, όμορφοι άνθρωποι μας περιβάλλουν, προσφέροντας μας απλόχερα τη φιλία τους, τη συντροφικότητά τους, την παρουσία τους. Την παρέα τους, που δεν μας γίνεται ποτέ ενοχλητική. Που δεν φορτώνεται στο σβέρκο μας. Άνθρωποι που ακούμε την ίδια μουσική, συχνάζουμε σε παρόμοια στέκια, αγοράζουμε κοινά προϊόντα και ανταλλάσσουμε μεταξύ μας χρηστικές συμβουλές για το αύριο, το σήμερα, το τώρα. Μια σχέση που αναπτύσσεται πάνω σε μια σιωπηρή συμφωνία. Να μην ταράξει κανένας τα νερά του άλλου. Υπάρχουν άλλωστε τόσα πολλά πράγματα για να μας προβληματίσουν, που χρειαζόμαστε και κάποιες ώρες να ηρεμήσουμε μπροστά στον υπολογιστή μας, χαζεύοντας φωτογραφίες ανθρώπων που δεν θα μας πλήγωναν ποτέ. Έτσι, σύντομα, ο κόσμος μας, θα έχει γίνει ασφαλέστερος, ανεκτικότερος, και πιο σίγουρος, καθώς κανένας δε θα έχει πια ούτε τη διάθεση ούτε και την τόλμη να ενοχλήσει κανένα. Διότι αν τολμήσει να το επιχειρήσει απλώς θα διαγράφεται από τη λίστα των φίλων του. Η φωνή μας, λοιπόν, θα προφέρει ένα ατελείωτο: «άφησέ μας στην ησυχία μας» σε όλους τους τόνους και προς πάσα κατεύθυνση. Κι όποιος πήρε το μήνυμα το πήρε. Η άρνησή μας να αντιμετωπίσουμε την πραγματική ζωή θα καταγράφεται ως μοντέρνα στάση και άποψη. Η ηρεμία θα είναι το απόλυτο φετίχ. Το αδιαπραγμάτευτο ζητούμενο. Απανεμιά όμως χωρίς εσωτερική αρμονία γεννάει θλίψη. Ηρεμία στην επιφάνεια μιας πλαστικής λίμνης που μαστίζεται από εσωτερικά ρεύματα γεννάει ψευδαισθήσεις. Καθώς λοιπόν οι επιλογές μας θα καθορίζονται απολύτως από την επιθυμία μας να μην ταραχτούμε, το επί γης ειρήνης θα πάρει σάρκα και οστά μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μας. Εξάλλου, με τόσες επιλογές που θα έχουμε στη διάθεσή μας, δε θα αρνούμαστε να μπαίνουμε στον πειρασμό να εξασκούμε την πολυτέλεια του να αποκλείουμε κάθε ενοχλητική φωνή. Δε θα χρειαζόμαστε πια τη σύγκρουση, γιατί η σύγκρουση παράγει το δράμα κι εμείς δεν μπορούμε πια να αντέξουμε οτιδήποτε βαθύτερο από μια κομεντί. Η τέχνη, η κοινωνία, η ίδια η ζωή θα προσαρμοστεί στο ζητούμενο της εποχής. Κανείς δεν πρέπει να ενοχληθεί, να προβληματιστεί, να σκεφτεί και φυσικά να αισθανθεί. Τέτοιο κόσμο δεν ονειρευόσασταν απανταχού ειρηνόφιλοι; Η απαίτηση του ατόμου θα γίνει απαίτηση του συνόλου, κι ενώ μέχρι σήμερα μοναξιά ένιωθαν μόνο τα άτομα, από τώρα θα νιώθουν και οι παρέες. Οι κουβέντες μας θα περιορίζονται στα απαραιτήτως τυπικά. Το να εκφράζουμε παραπάνω από πέντε έξι σκέψεις μας θα φαντάζει τόσο αφόρητη και πληκτική φλυαρία, που θα αναγκαζόμαστε να συμπυκνώσουμε όσα θέλουμε να πούμε στις δυο τρεις σειρές ενός τιτιβίσματος. Γι αυτό λοιπόν επιμένω, πως η δυνατότητα του αποκλεισμού, αποτελεί το πρώτο βήμα για να φτιάξουμε έναν παράδεισο, όπως ακριβώς τον ονειρευόμαστε και να γυρίσουμε την πλάτη στην κόλαση της πραγματικής ζωής. Μια Εδέμ, χωρίς θεούς, διαβόλους και διαφιλονικούμενα μήλα... Άλλωστε, η στιγμή που θα κληθούμε συμβολικά να επιλέξουμε ανάμεσα στην εικονική πραγματικότητα και την αληθινή ζωή δεν θα αργήσει και πολύ να αναδειχθεί, ως υπαρκτό δίλημμα. Ο κόσμος θα χωριστεί σε επιφανείς και ανεπιφανείς που δε θα έχουν μεταξύ τους κανένα απολύτως κοινό σημείο αναφοράς, και φυσικά καμιά πιθανότητα συνάντησης!