Λεπτά υπάρχουν...

…κι όχι λεφτά, εννοούσε ο Παπανδρέου. Ότι δηλαδή τώρα που θα μείνετε όλοι άνεργοι θα έχετε όσο χρόνο θέλετε.

Ανάμεσα στη Σκύλα και τη Χάρυβδη

Όπως μπορεί να αντιληφθεί πια και ο τελευταίος Έλληνας πολίτης , η ελπίδα ανασυγκρότησης ενός σύγχρονου δημόσιου τομέα διαρκώς απομακρύνεται.

Αντί αυτού, η χώρα μοιάζει εγκλωβισμένη στο  κενό  που αφήνει η απουσία κάποιου στοιχειώδους οράματος, την ώρα που οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις ,αποτυγχάνοντας να προσεγγίσουν τα πιο δημιουργικά τμήματα του ελληνισμού, εξακολουθώντας να προσβλέπουν στην πρόσφορη λύση της πελατειακής ανατροφοδότησης. Αυτούς ξέρουμε, αυτούς εμπιστευόμαστε.

 Έτσι, τα συντεχνιακά φέουδα πολλαπλασιάζονται ενώ και τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά προκαλούν αιφνιδιασμό και πραγματική αμηχανία, την ώρα που οι εργατοπατέρες αξιοποιούν τον αγορασμένο χρόνο για να ενισχύσουν τα υποστυλώματα της αντίδρασης και να θωρακίσουνε το μέτωπο της ακινησίας, και τμήμα του επιστημονικού δυναμικού της χώρας, προσχωρεί στο παράλογο κίνημα του βουλημικού αντιπερισπασμού, ακυρώνοντας στην πράξη, νόμους  ψηφισμένους από τα 2/3 του ελληνικού κοινοβουλίου, ενώ πέρα από τη θεσμοθετημένη βία, στοιχεία θεσμικής αντιπροσώπευσης διεκδικεί και η αμετροέπεια.

Η συρρίκνωση της οικονομίας μέσω της συρρίκνωσης των ιδεών, και η ανυπαρξία σχεδίου για την παραγωγική αναδιοργάνωση της χώρας δυναμιτίζουν αντί να αναφλέξουν την Ελληνική οικονομία και η είδηση πια δεν είναι ότι απλώς οι επιχειρήσεις που κλείνουν είναι περισσότερες από εκείνες που ανοίγουν, αλλά ότι

αυτές που ανοίγουν είναι όμοιες μ εκείνες που έκλεισαν.

Στο μέτωπο της ανεργίας, το σύνολο μιας γενιάς  επαναστατών με πτυχίο διαπιστώνει σήμερα ότι το πνεύμα του ριζοσπαστισμού από τη μια και της μονομερούς καλλιέργειας επαφών από την άλλη  που κατέπνιξαν την αυταξία της μόρφωσης δεν αρκουν για να στελεχώσουν θέσεις εργασίας, πολλώ δε μάλλον για να φτιάξουν καινούργιες. Με απλά λόγια θερίζουμε ότι σπείραμε. Βασανιζόμαστε να αναπνεύσουμε μέσα στην δηλητηριώδη ατμόσφαιρα που αναστήσαμε, αναζητούμε ανοιχτούς πόρους στο δέρμα μιας κοινωνίας μπουκωμένης και εξαντλημένης από την πολύπλευρη λιτότητα και την εσωτερική απαξίωση.

Απολαμβάνοντας το νέο του στιλ, ο παρασιτικός ελληνισμός  διαμορφώνει και αναπροσαρμόζει τα προγράμματα των κομμάτων, επικαιροποιεί την εθνική μας παλαβομάρα και καταπνίγει τις έλλογες φωνές  μέσα σε μια θάλασσα αξεκούνητων διαμαρτυριών και καρκινικών στερεοτύπων όπου  πέφτουν μαζί με τις μάσκες και οι γραβάτες.

Ανέφικτες πλειοδοσίες σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, μαξιμαλιστικές ανευθυνότητες,  κουτσαβακισμός και αντιπαραθέσεις για το θεαθήναι, συνθέτουν το ψηφιδωτό της κατρακύλας. Χρόνος υπάρχει είναι το νέο «λεφτά υπάρχουν» μιας και η κατηφόρα είναι ατελείωτη για μια χώρα που ανηφορίζει εδώ και μερικές χιλιάδες χρόνια.

Οι επιθέσεις βίας αποτελούν καθημερινή πρακτική ενώ η πλειοψηφία των θυμάτων προτιμά την αποσιώπηση και την μη καταγγελία.

Η περίοδος που διανύουμε δεν είναι δραματική μόνο λόγω της πρωτοφανούς ύφεσης ή της αποστέγνωσης κάθε ελπίδας. Αλλά είναι μια περίοδος ορόσημο και για έναν ακόμη λόγο: η κοινωνία συνταράσσεται από εσωτερικές έριδες και διχόνοιες χρωματισμένες από τις παλαιολιθικές ιδέες στις οποίες αναζητούν οι πολίτες ένα ελάχιστο εσωτερικής ασφάλειας και σταθερότητας. Η συνθήκη που μεταλλάσσεται καθημερινά τροποποιεί διαρκώς και τις ταμπέλες των στρατοπέδων. Ο διαχωρισμός αριστεράς-δεξιάς και η διαπάλη μεταξύ προοδευτικών και συντηρητικών ασθμαίνει μπροστά στη νέα πραγματικότητα που περιγράφει την σύγκρουση μεταξύ του παρασιτισμού και της δημιουργίας. Γίνεσαι μάρτυρας αυτής της γενίκευσης του μίσους εναντίον του διαφορετικού αλλά και της παραποίησης της έννοιας του νέου.

Οτιδήποτε μη ελληνικό εξελίσσεται σε άλλοθι που επιτείνει την ακινησία και την κοινωνική ανημποριά.

Αλλά το χειρότερο δεν είναι πως δεν περνάει ούτε μία μέρα που να μην καταγράφεται ένα γεγονός που να ενισχύει την απαισιοδοξία των πολιτών, αλλά ότι οι ίδιοι οι πολίτες δεν ξέρουν τι να κάνουν. Καταφεύγουνε στις εσωτερικές τους αποσκευές για να καθοδηγήσουνε τον εαυτό τους και δεν βρίσκουν τίποτα περισσότερο από πάθη επιθυμίες και ένστικτα αυτοσυντήρησης. Τελικά, χρειάζονται την συνδρομή του διπλανού τους για να προσπεράσουν το ακρωτηριασμένο πολιτικό τους αισθητήριο την ανυπαρξία κριτικής ικανότητας.

Τώρα, που όλοι οι ακραίοι μοιάζουν να αποθρασύνονται και  που οι παράλογες δεσμεύσεις και εγγυήσεις τους δεν προκαλούν πια σχεδόν καμία εντύπωση, τώρα που η κοινωνία αναδιατάσσεται μέσα από μια διαδικασία ωμής προσαρμογής και που αντιλαμβανόμαστε ότι τη ρήση «λεφτά υπάρχουν» την έλεγε ο καθημερινός άνθρωπος 30 χρόνια προτού  τον Παπανδρέου, όταν προσπαθούσε να σου εξηγήσει από πού θα βρεθούν τα χρήματα για τις διεκδικούμενες αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, τώρα που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αντιμετωπίζουνε περιπτώσεις σαν κι αυτές του Θάνου Τζήμερου με βασικό άξονα το τι δεν έχει κάνει μέχρι σήμερα κι όχι το τι μπορεί να κάνει, όλα τα νέα χαρτιά μοιάζουν να καίγονται εν τη γενέσει τους και ο ίδιος ο πολίτης να παρεμποδίζει την γέννηση του καινούργιου.

Τον δουλεύουν για να δουλεύει!

Σαρκοζί σε Παπανδρέου: Είσαι ο μόνος Έλληνας που μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση.

Άλλο τίποτα

Το καλύτερο το είπε ο Παπανδρέου όταν σ εκείνο το διεθνές συνέδριο για τον Τουρισμό στη Ρόδο υποστήριξε ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει ένα παγκόσμιο κέντρο ευεξίας.

Τόσος είσαι...

Λένε πως δεν κάνει λάθη μόνο όποιος δεν κάνει τίποτα. Αληθινή επιτυχία όμως είναι να κάνεις λάθη και χωρίς να κάνεις τίποτα!

Ισχνές προσωπικότητες σε θέσεις εξουσίας

Υπάρχει σίγουρα κάτι προτιμότερο να κάνεις από το να παραμένεις ξαπλωμένος σ ένα κρεβάτι σαν ένα σακί κρεμμύδια, πίνοντας τεμπέλικα ένα δροσερό χυμό με εμφανώς βιομηχανοποιημένη γεύση και μηδεμία εξαγώγιμη φιλοδοξία, και παρακολουθώντας υπνωτισμένος τα πρωινά προγράμματα στην τηλεόραση, ενώσω κοντεύεις να τρελαθείς κάνοντας ανατριχιαστικές υποθέσεις σχετικά με το μέλλον της πόλης σου, της ομάδας σου, των ανθρώπων γύρω σου, το δικό σου.

Αλλά πως το κάνεις; Που βρίσκεις το κουράγιο για να αντιμετωπίσεις μια πραγματικότητα που σε βομβαρδίζει από παντού; Στο παράδειγμα άλλων που τα κατάφεραν; Στην αδιαφορία αυτών που βολεύτηκαν; Στην αποστασιοποίηση ως άμυνα; στους γείτονες που παίρνουν ότι απέμεινε άθικτο από το καμένο σου σπίτι; στις τραγικότητες που υπερισχύουνε των δικών σου αντιμετωπίσιμων προβλημάτων; Και από την άλλη, μέχρι πότε πια μπορείς να λες ότι υπάρχουν και χειρότερα και να παραμένεις παθητικός δέκτης μιας μεμψιμοιρίας που σταδιακά σε έλκει προς το μέρος τους;
Πράγματι υπάρχουν και χειρότερα και πράγματι μπορούν μια μέρα αυτά τα χειρότερα να βρουν και εμάς, αλλά πείτε μου σε ποιον άλλο δρόμο μπορούμε να διαθέσουμε την ύπαρξή μας από εκείνον της αφοσιωμένης προσπάθειας να εξανθρωπίσουμε ξανά τον σκληροτράχηλο κόσμο μας;
Μήπως, είναι δυνατόν να ζούμε επ άπειρον σ έναν ψεύτικο κόσμο και να συνερχόμαστε μόνο όταν παίρνουμε τους λογαριασμούς στα χέρια μας;
Και μήπως άραγε υπάρχει κανένας τρόπος για να βεβαιωθούμε ότι έχουμε πάρει το σωστό δρόμο σ ένα κόσμο γεμάτο στρεβλώσεις και παρατράγουδα;
Τραβώ απότομα χειρόφρενο εδώ και βάζω τέλος στις κούφιες μωρολογίες, επειδή το θέμα μας είναι άλλο: είναι οι άνθρωποι που μας διοικούν και ο τρόπος που αναρριχήθηκαν στις θέσεις εξουσίας που κατέχουν. Γι αυτό, θα ξαναθυμηθώ ένα πρόσφατο σημείωμά μου για να αναφερθώ σ αυτούς που χρησιμοποίησαν το όνομά τους, τις συγγένειές τους ή τις πολυσήμαντες γνωριμίες τους για να αναρριχηθούν σε θέσεις εξουσίας άνισες των ικανοτήτων τους. Εκείνες τις ισχνές προσωπικότητες, που θέλουν να αποδείξουν ότι διαθέτουν ισχύ και πυγμή, μπροστά στα διοικητικά τους συμβούλια κι ότι μπορούν άμα χρειαστεί να είναι αποτελεσματικοί και δυναμικοί να είναι χρήσιμοι και λειτουργικοί. Τους καρεκλοκένταυρους που δεν είναι κολλημένοι σε καμιά καρέκλα εκτός από την δική τους και που εξασφαλίζουν την ύπαρξή τους χάρη στην αναξιοκρατία που σήμερα δήθεν θέλουν να καταπολεμήσουν. Είναι ο Γιώργος Παπανδρέου, που στοιχειώνεται από το αδιάψευστο υποκοριστικό Γιωργάκης, και ο Σοφοκλής Πιλάβιος της ΕΠΟ, που κάθε τόσο πρέπει να αποδεικνύει αυτό που δεν είναι προφανές, ότι δεν είναι πια και τόσο ανίκανος ή λίγος όσο θεωρεί οι πλειοψηφία των ποδοσφαιρόφιλων. Είναι και άλλοι πολλοί σχεδόν αμέτρητοι.
Είναι οι άνθρωποι που με τις αποφάσεις τους φέρνουν συνανθρώπους τους στο χείλος της καταστροφής και άλλους στα πρόθυρα κάποιας αμετάκλητης ασθένειας, παίζοντας με τις ψυχές μας, τα μυαλά μας, την ίδια μας τη ζωή για να κερδίσουν μερικές επιπλέον ώρες αυτοεκτίμησης, μπροστά στους προεδρικούς τους καθρέφτες, όπου ο Σοφοκλής δεν θα είναι μόνο ο ανιψιός του προέδρου ή η μαριονέτα των ισχυρών του ποδοσφαίρου και ο Γιωργάκης δεν θα είναι μόνο ο γιος και ο εγγονός πρώην πρωθυπουργών, αλλά και κάποιοι που ξέρουν να παίρνουν δύσκολες αποφάσεις. Απόγονοι πολιτικών τζακιών, που γαλουχήθηκαν με την ιδέα ότι η δαμόκλειος σπάθη είναι από καιρό στομωμένη και ακίνδυνη άμα την παρατηρήσεις προσεκτικά στο φως.

Γι αυτό και είναι η ώρα που πρέπει να αρχίσει να ανησυχεί κανείς πραγματικά σε χώρες όπως η Ελλάδα, όταν είναι καθαρός, αυτόνομος και ανεξάρτητος, και εξαγγέλλονται φιλόδοξες προσπάθειες εξυγίανσης στον χώρο της δικαιοσύνης, της κοινωνίας, του αθλητισμού. Επειδή σύντομα θα καταλάβει ότι όλες αυτές οι προσπάθειες αρχίζουν από εκείνον και εξαντλούνται σε εκείνον.

Δεν ξέρω τι κατάλαβε…

Στενοί συνεργάτες του Γιώργου Παπανδρέου τον συμβουλεύουν να κυβερνήσει όπως ο Ερντογάν δηλαδή με πυγμή και πολιτικό θάρρος απέναντι στις αγκυλώσεις και τα συνδικαλιστικά συμφέροντα. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρωθυπουργός, ακούει προσεκτικά τους υπουργούς του και λαμβάνοντας σοβαρά υπόψιν τις εισηγήσεις των συμβούλων του σχεδιάζει μεθοδικά το ενδεχόμενο να έρθει άμεσα σε αντιπαράθεση με τον στρατό και τους δικαστές.

Στο μηχανισμό στήριξης η Ελλάδα

Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, πριν από λίγη ώρα, από το Καστελόριζο, ανακοίνωσε ουσιαστικά και επισήμως την προσφυγή της χώρας στον μηχανισμό στήριξης ΕΕ-ΔΝΤ, καθώς οι πιέσεις στην ελληνική οικονομία από τις αγορές και τα σπρεντ ως το κλιμάκιο ΕΕ-ΔΝΤ, είναι αφόρητες.

Η διαφορά απόδοσης των ελληνικών 10ετών τίτλων ξεπέρασε χθες τις 600 μονάδες βάσης, ενώ η Moody's δεν έχασε χρόνο να υποβαθμίσει περαιτέρω τη χώρα μετά την ανακοίνωση από τη Eurostat για υψηλότερο έλλειμμα το 2009, στο 13,6%.

Σήμερα θα αποσταλεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή η επιστολή με την οποία θα ζητείται η άμεση ενεργοποίηση του Μηχανισμού Στήριξης της ελληνικής οικονομίας.

Οι δηλώσεις του πρωθυπουργού:

Χθες, ανακοινώθηκαν τα στοιχεία για το πραγματικό μέγεθος του ελλείμματος του 2009.

Θύμισαν σε όλους μας τα ακατανόητα λάθη, τις παραλείψεις, τις εγκληματικές επιλογές και την καταιγίδα των προβλημάτων που μας κληροδότησε η προηγούμενη κυβέρνηση.

Όλοι μας κληρονομήσαμε - η σημερινή Κυβέρνηση και Ελληνικός λαός - ένα σκάφος έτοιμο να βυθιστεί.

Μια χώρα χωρίς κύρος και αξιοπιστία, που είχε χάσει το σεβασμό ακόμα και των φίλων και των εταίρων της.

Μια οικονομία εκτεθειμένη στο έλεος της αμφισβήτησης και των ορέξεων της κερδοσκοπίας.

Από την πρώτη μέρα σηκώσαμε τα μανίκια και με σκληρή δουλειά βαλθήκαμε να ανατρέψουμε αυτό το αρνητικό κλίμα.

Καταστρώσαμε σχέδιο, πήραμε δύσκολα μέτρα, που πολλές φορές πόνεσαν, αλλά ανακτήσαμε την αξιοπιστία μας.

Δημιουργήσαμε νέες συμμαχίες.

Μετά από έναν πραγματικό μαραθώνιο, διεκδικήσαμε και καταφέραμε να οδηγηθούμε σε μια ισχυρή απόφαση της Ε.Ε. για την στήριξη της χώρας μας, με ένα πρωτόγνωρο, για την ιστορία και τα δεδομένα της Ε.Ε., μηχανισμό.

Και εμείς και οι εταίροι μας στην Ε.Ε., ελπίζαμε ότι αυτή η απόφαση θα αρκούσε για να ηρεμήσει και να συνετίσει τις αγορές, ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε τη χρηματοδότηση της χώρας μας με χαμηλότερα επιτόκια.

Να υπάρξει, δηλαδή, η απαραίτητη νηνεμία, ώστε να αφιερωθούμε στο έργο μας, στις μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται η χώρα, για να κάνουμε την οικονομία μας βιώσιμη, ανταγωνιστική.

Να σταθεί η Ελλάδα στα πόδια της, δυνατή, για να αισθανθούν όλοι οι Έλληνες περήφανοι.

Οι αγορές δεν ανταποκρίθηκαν.

Είτε γιατί δεν πίστεψαν στη βούληση της Ε.Ε., είτε γιατί κάποιοι αποφάσισαν να συνεχίσουν την κερδοσκοπία.

Και σήμερα, η κατάσταση στις αγορές απειλεί να αποδομήσει, όχι μόνο τις θυσίες του Ελληνικού λαού, αλλά και την ομαλή πορεία της οικονομίας.

Και κινδυνεύει να χαθεί η προσπάθεια που καταβάλλουν οι Έλληνες από τα ακόμη μεγαλύτερα επιτόκια δανεισμού και ακόμη χειρότερα από την δυσκολία δανεισμού.

Δεν θα το επιτρέψουμε.

Ήρθε η στιγμή, το χρόνο που δεν μας δίνουν οι αγορές, αυτόν τον χρόνο να μας τον δώσει η απόφαση που πήραμε όλοι μαζί οι ηγέτες των χωρών της Ευρώπης για να στηριχθεί η Ελλάδα.

Είναι ανάγκη, ανάγκη εθνική και επιτακτική, να ζητήσουμε επισήμως από τους εταίρους μας την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης, που από κοινού δημιουργήσαμε στην Ε.Ε.

Έχω ήδη δώσει εντολή στον υπουργό Οικονομικών να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες.

Και οι εταίροι μας θα συνδράμουν άμεσα και αποφασιστικά, ώστε να παράσχουν στην Ελλάδα το απάνεμο λιμάνι που θα μας επιτρέψει να ξαναχτίσουμε το σκάφος μας με γερά και αξιόπιστα υλικά.

Αλλά και να στείλουν και ένα ισχυρό μήνυμα στις αγορές, ότι η Ε.Ε. δεν παίζει και προστατεύει το κοινό μας συμφέρον και το κοινό μας νόμισμα.

Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη πορεία, μια νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό.

Όμως, πλέον, ξέρουμε το δρόμο για την Ιθάκη και έχουμε χαρτογραφήσει τα νερά.

Μπροστά μας έχουμε ένα ταξίδι με απαιτήσεις από όλους μας, αλλά με μια νέα συλλογική συνείδηση και κοινή προσπάθεια θα φθάσουμε εκεί ασφαλείς, πιο σίγουροι, πιο δίκαιοι, πιο περήφανοι.

Ο τελικός μας στόχος, ο τελικός μας προορισμός είναι να απελευθερώσουμε την Ελλάδα από επιτηρήσεις και κηδεμονίες.

Να απελευθερώσουμε τις δυνάμεις του Ελληνισμού, τον κάθε Έλληνα και Ελληνίδα από αντιλήψεις, πρακτικές και συστήματα που τον εμποδίζουν παντού, εδώ και δεκαετίες.

Να δώσουμε οξυγόνο εκεί που υπάρχει ασφυξία, δικαιοσύνη και κανόνες εκεί που υπάρχει αδικία, διαφάνεια εκεί που υπάρχει σκοτάδι, σιγουριά εκεί που υπάρχει ανασφάλεια, και ανάπτυξη για όλους.

Η έμπνευση, η πίστη μας είναι ετούτος εδώ ο τόπος, από το Καστελόριζο, μέχρι την Κέρκυρα, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο, είναι αυτός ο υπέροχος λαός, είναι οι νέοι μας με τις δυνατότητες και τα οράματά τους.

Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι, θα τα καταφέρουμε.

Αρκεί εμείς οι Έλληνες να πιστέψουμε στις δυνατότητές μας, στις αξίες μας, στον ίδιο μας εαυτό» .

Η ατζέντα της ημέρας

Ο Πρωθυπουργός, Γιώργος Α. Παπανδρέου, θα συναντηθεί με τον Πρόεδρο του Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κινήματος (ΕΔΕΚ) Κύπρου, Γιαννάκη Ομήρου (10:00:00 )

24ωρη απεργία ΑΔΕΔΥ - Συγκέντρωση (11:00:00 πλατεία Κλαυθμώνος)

Απεργιακή συγκέντρωση ΠΑΜΕ (12:00:00 Σύνταγμα)

Ατυπη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, υπό τον πρωθυπουργό (13:00)

Παρουσίαση ιστορικού διηγήματος «Οι κήρες των λεόντων» της Κωνσταντίνας Ρίτσου

Ομιλητές:Ευ. Βενιζέλος, Γιωρ. Λιάνης, Γιάγκος Ανδρεάδης, Βασ. Αναστασίου (19:00:00)

Επίσκεψη Δ. Δρούτσα στην Εσθονία - Συνοδος ΝΑΤΟ

Επίσκεψη στις ΗΠΑ (ΝΥ και Σικάγο), μέχρι 24 Απριλίου, πραγματοποιεί ο υφυπΕξ Σπ. Κουβέλης

Θεσσαλονίκη

Με πρωτοβουλία του Νομάρχη Π. Ψωμιάδη, το Γραφείο Αθλητισμού της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με την Ε.Π.Σ.Μ., ξεκινά εκστρατεία πρόληψης και καταπολέμησης της βίας στα γήπεδα, με το σύνθημα «Κόκκινη κάρτα στη βία». Η πρώτη μεγάλη εκδήλωση της εκστρατείας θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 22 Απριλίου 2010, στο Δήμο Σταυρούπολης, στο γήπεδο ΠΕΑΚ (πίσω από το Δημαρχείο Σταυρούπολης) και περιλαμβάνει διοργάνωση ποδοσφαιρικού αγώνα ομάδων Bambini (ηλικίας 5-6 ετών).

Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης-Συνέντευξη Τύπου για παρουσίαση δράσεων στήριξης τοπικών αγορών (11:30:00)

Εγκαίνια έκθεσης "Τρισδιάστατη Κίνα"- ΕΣΗΕΜ-Θ. Η έκθεση πραγματοποιείται στο πλαίσιο της 7ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης (16:30:00)

Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης- επίσημα εγκαίνια (19:00:00)

Αθλητική ατζέντα

Τζούντο-Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (1η ημέρα)

Ενόργανη γυμναστική-Ευρωπαϊκό ανδρών/εφήβων (1η ημέρα)

12:00 - 23:45: Γενικός αγώνας εφήβων (τελικός ομαδικού, προκριματικός σύνθετου ατομικού, προκριματικός οργάνων)

Τραμπολίνο-Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (1η ημέρα)

Βόλεϊ-Α1 Ανδρών (πλέι οφ, ημιτελικοί-2ος αγώνας):

Γηπ. Βασιλικών 17.00 Αρης-Παναθηναϊκός

Βόλεϊ-Α1 Γυναικών (πλέι οφ, ημιτελικοί-2οι αγώνες):

Γηπ. Ν. Σμύρνης 19.00 Πανιώνιος - Ολυμπιακός

Γηπ. Μαρκόπουλου 19.00 Μαρκόπουλο - Παναθηναϊκός

ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ

Πάντως, θα έπρεπε κάποιος να ήταν πολύ εμπαθής για να μην παραδεχόταν ότι ο Ανδρέας εκείνα τα χρόνια έκανε πραγματική αναδιανομή εισοδήματος. Τα έπαιρνε από τα εγγόνια και τα έδινε στους παππούδες.

ΟΠΙΣΘΟΧΩΡΗΣΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Δεν είναι και πολύ συχνό το φαινόμενο, να υποχωρεί κάποιος αποπνέοντας περισσότερη πυγμή και αποφασιστικότητα από εκείνον που τον εξαναγκάζει να το κάνει. Είναι ένα παράδειγμα που, άλλωστε, το συναντάμε συχνότερα, κυρίως σε μικρά παιδιά που μαλώνουν όταν η μητέρα καλεί το πιο ώριμο από αυτά να υπαναχωρήσει από μια κοινή τους απαίτηση, παρακαλώντας το, να μην ξεσυνερίζεται τον αδελφό του.

Μ αυτά και μα αυτά, πρύμνα ανέκρουσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος αναφορικά με τη δημιουργία ενός ομίλου προβληματισμού και συζήτησης με συμμετέχοντες εκτός από τον ίδιο, πανεπιστημιακούς και ενεργούς πολίτες και στόχο τη συνεισφορά του στην ανανέωση της κεντροαριστεράς.

Η οπισθοχώρηση του δημοφιλούς στελέχους του ΠΑΣΟΚ, δικαιολογήθηκε από τις χθεσινές δηλώσεις του, ως μια προσπάθεια για την εκτόνωση ενός κλίματος εσωστρέφειας που δημιουργήθηκε στο κίνημα από την πρώτη κιόλας ημέρα που εξαγγέλθηκε η πρόθεσή του να ιδρύσει τον όμιλο.

Ο κ. Βενιζέλος αποφάσισε να κάνει πίσω χάριν της ενότητας, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, και από το περιβάλλον Παπανδρέου εκφράστηκε η ικανοποίηση του προέδρου του κινήματος για την εξέλιξη αυτή.

Ένα από τα ερωτήματα φυσικά που προκύπτουν από αυτή την πολιτική εξέλιξη, αφορά το αν έχει, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, επίγνωση της έλλειψης αυτοπεποίθησης και πίστης που τόσο ο ίδιος όσο και το κόμμα του αποπνέουν τα τελευταία χρόνια με, μάλιστα, διαρκώς κλιμακούμενη ένταση.

Αν ναι, τότε τι κάνει για να αλλάξει αυτήν την εικόνα, πέραν του εκσφενδονισμού εύσχημων εσωκομματικών απειλών, που βγάζουν εκτός των άλλων προς τα έξω και την εικόνα ενός ηγέτη που δεν μπορεί να διαχειριστεί κάτι μεγάλο και πολυσυλλεκτικό, αν πρώτα δεν καταφέρει να το περιορίσει στα μέτρα του..

Αν, όμως, δεν γνωρίζει, ότι στο πρόσωπό του, ο ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ αναζητά, λίγη από την παραδοσιακή "παπανδρεϊκή" αυτοπεποίθηση, όρο αναγκαίο για να εμπιστευτεί ένας λαός κάποιο πολιτικό, τότε δεν πρόκειται ποτέ να συνειδητοποιήσει ότι μόνο με απόλυτη ελευθερία δράσης, πρωτοβουλιών και συμμετοχής των στελεχών όλων των τάσεων στα πεπραγμένα του κινήματος, μπορεί να αποπνεύσει ό ίδιος άνεση και αυτοπεποίθηση και να θέσει τα στελέχη του, ενώπιον των πραγματικών τους ευθυνών τους, πλασάροντας παράλληλα τον εαυτό του ως μια κυρίαρχη προσωπικότητα μεταξύ ελεύθερων ανθρώπων που συμπορεύονται σε ένα μη φοβικό κόμμα.


Εν κατακλείδι, τα πρώτα βήματα της νέας θητείας του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, η οποία στο σύνολο της έβριθε ευκαιριών διαμόρφωσης των δικών του όρων στο πολιτικό σκηνικό και της δημιουργίας ενός κόμματος ικανού να αντεπιτεθεί και να διευρύνει σταδιακά και πάλι την εκλογική του καταγραφή, δεν φαίνεται να δικαιώνουν την ολόθερμη εμπιστοσύνη που του ανανέωσε την 11η Νοεμβρίου το εκλογικό σώμα.

Αντίθετα, καταδεικνύουν, με μια σειρά χαμένων ευκαιριών, όχι μόνο μια αδυναμία διαχείρισης φαινομένων ψυχικής διάσπασης μεταξύ των στελεχών, των υποστηρικτών και του ίδιου του κινήματος, αλλά και μια ανημποριά εμψύχωσης των στελεχών και κατ επέκταση του λαού. Παγιώνοντας τελικά μια άποψη που λέει πως πολύ δύσκολα ανατρέπεται θεαματικά, ένα τέτοιο κλίμα χαμηλών προσδοκιών, σαν αυτό που διαμορφώνεται στην κοινή γνώμη σήμερα, ενόψει μάλιστα και ενός ακόμα κρίσιμου συνεδρίου.

ΕΝΑΣ ΝΙΚΗΤΗΣ...ΤΡΕΙΣ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΙ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24 30-10-2007)

Τελικά στην πολιτική όλα τα πράγματα ρυθμίζονται κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μη βγαίνει κανένας απολύτως χαμένος. Η ημέρα της εκλογής για τη ανάδειξη προέδρου στο ΠΑΣΟΚ πλησιάζει και η ανησυχίες, ειλικρινείς ή σικέ, αναφορικά με το μέλλον του κινήματος, πυκνώνουν. Ωστόσο, στο τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρείται μια επιφανειακή ηρεμία και μια διάθεση να καταλαγιάσουν λιγάκι οι τόνοι της αντιπαράθεσης, καθώς σταδιακά θα αρχίσει να επικρατεί η λογική της πολιτικής αυτοσυντήρησης που θα μετατρέψει προοδευτικά και τους τρεις διεκδικητές της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ σε νικητές, όποιο κι αν είναι το τελικό αποτέλεσμα.

Η διαδικασία εκλογής αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ σαφώς είναι πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα και όπως οτιδήποτε άλλο εμφανίζεται στη ζωή μας για πρώτη φορά, προκαλεί δικαιολογημένα ανησυχίες και φόβους σχετικά με τις συνέπειες που μπορεί να έχει το συγκεκριμένο εγχείρημα στα πολιτικά μας πράγματα.

Θεωρώ, ωστόσο, υπερβολικούς, τουλάχιστον στην συγκεκριμένη συγκυρία, τους όποιους φόβους έχουν διατυπωθεί για διάσπαση του ΠΑΣΟΚ, καθώς πιστεύω πως κάτι τέτοιο δεν θα ευνοούσε, ούτε τους "πληγωμένους" του κόμματος, ούτε τα αντίπαλά κόμματα, αλλά ούτε και γενικότερα το πολιτικό μας σύστημα.

Στην τελική ευθεία πριν από την 11η Νοεμβρίου, λοιπόν, ο Γιώργος Παπανδρέου, επιχειρεί να παγιώσει το ηγετικό του προφίλ που μετά κόπων και βασάνων κατάφερε να αποκτήσει μόλις τους τελευταίους δύο μήνες, να ενισχύσει την αύρα του Ευρωπαίου πολιτικού, πάνω στην οποία βασίζει πολλά και τέλος να συνοψίσει τη θεματική της εσωκομματικής προεκλογικής του εκστρατείας στο πνεύμα του "ηττηθήκαμε στις εθνικές εκλογές κυρίως λόγω προσωπικών στρατηγικών και αμαρτιών του παρελθόντος και ότι πλέον υπάρχει μεγαλύτερη αποφασιστικότητα για να γίνουν οι αλλαγές που δεν έγιναν τα προηγούμενα 3,5 χρόνια".

Από την πλευρά του, ο Ευάγγελος Βενιζέλος φαίνεται να διαισθάνεται ότι τα περί εσωτερικής υπονόμευσης δεν βρίσκουν ιδιαίτερη απήχηση στο κοινό του κινήματος και ρίχνει όλο το βάρος των προσπαθειών του στην επικοινωνία ενός πιο προσιτού και ανθρώπινου πολιτικού, ενισχύοντας παράλληλα την πρωτογενή ηγετική του στόφα αλλά και τη θέση του μέσα στον ίδιο του το χώρο, προσθέτοντας γρανάζια στους μηχανισμούς του κινήματός του, που αν δε του φανούν άμεσα χρήσιμα θα αποδειχτούν σίγουρα στο μέλλον.

Η 11η Νοεμβρίου πλησιάζει, και το διακύβευμα αυτής της εκλογής, φαντάζει πιο καθοριστικό στο στόμα του Ευάγγελου Βενιζέλου, την ώρα που οι δημοσκοπήσεις τον εμφανίζουν πιο ικανό για την διεκδίκηση της πρωθυπουργίας αλλά κατά παράδοξο τρόπο όχι και προτιμότερο από τον κ. Παπανδρέου για την προεδρία του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος.

Ο δυναμικός πολιτικός από τη Θεσσαλονίκη, μεταμορφωμένος από αυτοδημιούργητο ισχυρό παράγοντα σε μια αποδεκτή ηγετική μορφή, παίρνει αυτή την εποχή ένα πολύ σημαντικό μάθημα ζωής, που μόνο οφέλη μπορεί να του αποφέρει στο μέλλον. Μπαίνει κατά κάποιο τρόπο στις θέσεις των απλών ανθρώπων της βιοπάλης που διεκδικούν καθημερινά με το σπαθί τους και τις ιδιαίτερες δεξιότητές που απέκτησαν κάποια θέση στον ήλιο, πέφτοντας συχνά πάνω στον τοίχο της αναξιοκρατίας, των προσωπικών σχέσεων και της οικογενειοκρατίας.

Αλλά κυρίως μαθαίνει σε πολιτικό και επικοινωνιακό επίπεδο, ότι για τους ψηφοφόρους ανά τον κόσμο και ίσως λιγάκι περισσότερο για αυτούς της πατρίδας μας, δεν αρκεί να εμπιστευθούν κάποιον πολιτικό. Έχει μεγαλύτερη σημασία να τον συμπαθήσουν.

ΕΝΔΟΞΟΙ ΑΠΟΓΟΝΗ Ή… ΑΠΟΓΟΝΟΙ

Όταν κάποτε οι σπουδαστές του london school of κληρονόμικς καλούνταν να γράψουν έκθεση οικονομικών ιδεών, χρησιμοποιούσαν συνήθως την πρώτη ώρα του μαθήματος για το σχεδιάγραμμα και τη δεύτερη για τη συγγραφή. Εκτός από τους Καραμανλή, Παπανδρέου που χρησιμοποιούσαν την πρώτη ώρα για τη συγγραφή και τη δεύτερη για το σχεδιάγραμμα....