Δεν χαμπαριάζεις!!!

Ρε φίλε μου, κόψτην, μη με κοιτάς
δε θέλω να στην ζητήσω
τον ΦΠΑ ρε γιατί τον κρατάς
για να σε προικίσω;

ρε φίλε μου, κόψτην, μη με κοιτάς
σαν Παπανδρέου
προτού να αγοράσω μη μου πουλάς
ελπίδες δικαίου


μου λες σε ελέγξανε μία φορά
το δύο χιλιάδες
τους έβγαλες κρέμα, μπουγάτσα, κιμά
δεν είχες μπελάδες

ξεχάσαν στο τέλος γιατί είχαν μπει
στο μαγαζί σου
αράχνες συμμάζεψες μ ένα πανί
απ την ταμειακή σου

Μια απόδειξη που ναι ρε φίλε να βγει
γιατί δεν τη βγάζεις;
νομίζω πως είναι μονάχα γιατί
δεν χαμπαριάζεις

νεράκι σου ζήτησαν πήγες χυμό
καφέ και τσιγάρο
τους σκλάβωσες φίλε σε ένα λεπτό
και πήγαν σε άλλον

υπόδειγμα γράψαν στην αναφορά
φορολογουμένου
για πάντα σ αφήσαν δεν ήρθαν ξανά
χαρά του μπασμένου

τον κάθε πελάτη σταμπάρεις και ξές
αν θα σου ζητήσει
του λες μια φορά, «κερασμένος ο νες»
για να μην τολμήσει

Μια απόδειξη που ναι ρε φίλε να βγει
γιατί δεν τη βγάζεις;
νομίζω πως είναι μονάχα γιατί
δεν χαμπαριάζεις

Η ΗΡΕΜΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Η ηρεμία που έπεται μιας καταιγίδας είναι συνήθως διαφορετική από εκείνη που προηγείται. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα μούδιασμα που καθηλώνει τους ανθρώπους σε στάση αναμονής και περισυλλογής, έτσι ώστε, αν πριν από το φυσικό φαινόμενο κάποιοι αναρωτιόντουσαν για το ενδεχόμενο μέγεθος της ισχύς του, αμέσως μετά αναμένουν, με χαλαρωμένες συνήθως αντιστάσεις, τις όποιες συνέπειες μπορεί να έχει στη ζωή και την καθημερινότητά τους.

Κυριολεκτικά, η καταιγίδα των νέων μέτρων της χθεσινής ημέρας ήταν σφοδρή, περισσότερο ίσως κι απ ότι ανέμεναν οι πολίτες. Ωστόσο, είχε προαναγγελθεί, μέσω τεχνικών διαρροών, και μας βρήκε σε μεγάλο βαθμό προετοιμασμένους για τα χειρότερα. Φυσικά, η πραγματική αποδοχή ή όχι των μέτρων από την πλευρά της κοινωνίας θα δοκιμαστεί στην πράξη. Διότι, στη θεωρία, όλοι μας συνεισφέρουμε τα “μέγιστα” στους εθνικούς σκοπούς εδώ και δεκαετίες. Στην αγορά λοιπόν και στους χώρους εργασίας θα δούμε την αποτίμηση της μετρολογίας, εκεί όπου διαμορφώνονται καλύτερες προϋποθέσεις αναφορικά με τον στόχο της περιστολής των δαπανών, αλλά όχι αντίστοιχες σε σχέση με αυτόν της αύξησης των εσόδων. Άλλωστε, σ αυτό το δεύτερο σκέλος απαιτούνται πιο ευφάνταστες πολιτικές από το «πονάει κεφάλι…κόβει κεφάλι».

Μάλιστα, την ώρα που τα μέλη της κυβέρνησης προσπαθούν να σχεδιάσουν τις επόμενες κινήσεις τους στις βάσεις μιας δυσοίωνης και μιας ελπιδοφόρας προοπτικής και που εξετάζεται πλέον σοβαρά ως ενδεχόμένη δυνατότητα η προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ, από τη στιγμή μάλιστα που η ΕΕ, δεν δείξει την έμπρακτη αλληλεγγύη της με βάση τα συμφωνηθέντα, οι Έλληνες πολίτες προσπαθούν να "στεγνώσουν" από τη χθεσινή "κακοκαιρία", με κυρίαρχη την αίσθηση αυτής της περίεργης ηρεμίας που αισθάνεται κάποιος όταν του απομένουν πια όλο και λιγότερα πράγματα να απωλέσει.

Αν και δεν θα ήταν φρόνιμο στο σημείο αυτό να βιαστούμε, λέγοντας ότι βρισκόμαστε αισίως στο ταβάνι των παραχωρήσεών μας στο όνομα της εθνικής υπόθεσης, στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται κάποιο επιπλέον μέτρο. Αλλά και αν προκύψει, θεωρώ ότι η αντίδραση των πολιτών, θα έχει σαφώς πολλαπλασιαστική ισχύ. Διότι, προφανώς, θα έχει γίνει αντιληπτό, ότι παίζονται στην πλάτη τους παιχνίδια αλλότρια με το θέμα της δημοσιονομικής εξυγίανσης.

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24/ 14-11-2007)

Με 407.407 ψήφους και ποσοστό 55,57% ο Γιώργος Παπανδρέου δεν θα μπορεί να έχει παράπονο ότι δεν πήρε την ξεκάθαρη εντολή ανανέωσης της θητείας του, που ζήτησε από την εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ.

Ενισχυμένος πλέον, από την ξεκάθαρη εσωκομματική επικράτησή του, ο αρχηγός του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος είναι υποχρεωμένος από δω και μπρος να αποδείξει ότι έχει βρει την αποφασιστικότητα και την αρχηγική πυγμή που απαιτούνται για να φέρει εις πέρας τις εξαγγελίες του, περί ενός ανανεωμένου συλλογικού κόμματος, ικανού να αρθρώσει έναν σύγχρονο, εναλλακτικό, προγραμματικό πολιτικό λόγο, με τρόπο που θα πείσει αποτελεσματικά τις δυνάμεις που τα τελευταία χρόνια το εγκατέλειψαν, να ανανεώσουν εκ νέου την εμπιστοσύνη τους σ αυτό.

Στην καθαρά πολιτική ατζέντα, τέσσερα είναι τα ζητήματα που τίθενται άμεσα επί τάπητος και που θα πρέπει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να φανερώσει τις πρώτες πινελιές της νέα του θητείας στο προεδρικό αξίωμα του κινήματος: Η παιδεία, τα Σκόπια, το ασφαλιστικό και η αναθεώρηση. Αναμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις θέσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στα καίρια αυτά ζητήματα, αν και από καιρό έχει διαφανεί, ότι στα περισσότερα από αυτά δεν φαίνεται να υπάρχουν ορατές δυνατότητες σύγκλισης ή κάποιας μορφής συναίνεσης.

Ένα δεύτερο πεδίο που θα έχει ο κ. Παπανδρέου τη δυνατότητα άμεσων παρεμβάσεων αλλαγών και πρωτοβουλιών είναι και εκείνο των εσωκομματικών συσχετισμών, της λειτουργίας του κόμματος και της αναδόμησης της εικόνας του στην κοινή γνώμη.

Τρίτον, ο κ. Παπανδρέου, υπό την ασφυκτική πίεση του φάσματος των πρώτων πανελλαδικών δημοσκοπήσεων που θα διενεργηθούν μέσα στους επόμενους μήνες και γνωρίζοντας πολύ καλά τον ψυχολογικό ρόλο που θα διαδραματίσουν στο νέο ξεκίνημα που επιδιώκει, γνωρίζει ότι θα πρέπει να πάρει άμεσα τις πρωτοβουλίες εκείνες που θα φανερώνουν ότι καταθέτει κάποιες νέες αξιόπιστες εναλλακτικές προτάσεις για τα φλέγοντα πολιτικά ζητήματα της επικαιρότητας ώστε να αποκαταστήσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα ένα διαλογο με τους απομακρυσμένους από το ΠΑΣΟΚ ψηφοφόρους και φυσικά να γίνει αποδεκτός από αυτούς ως πειστικός κομματικός ηγέτης και ικανός ώστε να διατελέσει με επιτυχία μελλοντικά το ρόλο του πρωθυπουργού, δύο τομείς στους οποίους εμφάνισε σαφές έλλειμμα εμπιστοσύνης τα προηγούμενα χρόνια.

Τέλος, ενδιαφέρον μεγάλο παρουσιάζει και η μελλοντική σχέση του Παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ με την λεγόμενη "μιντιοκρατία". Και αναφέρομαι κυρίως σε εκείνα τα εκδοτικά συγκροτήματα που κατά το παρελθόν στήριξαν τις επιλογές του κινήματος, αλλά προσφάτως κατηγορήθηκαν ανοιχτά από τον αρχηγό του, για προσπάθεια υπονόμευσης του και χειραγώγησης της πολιτικής, από τον Τύπο και τα ιδιωτικά συμφέροντα.

Εν αναμονή λοιπόν των πρώτων αποφάσεων Παπανδρέου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, το πρώτο στοίχημα, κερδίθηκε: δηλαδή ο επαναπροσδιορισμός του στα πλαίσια του κινήματος και η ανάκτηση της εμπιστοσύνης του σκληρού κομματικού πυρήνα.

Απομένει μόνο να δούμε αν θα κερδιθεί και το δεύτερο στοίχημα, το οποίο σίγουρα είναι και το πιο δύσκολο και καθοριστικό, καθώς αφορά την προοπτική του κ. Παπανδρέου να οδηγήσει εκ νέου το κόμμα του στην εξουσία, μέσω της επανάκτησης της εμπιστοσύνης των παλαιότερων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, που τα τελευταία χρόνια εγκατέλειψαν το κίνημα προς άλλες κατευθύνσεις, οι οποίες εξακολουθούν στην συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία να φαντάζουν περισσότερο αποτελεσματικές και αξιόπιστες από την αξιωματική αντιπολίτευση.

ΠΟΙΟ ΠΑΣΟΚ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ; (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24/ 09-11-2007)

Μετά από δύο σχεδόν γεμάτους μήνες έντονης αντιπαράθεσης, πολιτικών διαξιφισμών και κυρίως αιματηρών υπονοουμένων, το καράβι του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται να αράζει στο ήσυχο λιμάνι των αρχαιρεσιών της Κυριακής, με το ερώτημα κυρίως να είναι, με τι είδους πλήρωμα, ποιο καπετάνιο και προς ποιες θάλασσες θα ξαναμπαρκάρει στις 12 Νοεμβρίου.

Και οι τρεις υποψήφιοι "καπετάνιοι" χαμήλωσαν εμφανώς τους τόνους της αντιπαράθεσης τα τελευταία 24ωρα αποδεχόμενοι κατά κάποιο τρόπο, ότι την επόμενη των εσωκομματικών εκλογών, θα ήταν αδύνατο μάλλον να κινήσουν ένα τόσο βαρύ και δυσκίνητο καράβι όπως είναι το ΠΑΣΟΚ των τελευταίων δύο μηνών, στις καινούργιες θάλασσες πολιτικής που υποσχέθηκαν, χωρίς την καταλυτική συμμετοχή των υπόλοιπων δύο.

Και κυρίως ο Γ. Παπανδρέου, τον οποίο οι δημοσκοπήσεις φέρνουν ως το ακλόνητο φαβορί για την επανεκλογή του στο αξίωμα του προέδρου του κινήματος:

Η αλήθεια είναι ότι δεν άκουσε και λίγα αυτές τις ημέρες ο πρώην υπουργός Εξωτερικών: Άλλα από αυτά δίκαια και άλλα λιγάκι υπερβολικά. Όμως στα υπέρ του μπορεί να συμπεριλάβει κανείς μιαν αύρα μεγαλοθυμίας που αποπνέει, μια ικανότητα σύνθεσης και ένα πολιτικό ταμπεραμέντο ικανό να προσαρμοστεί στις διαφορετικές καταστάσεις και να συνθέσει εκ νέου το εσωκομματικό παζλ του μεγάλου κινήματος.

Το καίριο ερώτημα, όμως, για τον "αρχηγό" Παπανδρέου, αφορά κυρίως, τη δυνατότητά του να ξανασυγκινήσει το χαμένο ακροατήριο του ΠΑΣΟΚ, το αρκετά μεγάλο μέρος των οπαδών του κινήματος, που δεν πίστεψαν αρκετά ή που δεν πιστεύουν πλέον στην προσωπική του δυναμική.

Ο έμπειρος πολιτικός ακόμα γνωρίζει πολύ καλά, ότι δύσκολα το κόμμα του θα ξαναβρεθεί σύντομα στην εξουσία, με έναν "χλιαρό" Βαγγέλη Βενιζέλο, γι αυτό και θεωρώ ότι είναι απλώς θέμα χρόνου, στην περίπτωση τελικά που επαληθευτούν τα προγνωστικά που "δείχνουν" ανανέωση της θητείας του, η επαναπροσέγγιση των δύο ανδρών και η αξιοποίηση του Μακεδόνα πολιτικού σε δύσκολους ρόλους, παρόμοιους με αυτούς που επιτυχώς αναλάμβανε το προηγούμενα τρεισήμισι χρόνια.

Σίγουρα όμως ο κ. Παπανδρέου διαθέτει το πολιτικό ένστικτο να μπορεί να αντιληφθεί από την μεγάλη εμπειρία του στα κοινά, ότι τα πράγματα στην πολιτική είναι τόσο ρευστά και ασαφή, που δεν είναι διόλου απίθανο κάποιες φορές να μπορεί ένας πολιτικός αρχηγός να προσβλέπει με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον λεγόμενο εσωκομματικό του αντίπαλο, παρά στους καταγεγραμμένους στη συγκεκριμένη συγκυρία ως συντρόφους του, ειδικά όταν δεν γνωρίζει για ποιους πραγματικά λόγους βρίσκονται στο πλευρό του.

Και φυσικά, ποιοι τον στηρίζουν από εμπιστοσύνη και ποιοι από έλλειψη εμπιστοσύνης, όπως προσφάτως υπαινίχθηκε ο κ. Βενιζέλος.

Το ΠΑΣΟΚ που θα "ξυπνήσει" τη Δευτέρα, θα πρέπει να είναι ένα κόμμα, αποφασιστικό, προγραμματικό, μαχητικό και κυρίως ικανό να παλέψει άμεσα για την χαμένη του αυτοπεποίθηση. Δηλαδή ένα κόμμα χωρίς "καμένα χαρτιά" και κυρίως χωρίς "καμένα" τα "βαριά" του χαρτιά. Ένα κόμμα που δε θέλει να συρρικνωθεί, αλλά επιθυμεί να διευρυνθεί σε μια όμως τόσο περίεργη πολιτική συγκυρία που αναδεικνύει κυρίως ως ρυθμιστές της τύχης του, τους δύο ηττημένους της Δευτέρας , παραδόξως περισσότερο ακόμα, κι από τον ίδιο τον νικητή.

ΕΝΑΣ ΝΙΚΗΤΗΣ...ΤΡΕΙΣ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΙ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24 30-10-2007)

Τελικά στην πολιτική όλα τα πράγματα ρυθμίζονται κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μη βγαίνει κανένας απολύτως χαμένος. Η ημέρα της εκλογής για τη ανάδειξη προέδρου στο ΠΑΣΟΚ πλησιάζει και η ανησυχίες, ειλικρινείς ή σικέ, αναφορικά με το μέλλον του κινήματος, πυκνώνουν. Ωστόσο, στο τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρείται μια επιφανειακή ηρεμία και μια διάθεση να καταλαγιάσουν λιγάκι οι τόνοι της αντιπαράθεσης, καθώς σταδιακά θα αρχίσει να επικρατεί η λογική της πολιτικής αυτοσυντήρησης που θα μετατρέψει προοδευτικά και τους τρεις διεκδικητές της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ σε νικητές, όποιο κι αν είναι το τελικό αποτέλεσμα.

Η διαδικασία εκλογής αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ σαφώς είναι πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα και όπως οτιδήποτε άλλο εμφανίζεται στη ζωή μας για πρώτη φορά, προκαλεί δικαιολογημένα ανησυχίες και φόβους σχετικά με τις συνέπειες που μπορεί να έχει το συγκεκριμένο εγχείρημα στα πολιτικά μας πράγματα.

Θεωρώ, ωστόσο, υπερβολικούς, τουλάχιστον στην συγκεκριμένη συγκυρία, τους όποιους φόβους έχουν διατυπωθεί για διάσπαση του ΠΑΣΟΚ, καθώς πιστεύω πως κάτι τέτοιο δεν θα ευνοούσε, ούτε τους "πληγωμένους" του κόμματος, ούτε τα αντίπαλά κόμματα, αλλά ούτε και γενικότερα το πολιτικό μας σύστημα.

Στην τελική ευθεία πριν από την 11η Νοεμβρίου, λοιπόν, ο Γιώργος Παπανδρέου, επιχειρεί να παγιώσει το ηγετικό του προφίλ που μετά κόπων και βασάνων κατάφερε να αποκτήσει μόλις τους τελευταίους δύο μήνες, να ενισχύσει την αύρα του Ευρωπαίου πολιτικού, πάνω στην οποία βασίζει πολλά και τέλος να συνοψίσει τη θεματική της εσωκομματικής προεκλογικής του εκστρατείας στο πνεύμα του "ηττηθήκαμε στις εθνικές εκλογές κυρίως λόγω προσωπικών στρατηγικών και αμαρτιών του παρελθόντος και ότι πλέον υπάρχει μεγαλύτερη αποφασιστικότητα για να γίνουν οι αλλαγές που δεν έγιναν τα προηγούμενα 3,5 χρόνια".

Από την πλευρά του, ο Ευάγγελος Βενιζέλος φαίνεται να διαισθάνεται ότι τα περί εσωτερικής υπονόμευσης δεν βρίσκουν ιδιαίτερη απήχηση στο κοινό του κινήματος και ρίχνει όλο το βάρος των προσπαθειών του στην επικοινωνία ενός πιο προσιτού και ανθρώπινου πολιτικού, ενισχύοντας παράλληλα την πρωτογενή ηγετική του στόφα αλλά και τη θέση του μέσα στον ίδιο του το χώρο, προσθέτοντας γρανάζια στους μηχανισμούς του κινήματός του, που αν δε του φανούν άμεσα χρήσιμα θα αποδειχτούν σίγουρα στο μέλλον.

Η 11η Νοεμβρίου πλησιάζει, και το διακύβευμα αυτής της εκλογής, φαντάζει πιο καθοριστικό στο στόμα του Ευάγγελου Βενιζέλου, την ώρα που οι δημοσκοπήσεις τον εμφανίζουν πιο ικανό για την διεκδίκηση της πρωθυπουργίας αλλά κατά παράδοξο τρόπο όχι και προτιμότερο από τον κ. Παπανδρέου για την προεδρία του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος.

Ο δυναμικός πολιτικός από τη Θεσσαλονίκη, μεταμορφωμένος από αυτοδημιούργητο ισχυρό παράγοντα σε μια αποδεκτή ηγετική μορφή, παίρνει αυτή την εποχή ένα πολύ σημαντικό μάθημα ζωής, που μόνο οφέλη μπορεί να του αποφέρει στο μέλλον. Μπαίνει κατά κάποιο τρόπο στις θέσεις των απλών ανθρώπων της βιοπάλης που διεκδικούν καθημερινά με το σπαθί τους και τις ιδιαίτερες δεξιότητές που απέκτησαν κάποια θέση στον ήλιο, πέφτοντας συχνά πάνω στον τοίχο της αναξιοκρατίας, των προσωπικών σχέσεων και της οικογενειοκρατίας.

Αλλά κυρίως μαθαίνει σε πολιτικό και επικοινωνιακό επίπεδο, ότι για τους ψηφοφόρους ανά τον κόσμο και ίσως λιγάκι περισσότερο για αυτούς της πατρίδας μας, δεν αρκεί να εμπιστευθούν κάποιον πολιτικό. Έχει μεγαλύτερη σημασία να τον συμπαθήσουν.