Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Το πηγάδι

Σχετικά με το νερό
να το βγάζεις λίγο
το πηγάδι είναι παλιό
άκου με, να φύγω

γεύση υφάλμυρη, γλυφή
παστωμένες πέτρες
μοναξιά ηλιακή
και σκιές αφέντρες

θα φωνάξω με χωνί
κι αν μ ακούσεις γύρνα
με το σίγμα και νί
φτιάχνεται η σμύρνα

δεν αδειάζει το κενό
μήτε και γεμίζει
στο πηγάδι το στερνό
κάτι αναβρύζει

δυο αγκίστρια στη σειρά
ρίχνω και καμάκια
γρατζουνίζουν τα νερά
λάσπες και φαρμάκια

ποιος να τό χτισε θαρρείς
τούτο το ρημάδι
κάποιας άλλης εποχής
άγγελος του Άδη

στα μισά μιας ερημιάς
βλέπω ένα φράκτη
ποιος να φύλαξε για μας
μία χούφτα στάχτη

πως ξεχείλισε σκοπό
πάντα να θυμάσαι
κι όταν φεύγεις απ αυτό
μόνο να φοβάσαι

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

Implemeντέισον


Ένα νέο παιδικό τραγουδάκι που τραγουδιέται στο ρυθμό του γνωστού "ζήλεια-ζήλεια" αναμένεται να κάνει θραύση στα ελληνικά νηπιαγωγεία κατά τη νέα σχολική περίοδο. Απολαύστε το:

Ο Τζιν ξέ-ρει κα-λύ-τε-ρα Αγγλικά απ τον Βε-νι-ζέεε-λο
Ο Τζιν ξέ-ρει κα-λύ-τε-ρα Αγγλικά απ τον Βε-νι-ζέεε-λο

Φόρρυ φίλε

Το καλοκαιράκι πήγα στον πανέμορφο Φόρο, το καταπράσινο ελληνικό νησί.
Μάλιστα έκανα και λουτροθεραπεία και άνοιξαν οι φόροι του δέρματός μου.
Σημειώνω ότι ο γείτονάς μου είχε και μια πανέμορφη φόρη, η οποία κάθε πρωί μου έλεγε καλημέρα.
Θυμάμαι πως ακριβώς έγινε η πρώτη γνωριμία μου με την φόρη του.
Περπατούσαμε δίπλα δίπλα και στριμωχτήκαμε αρκετά προτού περάσουμε από μια μικρή πορτίτσα μιας και ο φόρος ήταν αρκετά στενός.
Φόρρυ, μου λέει ευγενικά. Μάλλον, σας πάτησα κατά-λάθος.

Πως μου φαίνεται η κατάσταση;

Σαν να πηγαίνουμε στον πόλεμο με αρχηγό τον μάγειρα!

Αντικειμενικά κριτήρια

Προτείνω φορολόγηση με βάση το βάρος μας:

Για παράδειγμα άνδρας με ύψος 1,80 και βάρος 80 κιλά δεν θα πληρώνει καθόλου φόρο
Από εκεί και πέρα για κάθε δέκα κιλά παραπάνω θα πληρώνει 100 ευρώ ενώ αν το βάρος του είναι λιγότερο από 80 κιλά θα έχει επιστροφή φόρου.
Αυτά είναι πραγματικά αντικειμενικά κριτήρια, αλλά τον συμφέρουν; δεν τον συμφέρουν!

Human Resources

Μετά τη φαεινή ιδέα που είχε να τοποθετήσει ένα συνταγματολόγο στη θέση του υπουργού Οικονομικών, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου αναζητά πλέον έναν έμπειρο οικονομολόγο για να του αναθέσει την προετοιμασία των θέσεων του ΠΑΣΟΚ για την επερχόμενη συνταγματική αναθεώρηση.

Κατόρθωμα

Ντρεπόμαστε πια να λέμε ότι οι παππούδες μας ήταν Βενιζελικοί

Άλλο τίποτα

Το καλύτερο το είπε ο Παπανδρέου όταν σ εκείνο το διεθνές συνέδριο για τον Τουρισμό στη Ρόδο υποστήριξε ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει ένα παγκόσμιο κέντρο ευεξίας.

Lost २ (Οι Φορολογούμενοι)

....εδώ και τώρα με τον Βενιζέλο στην θέση του Χέρλι να μετατρέπει το νησί σε φορολογική κόλαση.

. Η κίνηση που θα καθορίσει την έκβαση του πολέμου

Και ξαφνικά, κατά τη διάρκεια μιας εκτεταμένης κατάπαυσης του πυρός, ο στρατηγός τινάζεται όρθιος και με στεντόρεια φωνή λέει προς τους εξαντλημένους φαντάρους: -Από σήμερα θα ελαχιστοποιηθούν τα συσσίτια, και οι ώρες ύπνου, ενώ θα αυξηθούν οι ώρες σκοπιάς και θα επιστραφούν στις αποθήκες όλα τα εναπομείναντα πολεμοφόδια. Είμαστε σε πόλεμο και θέλω να σας σώσω!

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

Άκυρο πήδημα


Οι μπασκετικοί θα το θυμούνται ακόμα. Ήταν μια ποινή που επιβαλλόταν στον παίκτη που σήκωνε και τα δυο του πόδια από το έδαφος και προσγειωνόταν προτού παραχωρήσει την πορτοκαλί μπάλα. Που το θυμήθηκα τώρα; Σας εξηγώ αμέσως. Μόλις προχθές ένα φιλαράκι μου μού εκμυστηρεύθηκε ότι το βράδυ του Σαββάτου είχε μια φλογερή ερωτική συνάντηση με μια δίμετρη Ουκρανή κουκλάρα, η οποία όμως το πρωί της Κυριακής δεν θυμόταν απολύτως τίποτα.

Ανεδαφικός εκ κούνιας

Εδώ και καρό προσπαθώ να εμφυσήσω στην ανιψιά μου την αγάπη για τη γνώση και το σχολείο, ώστε να μην το βλέπει ως αγγαρεία, αλλά να το κάνει με αγάπη και ευχαρίστηση.
Μια Παρασκευή, λοιπόν, τη ρωτάω:
-Έχεις σχολείο αύριο;
-Όχι, μου λέει
-Τι κρίμαααα, λέω εγώ
-Τι, πάλι την πέταξα; Συνεχίζω.

Από τα άγραφα

Καλός, χρυσός και άγιος ο Λουκάς από τα Άγραφα,, αλλά τέτοια γκαντεμιά ρε παιδί μου είναι πραγματικά πρωτάκουστη. Ακούς εκεί να φάει πόρτα σε εγκαίνια καφετέριας στο κέντρο της Αθήνας…

Πεδίο συναίνεσης

Νομίζω ότι σ αυτή τη χώρα όλοι μας λίγο πολύ συμφωνούμε σε ένα πράγμα: Ότι είμαστε υπέρ του ελεύθερου, δημόσιου και …κλειστού χαρακτήρα του Ελληνικού πανεπιστημίου.

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

Πεθαμένα πράγματα


Μέτρα για την τόνωση του χειμαζόμενου κλάδου τους, ο οποίος εντός του 2011 παρουσίασε απώλειες της τάξης του 50% εισηγούνται με ψήφισμα που απέστειλαν στον πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου, οι ιδιοκτήτες γραφείων τελετών.
Σύμφωνα με πληροφορίες, μερικά από τα προτεινόμενα μέτρα που περιλαμβάνονται στο ψήφισμα είναι τα εξής:

-Απομάκρυνση των προστατευτικών στηθαίων από τους δρόμους διπλής κυκλοφορίας
-Συγχώνευση ή κατάργηση των οργανισμών στους οποίους αποστέλλονται διάφορα χρηματικά πόσά αντί κατάθεσης στεφάνων
-μείωση των αστυνομικών περιπολιών στους δρόμων των πόλεων
-παραχώρηση καθημερινής εκπομπής ιστορικού περιεχομένου σε κρατικό κανάλι στον Άφωνη Γεωργιάδη
-εισαγωγή στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, μαθήματος μετα-θανατικής αγωγής επειδή τελικά όλα είναι ζήτημα παιδείας
-Υιοθέτηση του κανόνα των επτά παρθένων για κάθε πεθαμένο, από την μουσουλμανική θρησκεία, ως αντιστάθμισμα στο 1/10 των προσλήψεων (ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΜΕΣΩ ΑΣΕΠ, ΔΕΚΑ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΑΠ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ).-Ανανέωση της θητείας του Σοφοκλή Πιλάβιου στην ΕΠΟ για τουλάχιστον μια δεκαετία.
-Μείωση του φόρου στα τσιγάρα
-Άμεση διακοπή των αντι-αναπτυξιακών διαφημιστικών μηνυμάτων που προάγουν υγιεινές συνήθειες διατροφής

Χέρι με χέρι


Σήμερα στο Βερολίνο αναμένεται για πολλοστή φορά να επιβεβαιωθεί το άριστο επίπεδο στο οποίο παραδοσιακά βρίσκονται οι Ελληνο-γερμανικές σχέσεις. Η Άγγελα Μέρκελ μάλιστα προτίθεται να παραχωρήσει στον Γιώργο Παπανδρέου το χρυσό κλειδί της πόλης του Βερολίνου, ενώ από την πλευρά του ο Έλληνας πρωθυπουργός θα παραδώσει στην Γερμανίδα Καγκελάριο το χρυσό κλειδί του γενικού λογιστηρίου του ελληνικού κράτους.

Κάποτε ο πατέρας του τον έστειλε για γάλα…


Η αρχή προστασίας καταναλωτή συστήνει στους Έλληνες δανειολήπτες να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί με τις δανειακές συμβάσεις που υπογράφουν και ιδιαίτερα με τα «ψιλά» γράμματα που περιλαμβάνονται σε αυτές, ενώ στον Γιώργο Παπανδρέου ιδιαίτερα με τα «χοντρά».

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Όργανα πλοήγησης

Με κάτι όργανα πλοήγησης φθαρμένα
με κάτι μάτια απ τον ύπνο κουρασμένα
σαν καπετάνιος δίχως πλοίο και πυξίδα
που κατευθύνεται σε μια άγνωστη πατρίδα

φουσκώνει η θάλασσα και κρύβει απ τον χάρτη
τη νέα γη που αντικρίζω απ το κατάρτι
πατάμε χώμα ξεδιψάμε με άγρια ρόδια
και συνεχίζουμε τον δρόμο με τα πόδια


κρεμάς στον ώμο τον φανταρικό σου σάκο
από ειρήνη επιστρέφεις, σκάβεις λάκκο
αν θες να έρθεις δεν μπορώ να σ εμποδίσω
δελτίο θυέλλης, αρκεί να μην μείνεις πίσω

Ταξιδιωτικά νέα


Η φυγή ως δομή, η περιπλάνηση ως δομή, η στασιμότητα ως δομή. Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να περιπλανιέται σχεδόν άσκοπα στις γνώριμες διαδρομές της Θεσσαλονίκης. Άσκοπα, τρόπος του λέγειν, βέβαια. Ίσως, για μη επαγγελματικούς σκοπούς να είναι η πιο ορθή διατύπωση, από τη στιγμή μάλιστα που άρχισε να συγχέεται τόσο ανερυθρίαστα το μη επαγγελματικό με το άσκοπο, όταν η βιομηχανική επανάσταση επέβαλλε να καθηλώσει τις νομαδικές συνήθειες σε ένα περιφραγμένο πεδίο ενοχών και υποχρεώσεων.

Εδώ δε μπορείς να χαθείς με τίποτα, έλεγαν οι παλιοί και υπερθεματίζουν επί αυτού και οι νεότεροι. Δεν σου το επιτρέπουν οι μακραίωνοι παραλληλισμοί της πόλης, ούτε καν το αρκετά μονότονο αλλά πάντοτε καθοδηγητικό, οικιστικό της αποτύπωμα. Αν μάλιστα κατάφερνες να το πετύχεις ίσως να σε συμβούλευαν να μην αποτολμήσεις να κάνεις ποτέ ούτε καν μια γερή βουτιά σε μια κουταλιά νερό με γεμάτο στομάχι.

Έχω ήδη βάλει την επηρμένη Τσιμισκή κάτω από τα πόδια μου με την βουή των αυτοκινήτων να οξύνει την ήδη φορτισμένη ατμόσφαιρα, ενώ μια γραμμή ζητιάνων που συντείνει προς το σημείο φυγής με τις γραμμές των κτηρίων και των κρασπέδων ρουφάει σχεδόν παθητικά διοξείδιο του άνθρακα σε μίγμα με άτεγκτη βιασύνη και μηχανική αδιαφορία. Διαπιστώνω ότι ο αέρας είναι βαρύς από τον συνδυασμό της πυκνής υγρασίας και των απροσμέτρητων μικρο-σωματιδίων, που έχουν στρατωνιστεί εδώ και καιρό ανάμεσα στα ατελείωτα ξεκίνησε-σταμάτησε των αυτοκινήτων, κερδίζοντας την δική τους αξιοσημείωτη καταξίωση στο εχθρικό προς το περιβάλλον πάνθεον των ευρωπαϊκών στατιστικών.
Μάλιστα, στην Αριστοτέλους, μπορείς να συναντήσεις ακόμα και ένα κομμάτι τριάντα μέτρων, διαθέσιμου για τους εποχούμενους, τσιμέντου που τιθασεύεται από δύο γλαρωμένους φωτεινούς σηματοδότες.

Στην πλατεία των μεγάλων πολιτικών ομιλιών, των φανταχτερών υποσχέσεων και των μεγάλων παραπλανήσεων του παρελθόντος αλλά και του φεστιβάλ κινηματογράφου από την άλλη, των ανέμελων περιστεριών και των παιδιών με τα πολύχρωμα μπαλόνια, η ελαφρά κλίση του κρασπέδου υπονοεί ότι χωρίς την παραμικρή αντίσταση όλοι μπορούμε να βρεθούμε κάποια στιγμή χυμένοι στη θάλασσα του άτεγκτου οικονομικού ορθολογισμού.

Χωρίς υπερβολικά ρετούς και εκκεντρικά φτιασιδώματα η πλατεία, σημείο κατατεθέν της πόλης, διατηρεί τον παραδοσιακό, αργό και οκνηρό χαρακτήρα που την έχει κάνει διάσημη σε όλη την επικράτεια, με δυνατό της σημείο το κοίλον του Ολύμπιον, που απλώνεται περιμετρικά της σαν μια μεγάλη αστική αγκαλιά.

Στον κόλπο, έχει καιρό, και τα καραβάκια σε δεύτερο πλάνο, λικνίζονται σαν νοτισμένα καρυδότσουφλα, έρμαια στις διαθέσεις μιας άγνωστης μοίρας, στην σκοτεινή επιφάνεια της θάλασσας, ενώ κουβάδες νερού αυτοκτονούν στρεφόμενοι προς το κράσπεδο, ανακατεμένοι μ ένα σωρό υλικά, κάθε λογής, φυτικής ή και συνθετικής προέλευσης.

Με την άνεσή μου εγκαταλείπω την πολυκύμαντη Τσιμισκή και ανηφορίζω την πλατεία Ναυαρίνου διακρίνοντας στο βάθος την Καμάρα να δεσπόζει ως ένα ανέφικτο φυσικό οχυρό που έχει περάσει εδώ και αιώνες σε μια κατάσταση μουσειακής αδράνειας.

Εδώ συνυπάρχουν στην ίδια ευθεία ο αρχαίος, ο Βυζαντινός και ο σύγχρονος πολιτισμός ενωμένοι με μια λεπτή αδιάσπαστη κλωστή πάνω στην οποία ακροβατεί ολόκληρο το σύμπαν.

Η περίφημη πλατεία της παραξενιάς και της ιδιαιτερότητας, δεν αναγνωρίζει την εκλογικευτική έξαρση των καιρών και γι αυτό και δεν αντέχει σε σύγκριση με κανένα άλλο μέρος της πόλης.

Εδώ συγχρωτίζεσαι με τον εαυτό σου, συνέρχεσαι σε σώμα, για να καταλάβεις τι ακριβώς συμβαίνει γύρω σου, για να αφουγκραστείς τον μεταβαλλόμενο ρυθμό, να τροφοδοτήσεις τις τάσεις, να διασκεδάσεις τις αγωνίες σου και να συλλάβεις τους κραδασμούς της πόλης με τον ίδιο τρόπο που σε μια καφετέρια στην Αριστοτέλους θα υψώσεις το γυροσκόπιό σου για να μελετήσεις τη γλώσσα και την εξέλιξη των συνηθειών.

Αφουγκράζομαι ότι το τρίπτυχο, μοναξιά, φόβος, ανασφάλεια έχει προκαλέσει μια εγκάρσια τομή στο συλλογικό ασυνείδητο της πόλης όπως αυτό εκφράζεται μέσα από τις εξαντλημένες αντιδράσεις, τις συσπάσεις των μορφασμών και τις νευρικές κινήσεις των σωμάτων μας, που δεν είναι τίποτα περισσότερο από τον καθρέφτη της ψυχής μας.

Ο φόβος για το σήμερα, η ανασφάλεια για το αύριο, η μοναξιά για το πάντα.

Σ αυτή τη φιλόδοξη ανηφόρα, η φυγή, η περιπλάνηση και η στασιμότητα, προσπερνούν τις διαχωριστικές γραμμές της σημειολογίας, αναζητώντας, ως επιχωματωμένο οχύρωμα μια κοινή συνισταμένη για την ευαρέσκεια, την απελπισία και την ελπιδοφόρα αναζήτηση που ενώνουν τις δυνάμεις τους. Εδώ μπορεί να ελπίζει μοναχά όποιος ψάχνει.
Τα μικρά στριμωγμένα μαγαζάκια στις δύο όχθες του πεζόδρομου κλιμακώνουν ρυθμικά την κατεύθυνση και υπογραμμίζουν την αίσθηση του συγκεχυμένου προορισμού που κατατέμνεται σε διακλαδώσεις και παραδρόμους που αποδυναμώνουν την απήχηση του σκοπού.
Γνωρίζουμε ότι στο θέατρο οι πράξεις του έργου είναι σχεδόν αμετάκλητα τρεις, αντανακλώντας την ανάγκη απόδοσης της γένεσης, της εξέλιξης και του θανάτου των τριών δυναστών της κοινής μοίρας.
Στη ζωή όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά καθώς είναι αδύνατο να την χωρέσεις στη λογική μιας τρίπρακτης δομής χωρίς να τη συμπηκνώσεις τόσο εξαντλητικά που να καταπιέσεις στο τέλος τα περιεχόμενα και τις νοηματοδοτήσεις της. Εκεί το κρίσιμο σημείο βρίσκεται στη συνειδητοποίηση της προσωρινότητας του χρόνου, ο οποίος ούτε έρχεται, ούτε φεύγει, μοναχά κυλάει προς την κατεύθυνση μιας ανεξήγητης αδιάσπαστης ροής ενέργειας, συνωμοτώντας με το έδαφος που έχουμε επιλέξει να βαδίσουμε, ακυρώνοντας ή επικυρώνοντας σχέδια, όνειρα και προσδοκίες κατά το δοκούν.
Κάποιο ρόλο, ανεξήγητου μεγέθους, παίζουν και τα όργανα πλοήγησης του καθενός όπως και η αναπτυγμένη αίσθηση του σκοπού.
Να συνυπάρχεις με ανθρώπους, να υψώνεις οχυρώματα, να πιστεύεις στην ανθεκτικότητά τους και να εξασκείς τα αισθητήρια όργανα ώστε να σε διατηρούν σε εγρήγορση και δημιουργική αγωνία, είναι μερικά ακόμα από τα πράγματα πάνω στα οποία μπορείς να προσβλέπεις και να βασίζεσαι για να εξακολουθείς να αναπνέεις και να ελπίζεις.

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

Κηροπήγια


Τα κεριά που λιώνουν στις λαμπρές
και ξεραίνονται στα χέρια
έχουν φως που φτάνει ως τις Κυριακές
που γεννιόντουσαν τα αστέρια

θέλει βάση ο άνθρωπος σταθερή
κηροπήγιο που αντέχει
να μην πέφτει σαν φυσά πολύ
να μην σβήνει όταν βρέχει

η ψυχή δεν έχει δεύτερη αλλαξιά
διατηρείται μουσκεμένη
κι αν στεγνώσει, ο θάνατος αρχινά
και το σώμα λιγοστεύει

τι αξία έχει να ξεχνάς
και τι νόημα να φοβάσαι
αφού εκεί που είναι για να πας
θα βρεθείς όπως και να σαι.

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Timetable


Ανακοινώνεται το πρόγραμμα καταπόνησης της ελληνικής κοινωνίας για το διάστημα μεταξύ 6ης και 7ης δόσης.

-Μέσα Οκτωβρίου: η Ελλάδα λαμβάνει την 6η δόση
-Τέλη Οκτωβρίου: επικρατεί συγκρατημένη αισιοδοξία για την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου
-Αρχές Νοεμβρίου: Εξαφανίζεται η λέξη χρεοκοπία από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης
-Μέσα Νοεμβρίου: τα ελληνικά ταμεία αρχίζουν να γεμίζουν και οι αποφάσεις της 21ης Ιουλίου να τίθενται σε εφαρμογή
-Τέλη Νοεμβρίου: Δημοσίευμα του Μπλούμπεργκ κάνει λόγο για επικείμενη χρεοκοπία της Ελλάδας εντός του 2012.
-Αρχές Δεκεμβρίου: Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών αναφέρει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να κερδίσει με το σπαθί της την συμμετοχή της στην Ευρωζώνη
-Μέσα Δεκεμβρίου: Η Γερμανίδα Καγκελάριος δηλώνει πως η Ελλάδα θα πρέπει επιτέλους να αποδείξει ότι αξίζει της εμπιστοσύνης των εταίρων της
-Τέλη Δεκεμβρίου: Πληθώρα δημοσιευμάτων κάνουν λόγο για επικείμενη χρεοκοπία της Ελλάδας.
-Αρχές Ιανουαρίου: Η Ελλάδα είναι στο χείλος του γκρεμού. Η Τρόικα απαιτεί νέα μέτρα για να χορηγήσει την έβδομη δόση
-Μέσα Ιανουαρίου: Η Ελλάδα ανακοινώνει νέα μέτρα. Συνάντηση Βενιζέλου Σόιμπλε στο Βερολίνο σε πολύ καλό κλίμα
-Τέλη Ιανουαρίου: Η Ελλάδα λαμβάνει την έβδομη δόση
-Αρχές Φεβρουαρίου: : αποφορτίζεται το κλίμα στις αγορές και επικρατεί συγκρατημένη αισιοδοξία για την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου ενώ εξαφανίζεται η λέξη χρεοκοπία από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Τώρα λένε την αλήθεια

Το μυαλό μου σε μια μπρίζα
κι η ζωή μου σε κορνίζα
σε μια πόλη που η μαρκίζα
διώχνει κόσμο από καιρό

θεσμοθετημένη φτώχεια
απειλές και πρωτοβρόχια
της καταστολής δεσπότες
δίχως όσιο κι ιερό

τώρα λένε την αλήθεια,
ξαφνικά οι πολιτικοί
μα η αλήθεια τους στ αλήθεια
παραμύθι είναι κι αυτή
τώρα φόρεσαν το μέσα
έξω κι έδειξαν αλλιώς
μα όπως και να είσαι απ έξω
μέσα σου είσαι ο παλιός

σαν υπόλοιπα γυρνάμε
μιας αφαίρεσης και σπάμε
τα κεφάλια μας χτυπώντας
σαν τις μύγες στο γυαλί
στην πατρίδα που αγαπούμε
πλεονάζοντες μετρούμε
μα όση τρέλα κουβαλούμε
δεν θα γίνει εφεδρική

τώρα λένε την αλήθεια,
ξαφνικά οι πολιτικοί
μα η αλήθεια τους στ αλήθεια
παραμύθι είναι κι αυτή
τώρα φόρεσαν το μέσα
έξω κι έδειξαν αλλιώς
μα όπως και να είσαι απ έξω
μέσα σου είσαι ο παλιός

Δίλημμα

Θα υπάρχει και πόνος
μα δεν θα τον νιώθεις
θα υπάρχει κι αγάπη
μα θά ναι μουγκή
θα υπάρχει και κάτι
που πάντα θα σπρώχνεις
το λένε: «αγάπη πατριωτική»

γι αυτό δεν μιλιέμαι και θέλω να κλάψω
το δίλημμα είναι σχεδόν υπαρκτό
ή θα πετύχω ή δεν θ αλλάξω
πέφτω σε τοίχο κι αιμορραγώ


στο νέο που φέρνουν
μυαλά γερασμένα
χωρίς πάλι εσένα
θα σκάβω να βγω
τα μάτια θα κλείνουν
διαρκώς κουρασμένα
χωρίς πάλι εσένα
θα μείνω εδώ

γι αυτό δεν μιλιέμαι και θέλω να κλάψω
το δίλημμα είναι σχεδόν υπαρκτό
ή θα πετύχω ή δεν θ αλλάξω
πέφτω σε τοίχο κι αιμορραγώ

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Μεγάλη απάτη το μαλλί...


Στα πειράματα του CERN, ανακαλύφθηκαν σωματίδια που κινούνται με ταχύτητα μεγαλύτερη από του φωτός , με αποτέλεσμα να αμφισβητούνται ανοιχτά για μια ακόμη φορά οι θεωρίες του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Μάλιστα είναι πια τόσες πολλές οι απόψεις του που έχουν καταρριφθεί το τελευταίο χρονικό διάστημα, που αμφισβητείται πλέον σημαντικά η «ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ» του τόσο με τη φυσική όσο και με την κβαντική μηχανική.

Ο θάνατός σου η ζωή σου


Πίνακας: Delilah Smith

τάφος το στόμα σου
μην πεις κουβέντα
λέξη μην σου ξεφύγει
επεξεργάζονται μία πατέντα
που κάπου καταλήγει


πέφτει ο ένας, σηκώνεται ο άλλος
θάνατός σου η ζωή σου
είναι ο κατήφορος πάντα μεγάλος
πριν την υποταγή σου

κοκόρια λαλήσανε μα δεν ξημέρωσε
ανθίσαμε στο χιόνι
ψάχνει ο Καίσαρας ποιος τον μαχαίρωσε
τρώει με τον Βρούτο ακόμη

μάτια που ψεύδονται, δίχως να βλέπονται
εύκολα αγαπιούνται
κάποιοι ονειρεύονται
θέσεις που κλέβονται
κι όλα υπονοούνται

Πριν



Πίνακας: Cristian Guinet

Δεν μπορείς να επιστρέψεις στα λιμάνια που ήσουν
σ έναν κάβο δεμένος πάνω στον εαυτό σου
στη στιγμή που στα είκοσι ξανά απελπιζόσουν
να ξεχάσεις ποιος είσαι θέλοντας να σε πείσουν

πριν ακόμα η γλώσσα εφευρεθεί και υπάρξει
ήταν ένα στο χρόνο η θεωρία κι η πράξη
κι όλα από μια κατεύθυνση ενιαία κινούσαν
και τα χρόνια απλώνονταν και δεν τα μετρούσαν

δεν μπορείς να κοιτάξεις πίσω δίχως να ξέρεις
τι γυρεύεις να μάθεις και γιατί υποφέρεις
τα μικρά μυστικά σου της ζωής δορυφόροι
πεθαμένα αστέρια στων ματιών σου την κόρη

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Αυτός δεν είναι ο κανονικός Τζον Λοκ...


…είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Και τώρα τι κάνουμε;


Αμάν πια ρε Τζακ, δούλεψέ το λίγο πιο πολύ, βρε παλικάρι μου, γιατί ίσα που άρχισες να θυμίζεις λιγάκι τον Παπανδρέου. Κάθε φορά που κάποιος σας ρωτάει «και τώρα τι κάνουμε;» απαντάτε με τον ίδιο μονότονο και προβλέψιμο τρόπο. Φόρους και δανεικά ο ένας, πάμε προς την παραλία, ο άλλος.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Δεν γνωρίζω Ουδέν (ΔΟΥ)


Μ αρέσει πολύ η ταπεινή στάση ζωής που υιοθετούν οι υπάλληλοι στις Ελληνικές ΔΟΥ και που είναι ξεκάθαρα φιλοσοφημένη και επηρεασμένη από το σωκρατικό (Ἓν οἶδα ὅτι ουδὲν οἶδα (Ένα ξέρω, ότι δεν ξέρω τίποτα).
Τους ρωτάς λοιπόν: Τι πρέπει να κάνω για το ένα; δεν ξέρω, σου λένε.
Τι πρέπει να κάνω για το άλλο; δεν ξέρω
Τι ισχύει με το τρίτο; δεν ξέρω
Τι γίνεται με το τέταρτο; Δεν ξέρω.
Τι θα πρέπει να προσέξω με το πέμπτο; Α, δεν ξέρω.
Τουλάχιστον οι άνθρωποι δεν είναι δήθεν και δεν το παίζουν ξερόλες σαν κάποιους Γερμανούς συναδέλφους τους!

Άξιος ο μισθός τους


Ραγδαίες εξελίξεις είχαμε σήμερα στο Facebook. Η επιτροπή σοφών στελεχών της επιχείρησης (όλοι κορυφαίοι ειδήμονες στην αποκρυπτογράφηση του εγκεφάλου της μέσης αμερικανίδας ξανθιάς) συνεδρίασε αργά το απόγευμα με θέμα ημερήσιας διάταξης: «σαρωτικές αλλαγές στο περιεχόμενο και τη δομή της ιστοσελίδας» αποφασίζοντας να εισηγηθούν την εκπλήρωση ενός πάγιου αιτήματος εκατομμυρίων χρηστών της διάσημης σελίδας κοινωνικής δικτύωσης. Πιο συγκεκριμένα, εισηγούνται να αντικατασταθεί το αρκετά ανεπαρκές και παρωχημένο πια «κάνε like» με το σαφώς πιο ειλικρινές και πιασάρικο «κάνε like please, please, please».

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Φάνηκε φως στο τούνελ


Ε ναι, βέβαια, αφού ξαναγυρίζουμε προς την είσοδο!

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΥΩΠΙΑ

Με τον ίδιο τρόπο που αγαπούν τις ταινίες του Αγγελόπουλου όσοι έχουν προχωρημένη πρεσβυωπία, ορισμένοι άνθρωποι, σε πείσμα των καιρών, εξακολουθούν να δηλώνουν αισιόδοξοι. Είναι αυτοί που βλέπουν, πιο καλά, μακριά.

Κατανόηση

Από μια πλευρά τον καταλαβαίνω απολύτως τον Βενιζέλο. Με πιο συνδικάτο να τα πρωτοβάλει κι αυτός ο έρημος, με ποιον συνδικαλιστή να πρωτο-έρθει σε ρήξη.
Είναι σαν να ρωτάς τη Μήδεια: Κι εσένα γυναίκα ποιο ήταν το αγαπημένο σου θύμα; Κι αυτή να σου απαντάει:-Αχχ δεν μπορώ να διαλέξω. Τους αγαπάω όλους σαν παιδιά μου.

Κάτι μας συμβαίνει!

Ένας γνωστός μου, μού ανακοίνωσε τις προάλλες την επιθυμία του να γράψει ένα ποίημα με την προοπτική-μου φάνηκε- να γίνει κάποτε καθημερινή τηλεοπτική σειρά.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑ


Τα μέλη της τρόικα έστειλαν στον κ. Βενιζέλο τις απαντήσεις και τον άφησαν με την ησυχία του να γράψει τις ερωτήσεις.

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Χρόνια

Τι ωραία χρόνια τα παλιά
κοιτώντας τα από μακριά
απ το κατάστρωμα των πλοίων
πού χουν σαλπάρει απ τα νησιά

έτσι όπως φαίνονται αχνά
και τα τυλίγουν τα νερά
κι όπως μικραίνουνε στα βάθη
πριν να χαθούν οριστικά

πάντα το πλοίο ακολουθούνε
δελφίνια που αργοπορούνε
για να αρχίσει ένα ταξίδι
όνειρα θα θυσιαστούνε
της Ιφιγένειας ξανά
η προσταγή μας τυραννά
κάτι υψηλό θα θυσιάσεις
για να φουσκώσουν τα πανιά

τι ωραία χρόνια και αυτά
που ζούμε τώρα τα πικρά
θα πούμε όταν θα τα κρύψουν
οι ορίζοντες κι η καταχνιά
έτσι ο άνθρωπος θα ζει
δύο φορές κάθε στιγμή
μία φορά για να ξεχνάει
και μία για να θυμηθεί

πάντα το πλοίο ακολουθούνε
δελφίνια που αργοπορούνε
για να αρχίσει ένα ταξίδι
όνειρα θα θυσιαστούνε
της Ιφιγένειας ξανά
η προσταγή μας τυραννά
κάτι υψηλό θα θυσιάσεις
για να φουσκώσουν τα πανιά

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Όταν τα ρατσιστικά και νοσηρά στερεότυπα για τους Έλληνες ανάγονται σε ευρωπαϊκή πολιτική


Πώς μπορείς να αψηφήσεις τον ορισμό που δίνουν οι εταίροι σου στην αλληλεγγύη που τυχαίνει να χρειάζεσαι; ότι δηλαδή, είναι όλα όσα μπορείς να πράξεις για να βοηθήσεις τον εαυτό σου; Επίσης πως μπορείς να ξεπεράσεις την άποψη που έχουν διαμορφώσει ειδικά για σένα κι η οποία σε ένα μεγάλο βαθμό εξαρτάται από παραδοσιακά και διαχρονικά στερεότυπα, που όταν τυχαίνει να τα χρησιμοποιούμε εμείς καμιά φορά για άλλους λαούς συνήθως χάνουμε το χιούμορ μας και αυτοκατηγορούμαστε για ρατσισμό, ενώ αυτοί τα έχουν αναγάγει σε πολιτική πρακτική; ότι δηλαδή είσαι αρκετά αναξιόπιστος από τη φύση σου και αναποτελεσματικός για να καταφέρεις οτιδήποτε; Την ίδια ώρα που πρέπει να έχεις από τη μια το βλέμμα σου στραμμένο διαρκώς στον οικονομικό πόλεμο που διεξάγεται ερήμην σου αλλά στα δικά σου εδάφη και από την άλλη να προστατεύεις τα νώτα σου από τα καυτά χνώτα της Τουρκίας που εξακολουθεί να βρυχάται, ως η μόνη μπαρουτοκαπνισμένη ηγεμονική δύναμη στην ευρύτερη περιοχή- ευρωπαϊκής ανατολίας και βάλε- που ακόμη και σήμερα εκπέμπει πολεμικές και επίβουλες κραυγές.
Κυρίως, όμως, πως είναι δυνατόν να τους επιβάλλεις μία θέση α όταν οι ίδιοι έχουν προλάβει να σου επιβάλλουν ακόμα και την άποψη που έχουν διαμορφώσει για σένα;
Ώστε να την πιστεύεις και να μην τολμάς να την αμφισβητήσεις. Ενώ παράλληλα να την υπηρετείς κατά-γράμμα απαιτώντας από τον λαό σου να την αποδεχτεί, τάχα με το πρόσχημα ότι μόνο έτσι θα προσπαθήσει να την διαψεύσει; Και τελικά είμαστε σε θέση να καταλάβουμε το που ακριβώς μπορεί να οδηγήσει αυτή η συλλογική μας εμμονή να διαψεύδουμε διαρκώς τα στερεότυπα που έχουνε υιοθετήσει οι ξένοι για μας;
Μήπως θα τα καταφέρναμε καλύτερα αποδεχόμενοι ότι η θέση του δανειολήπτη δεν του επιτρέπει ικανά περιθώρια αντιστάσεων; Σαφώς και όχι. Μήπως επιβάλλοντας μια συγκεχυμένη μετρολογία που θα ξύσει την επιφάνεια του λίπους από όσους συσσώρευαν για χρόνια από τα αφορολόγητα ενώ παράλληλα θα αποστεγνώσει τους φορολογικά συνειδητοποιημένους;
Και πάλι όχι.

Αντί να υπόσχεται λοιπόν διαρκώς νέα μέτρα, που εκ των πραγμάτων θα αποδειχθούν ανεφάρμοστα και αναποτελεσματικά, η Ελληνική κυβέρνηση πρέπει να απαιτήσει νέα διερεύνηση σχετικά με το έλλειμμα του 2009, το οποίο από έμπειρους Έλληνες επιστήμονες παρουσιάζεται υπερδιογκωμένο με δαπάνες που άλλες χώρες δεν συμπεριλαμβάνουν στα ελλείμματά τους και περισσότερο χρόνο για να διεκδικήσει με δημιουργικό και αποτελεσματικό χρόνο την πολυτέλεια να εφαρμόσει κάποια συγκεκριμένα και απαραίτητα μέτρα διαρθρωτικού χαρακτήρα χωρίς αυτή την αβυσσαλέα πίεση που την οδηγεί σε πολιτικές του ποδαριού και από το ένα λάθος στο άλλο. Εκτός και αν, έστω και μία χώρα από αυτές που μας έχουν σήμερα τοποθετήσει με στεγνά τα πόδια στο κάδρο της συλλογικής απαξίωσης, μάς αποδείξει ότι κάποτε υπήρξε πιο αποτελεσματική στην μείωση των ελλειμμάτων της σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, τολμώντας να εφαρμόσει τέτοιες πολιτικές απάνθρωπης και εξουθενωτικής λιτότητας.

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

Πρωθυπουργικά όνειρα 2


Στον παράδεισο και πάλι, ο Παπανδρέου λέει στον Καραμανλή:
-Εχθές σε είδα στο όνειρό μου. Ήτανε Πέμπτη και έπαιζες γκολφ στην Γλυφάδα
-Μα εγώ δεν έπαιζα ποτέ γκολφ τις Πέμπτες, λέει ο Καραμανλής, μάλλον με μπερδεύεις με άλλον.
-Πιάνεις, λοιπόν το μπαστούνι σου και δίνεις ένα χτύπημα με το αριστερό καταπληκτικό, λέει ο Παπανδρέου, χωρίς να κάμπτεται.
-Μα εγώ είμαι δεξιόχειρας λέει ο Καραμανλής.
-Η μπάλα παίρνει μια καταπληκτική τροχιά και διανύει μια απόσταση 80 μέτρων πριν καταλήξει στην τρύπα. Κι εσύ εκεί, ψηλός, ευθυτενής, αγέρωχος και με τον αέρα να χαϊδεύει τα λιγοστά σου μαλλιά να κοιτάζεις με αυτοπεποίθηση την κατάληξη του χτυπήματός σου.
-Μμμμ, κάνει ο Καραμανλής, χαϊδεύοντας με τον αντίχειρα το χείλος του. Και πως αντέδρασα μετά;
-Τι εννοείς; λέει ο Παπανδρέου.
-Να εννοώ, αν το πανηγύρισα ή αν έμεινα ψύχραιμος.
-Ααα, έκανε ο Ανδρέας: Έτρεξες αμέσως να δεις την αντίδραση των αγορών.
-Μάλιστα, έκανε ο Καραμανλής. Μωρέ καλά κατάλαβα εγώ ότι με πέρασες για τον μαλάκα τον γιο σου! Για να μην παρεξηγηθούμε. Δεν λέω ποιον…

Πρωθυπουργικά όνειρα 1


Ανδρέας Παπανδρέου και Κωνσταντίνος Καραμανλής συνομιλούν στον παράδεισο:
-Εχθές το βράδυ είδα στον ύπνο μου τον μαλάκα τον γιο σου, λέει ο Καραμανλής
-Μην ξαναπείς μαλάκα τον Γιωργάκη, απαντάει ο Παπανδρέου
-Και που ξέρεις εσύ ότι εννοούσα τον Γιωργάκη, λέει ο Καραμανλής

Πόλεμος του μυαλού

Έχουμε πόλεμο, ξέχνα τους φόβους σου
κλίμα εμπόλεμο, πλήρως΄ τους φόρους σου
για να καταταγείς, λογαριασμό «Δεής»
έχουμε πόλεμο, το λένε αποβραδίς

ποιος είναι ο εχθρός, κι ο υπερασπιστής
ετούτος ο σκοπός, μου φαίνεται τυφλός
από ποιον να πιαστείς, δίχως να προδοθείς
ποιος είναι ο φίλος, ποιος ο εχθρός
μάντεψε, δεν θα βρεις

να μην επιβληθούν, όσων μας πολιορκούν
οι όροι κι η πυγμή, πόλεμου ορισμοί
σήμερα πολεμούν για να υλοποιηθούν
οι όροι του εχθρού, πόλεμος του μυαλού

ποιος είναι ο εχθρός, κι ο υπερασπιστής
ετούτος ο σκοπός, μου φαίνεται τυφλός
από ποιον να πιαστείς, δίχως να προδοθείς
ποιος είναι ο φίλος, ποιος ο εχθρός
μάντεψε, δεν θα βρεις

Εγκύκλιος προς ομάδες


Διευκρινιστική οδηγία της ΕΠΟ σχετικά με τις αμφισβητούμενες περιπτώσεις ΟΦΣΑΙΝΤ και πέναλτι, αποστέλλεται προς τις ομάδες ενόψει της έναρξης του ελληνικού πρωταθλήματος: «Η αμφιβολία είναι πάντοτε υπέρ του Ολυμπιακού» αναφέρεται στην εγκύκλιο.

Τόσος είσαι...


Λένε πως δεν κάνει λάθη μόνο όποιος δεν κάνει τίποτα. Αληθινή επιτυχία όμως είναι να κάνεις λάθη και χωρίς να κάνεις τίποτα!

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Ναι στις 35 ώρες εργασίας το χρόνο!


Τα κακά νέα είναι ότι αρκετοί δημοσιογράφοι της ΕΡΤ κινδυνεύουν να βρεθούν σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας. Τα καλά νέα είναι ότι πιθανότατα οι εξελίξεις δεν αγγίζουν την Δάφνη Μπόκοτα!

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

5 λεπτά διάλειμμα !


Ότι όχι απλώς έχουν αποκατασταθεί πλήρως οι προσωπικές και πολιτικές σχέσεις του Γιώργου Παπανδρέου με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, αλλά ότι βρίσκονται και στο καλύτερό τους σημείο από ποτέ, λένε κύκλοι προσκείμενοι στο πρωθυπουργικό περιβάλλον.
Μαθαίνουμε μάλιστα ότι ο Γιώργος Παπανδρέου παραχωρεί στον αντιπρόεδρό του για τουλάχιστον πέντε λεπτά κάθε μέρα και τον προσωπικό διάδρομο γυμναστικής που διαθέτει στο Μαξίμου, ώστε να μπορεί ο κ. Βενιζέλος να αθλείται απερίσπαστος.
Βέβαια οι κακές γλώσσες λένε κάτι άλλο: ότι με αυτό τον τρόπο ο πρωθυπουργός επιδιώκει να τον απασχολήσει κάπου άλλου, προκειμένου να κερδίσει τα πέντε λεπτά δημοσιότητας που δικαιούται.

Στερνή μου άγνοια να σε είχα πρώτα


Παρατηρώ τον τελευταίο καιρό ότι ενώ οι παρέες συνεχώς μεγαλώνουν, σμικρύνονται θεαματικά οι κουβέντες και περιορίζεται δραματικά η θεματολογία των συζητήσεων. Μοιάζει σα να βρισκόμαστε σε μια δημιουργική αποχαύνωση, μια συλλογική αυτό-ύπνωση με ευεργετικά θα έλεγε κανείς αποτελέσματα για τα νευρικά μας συστήματα, καθώς κανείς δεν χρειάζεται ούτε να συγκρούεται ούτε να διαφωνεί με κανέναν και για κανένα θέμα.

Παθητική γνώση!


Στο τραπέζι πέφτει ξαφνικά το όνομα του προέδρου μιας καπνοβιομηχανίας που κατηγορείται από τις αμερικανικές αρχές για σεξουαλική παρενόχληση μιας υπαλλήλου του. Οι καπνιστές της παρέας, φυσικά, τον γνωρίζουν. Οι μη καπνιστές , λένε ότι κάπου τον έχει πάρει το αυτί τους. Τον γνωρίζουν παθητικά.

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

Νέα ανθρωπιστική τεχνολογία υπόσχεται 100.000 θέσεις εργασίας ετησίως


Μόλις χθες έφθασε μια ανάσα από την ανακάλυψη μιας νέας, πολύ πρωτοποριακής συσκευής, την οποία πολύ σύντομα σκέφτεται να λανσάρει στην αγορά. Αυτή η εφεύρεση, λοιπόν, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες συσκευές υψηλής τεχνολογίας που απομειώνουν τις θέσεις εργασίας μαζί με τις μισθολογικές δαπάνες για τις μεγάλες εταιρείες, υπόσχεται αύξηση των θέσεων εργασίας, κατά περίπου 100.000 το χρόνο. Πιο αναλυτικά, πρόκειται για ένα κομμάτι σίδερο με αρκετές τρύπες στην επιφάνειά του, που όχι μόνο δεν θα έχει καμιά απολύτως λειτουργική ή χρηστική αξία, αλλά και δεν θα κάνει απολύτως τίποτα, προτρέποντας τον ιδιοκτήτη του να κάνει μόνος του όλες τις απαραίτητες δουλειές του , χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τα χέρια και τη διάνοια του.

Έκλεισα τις μέρες έξω

Θα μπορούσα νά χα φύγει,
νά χα απ όλα αυτά ξεφύγει
μα ένα πείσμα με κρατάει
σ ένα κόσμο που ξεχνάει
ένα πείσμα κουρασμένο
με καρφιά θεμελιωμένο
για ένα τόπο που πονάει
πάντα όποτε γεννάει
στα στιλπνά τα χέρια ξένων

δε λιμνάζουν τα νερά
μα λιμνάζουν οι ζωές μας
στα λιμάνια τα παλιά
η σκουριά και ο καφές μας
μια μελέτη υποταγής
μιας ανάπλασης φρικτής
θα σε κοίταγα στα μάτια
μα τα ρίχνεις καταγής

λίγα δάκρυα ακόμα
το τσιμέντο έγινε χώμα
τι μας μένει από τα άστρα
και τα άπαρτα τα κάστρα;
την Ιθάκη αναπολούμε
τι μας μένει να ξεχνούμε;
το φορτίο για ν αντέξω
έκλεισα τις μέρες έξω

μη ξεσπάς δε σε πονάνε
είναι ο τρόπος που αγαπάνε
κάτι υπόλοιπα γυρεύουν
με τους φόβους σε μαγεύουν
πάλι πίσω επιστρέφουν
για όσους μείναν και αντέχουν
και όσους φύγαν θέλουν πίσω
με απειλούνε να σε πείσω

στην αγνώριστη γενιά σου
στην παλιά την γειτονιά σου
κάποτε έσπερνες αστέρια
πριν σου σφίξουνε τα χέρια
χειραψίες ορκισμένων
γενετής πετυχημένων
θα δουλεύεις ή θα ζεις;
Θα σχολνάς ή θ αναπνέεις;
ποια ποιότητα ζωής
των ευρώ ή της ψυχής
στα κατάβαθα γυρεύεις;
ποια ποιότητα ζωής
μιας ανάπλασης φρικτής
την νεότητα μαζεύεις

χρειαζόμαστε αλλαγές
μα άλλες αλλαγές ποθούμε
τι θα πούνε οι αγορές
ή το μέλλον μας θ ακούμε;
τη ζωή φορολογούνε
ως εχέγγυο την ζητούνε

ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ

Είναι πιο γλυκιά η ανυπαρξία
κι από την αιωνιότητα
διατηρεί το θάνατο ως αξία
τη ζωή ως ακεραιότητα

να ξεχνιέσαι, να μην αγαπιέσαι
είναι άσκηση στο αθάνατο
στην ουρά του θαύματος κρατιέσαι
σ ένα άστρο μελλοθάνατο

κρύβει η ματαιότητα μυστήρια
που δεν αναζήτησαν πολλοί
σαν όλα εκείνα τα χατίρια
πού μειναν στα λόγια ή στο χαρτί

δεν σου λείπει κάτι που δεν έχεις
πριν το αποκτήσεις και το βρεις
μα όταν νιώσεις ότι το κατέχεις
δεν σου λείπει ούτε αν τα αρνηθείς

Ξεκαθάρισμα

Κάτσε κάτω, εγώ μιλάω
άλλο δεν σ ανέχομαι
μου χρωστάς δεν σου χρωστάω
πα να δεις αν έρχομαι

στα πατήματα της γάτας
ίχνη της αγάπης σου
σαν ζεστό νερό κανάτας
δίψασα για πάρτη σου

κάτσε κάτω να μιλήσω
κι άμα θες απάντησε
νιώθω πως θα σε αφήσω
κι όσο θέλεις γάβγισε

κάτσε κάτω δεν ξεφεύγεις
απ το ξεκαθάρισμα
χρόνια τώρα το αποφεύγεις
να σε βρω λαχτάρισα

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Ένα καρπούζι το πολύ.


Ένα πράγμα που παρατηρώ τελευταία σε διάφορα άτομα που ασχολούνται με κάποια καλλιτεχνική εργασία είναι ότι συνήθως δεν ενδιαφέρονται και πολύ για τους υπόλοιπους τομείς της τέχνης.
Για παράδειγμα, πολύ σπάνια θα βρεις πεζογράφο που θα διαβάζει ποίηση ή ποιητή που θα διαβάζει πεζογραφία. Ο ζωγράφος συνήθως παρακολουθεί μόνο εκθέσεις, ο σκηνοθέτης του κινηματογράφου δεν παρακολουθεί θέατρο και ο σκηνοθέτης του θεάτρου δεν παρακολουθεί σινεμά. Μάλιστα, τις προάλλες συνάντησα έναν αρκετά γνωστό στιχουργό, αλλά δίστασα να τον ρωτήσω πως του φαινόταν το τραγούδι που ακούγαμε την ώρα που μιλούσαμε γιατί φοβήθηκα ότι θα μου έλεγε: "Α, δεν μπορώ να εκφράσω ολοκληρωμένη άποψη. Εγώ προσέχω τους στίχους και όχι τη μουσική".

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

Τα καλά νέα….


Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες από την φοροεπιδρομή της κυβέρνησης στην ακίνητη περιουσία γλιτώνει οριστικά και αμετάκλητα η «τελευταία κατοικία».

Κυνηγοί κεφαλών


Κατάντημα. Δύσκολα βρίσκει κανείς άλλη λέξη για να περιγράψει τον κατήφορο της ελληνικής κυβέρνησης. Από τη μια να αυτοδιαψεύδονται πολλάκις, λέγοντας ότι δεν θα εφαρμόσουν νέα μέτρα εισπρακτικού χαρακτήρα και από την άλλη να βυθίζουν το λαό και την κοινωνία στην απόγνωση και την αποστέγνωση εις το όνομα μιας αμφιλεγόμενης διάσωσης, που θα αφήσει τη χώρα με δραματικές και πολύχρονες μετατραυματικές εμπειρίες κι έχοντας προκλητικά στραμμένα τα μούτρα τους διαρκώς στις αγορές και στην αντίδραση της Μέρκελ. Οι δύο πλευρές πλέον έχουν αναπτύξει και τους δικούς τους κώδικες επικοινωνίας. Οι μεν σπεκουλάρουν στέλνοντας ξεκάθαρα μηνύματα στα οποία υπακούν άμεσα οι δε.
Πέραν πάσης αμφιβολίας, σ αυτήν τη φάση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής, η ελληνική κυβέρνηση μετράει μόνο κεφαλές. Το πρόγραμμα λιτότητας που έχει επιβάλλει είναι οριζόντιο και άδικο και αντανακλά την διεθνή ηττοπάθεια που μας διακατέχει. Ενώ για μια ακόμη φορά καλείται να πληρώσει το λογαριασμό ο τίμιος φορολογούμενος πολίτης, επωμιζόμενος ασύμμετρα και το βάρος του φοροδιαφεύγοντα γείτονά του με τις ευλογίες της κυβέρνησης, που αδυνατεί να υποστηρίξει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους και στρέφεται για μια ακόμη φορά στις σίγουρες λύσεις.
Αυτές, όμως, μοιάζουν να οδεύουν πια προς την αναντίρρητη εξάντλησή τους.
με συνέπεια να απομένουν λίγες επιλογές πλέον για το κυβερνητικό επιτελείο εφόσον αστοχήσουν και αυτά τα μέτρα. Αναφορικά θα λέγαμε ότι κάποιες από αυτές θα μπορούσαν να είναι ο αέρας, η χρήση των πεζοδρομίων, των φαναριών, των δημόσιων κτηρίων κτλ. Ας όψεται η ανάγκη.
Πάντως, ούτε η κομισιόν, ούτε καν οι δανειστές της χώρας δεν μοιράζονται την ίδια αισιοδοξία σχετικά με την προσέγγιση της χώρας σε πρωτογενή πλεονάσματα που από την κυβέρνηση προσδιορίζεται για τον Μάρτιο του 2012.
Θα έχουμε φτάσει τότε λένε στο σημείο να ξοδεύουμε λιγότερα από αυτά που παράγουμε και να ζούμε με τις δικές μας δυνάμεις. Αρκεί να ζούμε και να υπάρχουν δυνάμεις.

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Χώστης!


Απολαμβάνω που λέτε τις τελευταίες μου ημέρες στον ελληνικό στρατό, κάνοντας επί τιμή τον Λοχία υπηρεσίας, όταν με πλησιάζει ένας νέος στρατιώτης, ο περίφημος Κακάραλης, συμπαθέστατος και φιλότιμος όσο κανείς, ίδιος με τον Ποκοπίκο στο Γκαούρ-Ταρζάν.
«Ο λοχαγός με έστειλε να μου αναθέσετε δουλειές», μου λέει. «Τι να κάνω»:
Εγώ παίρνω το πιο πειστικό ύφος της ζωής μου και του λέω:
Τίποτα μωρέ, να, θα πάρεις μια σκουπίτσα, εκεί, και θα σκουπίσεις τους τέσσερις θαλάμους που διαθέτει η ίλη μας. Ά μετά πάρε κι ένα κουβά εκεί (το εκεί είναι στρατιωτικό) και πέρασε τα και μια φορά με μάπα. Αν τελειώσεις, πάρε ένα πανάκι και καθάρισε λίγο τα παραθυράκια των θαλάμων. Τι άλλο; Α, ναι. Πέρνα μωρέ λίγο και από την τουαλέτα, εκεί. Καθάρισε τα καλαθάκια, εκεί, από τα χαρτιά, ρίξε λίγα νεράκια εκεί και μετά πιάσε τους κεντρικούς διαδρόμους και πέρασέ τους μια φορά σκούπα μάπα, εκεί.
Όταν τελειώσεις, μάζεψε λίγο τις γόπες από την αυλίτσα εκεί, και μετά θέλω οπωσδήποτε να ανέβεις στην στέγη, εκεί, και να μαζέψεις τις βελόνες που πέφτουν εκεί από τα πεύκα.
Μετά θα τρέξεις γρήγορα γρήγορα στην κουζίνα εκεί που καθαρίζουν πατατούλες, εκεί κι όταν τελειώσεις θα βοηθήσεις λίγο εκεί και στο πλύσιμο των πιάτων και μετά θα γυρίσεις πίσω και θα κάνεις ένα μικρό πετρελαιωματάκι, τα κρεβάτια να διώξουμε λίγο τους κοριούς εκεί και μετά θα τινάξεις λίγο τα στρωματάκια, εκεί, θα τακτοποιήσεις τους θαλάμους εκεί και είσαι ελεύθερος. Έχεις έξοδο, το βράδυ, έεε;. Άρε μπαγάσα, άντε καλά να περάσεις.
Η μόνη διαφορά που είχα από τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τις σημερινές του εξαγγελίες ήταν ότι στο τέλος παραδέχτηκα ότι του έκανα πλάκα.

Φτου Κα Κα Γκε Μπε



Κι επειδή πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την περίφημη ενοποίηση της πρώην Αν. Γερμανίας με την Δυτική και την ομοιότητα που παρουσιάζει η περίπτωσή της με αυτή της Ελλάδας πρέπει να υπενθυμίσουμε τον άψογο τρόπο με τον οποίο συνεργάζονταν τότε και συν-λειτουργούσαν οι δημόσιες υπηρεσίες στις τάξεις της πρώην Αν. Γερμανίας. Για παράδειγμα, οι μαθητές έγραφαν κάθε Δευτέρα έκθεση με θέμα «πως περάσαμε το Σαββατοκύριακο», τις οποίες αναλάμβανε να διορθώσει η ίδια η κα γκε μπε (KGB).

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2011

Ένας σκύλος που κυνηγούσε την ουρά του…


Εξαγγέλλοντας κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια μέτρα, τις ίδιες αραχνιασμένες μεταρρυθμίσεις , και τα ίδια ανεφάρμοστα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής, τρεις, πέντε, ή δεκαπέντε φορές προτού να αρχίσουν να νομοθετούνται και μετά να υλοποιούνται ή επιστρέφοντας αγριεμένος για να τρομοκρατήσεις αυτούς που δήθεν δεν σου επιτρέπουν να κάνεις τις απαιτούμενες αλλαγές, φανερώνει το λιγότερο έλλειψη αποφασιστικότητας, σχεδίου και γνώσης. Έλλειψη που την πληρώνει στο σύνολό του ο ελληνικός λαός που βλέπει την πολιτική ηγεσία της χώρας του να είναι τόσο διστακτική, μπροστά στο πρώτο βήμα σα να κάνει ότι είναι δυνατόν προκειμένου να γιγαντώσει ακόμη περισσότερο την ανασφάλεια και την απαισιοδοξία που τείνει να κυριαρχήσει από άκρου εις άκρον στην χώρα. Σα να είμαστε από τη μοίρα μας υποχρεωμένοι να αλλάζουμε τα πράγματα λίγο πριν βρεθούμε στο χείλος της αβύσσου.

Στην πραγματικότητα όμως η κυβέρνηση απλώς μεταφέρει την δική της ανασφάλεια στην κοινωνία.
Πριν από λίγες μόλις ημέρες ο υπουργός Οικονομικών, Βαγγέλης Βενιζέλος, κατηγόρησε τα μέσα ενημέρωσης, ότι αναπαράγοντας διαρκώς την ίδια μετρολογία καθιστούν τους πολίτες ανίσχυρους μπροστά στο κλίμα απαισιοδοξία που διεθνώς καλλιεργείται για την χώρα μας, ανακυκλώνοντας την ίδια πένθιμη ατμόσφαιρα. Και προσέθεσε, ότι υπάρχει μια πραγματική πραγματικότητα και μια επικοινωνιακή, υπονοώντας ότι αυτήν την τελευταία την δημιουργούν τα μίντια και παραδέχτηκε ότι οι ψυχικές αντιστάσεις του λαού έχουν ακυρωθεί εδώ και καιρό.
Στην περιβόητη συνέντευξη τύπου όμως ο τσάρος της πολύπαθης ελληνικής οικονομίας δεν απάντησε σ ένα ακόμα σημαντικό ερώτημα.
Μήπως για την ανασφάλεια και την αναπαραγωγή της ατελείωτης μετρολογίας είναι υπεύθυνη η κυβέρνηση και μόνο; Και μέχρι πότε επιτέλους θα διαρκέσει ετούτη η ατελείωτη αναμονή πριν από την υλοποίηση έστω και μιας πραγματικής μεταρρύθμισης και δεν μιλάμε φυσικά για απολύσεις και τέτοιες σαχλαμάρες. Γιατί το να μειώνεις οριζόντια από τη μια τις μισθολογικές δαπάνες από τον υπέρογκο δημόσιο τομέα και από την άλλη να πρέπει να υποστηρίζεις διαρκώς με νέες χρηματοδοτήσεις τα ασφαλιστικά ταμεία μοιάζει με την εικόνα του αφηνιασμένου σκύλου που κυνηγάει την ουρά του.
Αυτό κάνει εδώ και αρκετούς μήνες η κυβέρνηση. Καθυστερεί αδικαιολόγητα ώστε τα πράγματα να πηγαίνουν στο μη παρέκει για να μπορεί να δικαιολογεί τις ωμές παρεμβάσεις της.. Θέλει να αλλάξει τους άλλους προτού να έχει αλλάξει η ίδια. Και όταν σηκώνεται γεμάτη πληγές από την σχεδόν παθολογική κατάκλιση, που άλλοτε ονομάζεται χειμερινό μούδιασμα και άλλοτε τυπική καλοκαιρινή ραστώνη, να υποκαθιστά το χαμένο έδαφος των καθυστερήσεων από την έλλειψη ταχύτητας και επαρκούς συντονισμού με μια βιασύνη σχεδόν τρομοκρατική για τις ψυχές των πολιτών.
Κι αν φάνταζαν κάπως άδικες, υπερβολικές ή βιαστικές εκείνες οι κατηγορίες που εκτοξεύθηκαν εναντίον της για εγκληματικές καθυστερήσεις κατά τους πρώτους μήνες της ανάληψης της εξουσίας το 2009, σήμερα φαίνεται να δικαιώνονται πανηγυρικά όσοι τις υποστήριζαν τότε έστω και αν ήταν υποκινούμενοι από καθαρά κομματικά κίνητρα.
Ο λαός λοιπόν κουράστηκε να διαθέτει μια κυβέρνηση που προσπαθεί να μειώσει διαρκώς τις δημόσιες δαπάνες επειδή αδυνατεί να συλλέξει φόρους και να λύσει την εξίσωση του ελλείμματος με πιο υποφερτό τρόπο για τους πολίτες της χώρας. Που λιποψυχεί μπροστά στο μέγεθος του στόχου. Περισσότερο όμως αντιδρά για αυτά που δεν γίνονται παρά για αυτά που γίνονται. Είναι η περιδήνηση στην εναγώνια αναμονή που τον συνθλίβει ψυχολογικά παρά οι σκληρές πολιτικές επιδιώξεις που δρομολογούνται . Γι αυτό και απαιτεί να τραβηχτεί η μαύρη κουρτίνα ώστε να ξεδιαλυθεί άμεσα το σκηνικό των προοπτικών του. Πρέπει να μάθει μια και καλή τι είναι διατεθειμένη να κάνει αυτή η κυβέρνηση προκειμένου να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των δανειστών της.
Θέλει να μάθει ολόκληρη την αλήθεια με μιας. Αν οι ζωές μας τελικά περιλαμβάνονται στις εμπράγματες εγγυήσεις που απαιτούν οι εταίροι της.

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

Το χαμόγελο που σκορπά απαισιοδοξία


Υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι για να ξεσηκωθεί μαζικά και αποτελεσματικά ένας κυρίαρχος λαός στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, όπου θεριεύει η αλλοτρίωση και δεσπόζει η υστεροβουλία και να πάρει κυριολεκτικά με τις πέτρες τους ταγούς της εξουσίας, σαρώνοντας τα πολιτικά, δημοσιογραφικά και δικαστικά κατεστημένα μαζί, θα πρέπει προηγουμένως να έχουν αποτολμήσει να βάλουν χέρι στις καταθέσεις του. Και αναφέρομαι προφανώς στον γνωστό τρόπο του αργεντίνικου παγώματος, να πάει μια μέρα δηλαδή ο καταθέτης σε μια τράπεζα για να τραβήξει τα λεφτά του και να του αρνηθεί το μηχάνημα τη χαρά της συνδιαλλαγής. Αυτό αποτελεί για τους αναλυτές το… αμήν των σύγχρονων ωφελιμιστικών κοινωνιών, το σημείο μηδέν τους, το κουμπί εκπυρσοκρότησης της κοινωνικής έκρηξης. Γι αυτό και οι ηγέτες της ΕΕ δαιμονοποιούν κάθε συζήτηση σχετικά με την χρεοκοπία μιας χώρας.
Η δική μας κοινωνία φαίνεται ότι αυτό το έχει αποφύγει, τουλάχιστον προσωρινά, μιας και θεωρητικά υπάρχει μια εγγυημένη εξασφάλιση των καταθέσεών μας από την κεντρική ευρωπαϊκή τράπεζα και ένα υποτιθέμενο δίχτυ ασφαλείας σε περίοπτη θέση πάνω από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Κι από την άλλη μεριά, αυτή του κοινωνικού λογαριασμού , ένα δυσανάλογα μεγάλο και μακροπρόθεσμα εφαρμοστικό πρόγραμμα υποβάθμισης και απαξίωσης των λαϊκών καταθέσεων που όμως δεν έχει τα τρομοκρατικά χαρακτηριστικά του ακαριαίου θανάτου, αλλά αυτά της εξασθένισης των αντιστάσεών μας σε ένα τέμπο αργό και βασανιστικό.
Το χαμόγελο του Έλληνα πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, την ώρα που τον συναπαντούσε στα σκαλιά του δημαρχιακού μεγάρου της Θεσσαλονίκης ο άχρωμος, άγευστος και άοσμος ανώτατος άρχοντας της πόλης Γιάννης Μπουτάρης και καθώς εξελισσόταν λίγα μέτρα παραδίπλα μια διαδήλωση διαμαρτυρίας υπαλλήλων του δήμου Θεσσαλονίκης με γιούχα και κατακραυγές δεν είναι καθόλου άσχετο με το ντεμαράζ εμπρηστικών δηλώσεων γενικευτικού χαρακτήρα εναντίον του συνόλου των δημοσίων υπαλλήλων που εξαπέλυσε κατά τις τελευταίες ημέρες ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Λοβέρδος, ο οποίος πάτησε στη μισή αλήθεια για να ακροβατήσει με στεγνά πόδια μεταξύ φανατισμού και κοινωνικού αυτοματισμού.
Η άλλη μισή αλήθεια, αυτή που δεν έχει καμία σχέση με τα παγιωμένα και αξεκούνητα συμφέροντα που λυμαίνονται και το χώρο της υγείας και με τα οποία ο οξύθυμος υπουργός έρχεται αντιμέτωπος σε καθημερινή βάση, είναι ότι υπάρχουν και μερικές χιλιάδες ανθρώπων που ασκούν το λειτούργημά τους με αξιοπρεπή τρόπο, που κινήθηκαν με αξιοκρατικές διαδικασίες και βρίσκονται εδώ και καιρό στο επίκεντρο μιας άδικης πολλές φορές καμπάνιας απαξίωσης και δυσφήμησης τους που σκοπό έχει την διευκόλυνση της υλοποίησης των άκρως φιλελεύθερων στρατηγικών της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Πίσω όμως απ όλα αυτά υπάρχει και κάτι άλλο που πραγματικά σε σοκάρει.
Είναι ουσιαστικά η δημόσια παραδοχή ήττας του προέδρου της σοσιαλιστικής διεθνούς, διάσημου στα διεθνή φόρα για τους πύρινους λόγους του υπέρ της ανάγκης επανεξέτασης της σχέσης κοινωνιών-αγορών για την διάνοιξη ενός άλλου δρόμου για τις χειμαζόμενες κοινωνίες και τους ανυπεράσπιστους πολίτες της που συχνά πυκνά εξαπολύει. Και στον ορίζοντα ούτε μια καινούργια ιδέα . Αντίθετα, μια πολιτική βασισμένη στους φόρους, τη λιτότητα και τις περικοπές για την απαξίωση της κοινωνίας, των θεσμών και της οικονομίας, που εξαγγέλλεται επανειλημμένως για να εφαρμοστεί μονόπλευρα, μονοδιάστατα και ατελώς και πάντα με πολλαπλασιαστική ισχύ χάρη και στην αποδεδειγμένη πια αδυναμία υλοποίησης που τους χαρακτηρίζει. Και μονάχα ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο κάτω από το περιποιημένο μουστάκι του ηγέτη να θυμίζει την παλιά ανθρωποκεντρική προσέγγιση των πραγμάτων που ήδη μοιάζει με παλιό, μακρινό και μισοφθαρμένο παραμύθι.

Fast Track


Tέσσερις νοματαίους ξεπέταξε μέσα σ ένα καλοκαίρι η Μαρίτσα.
Με το κότερο του ενός είδε για πρώτη φορά τη Μύκονο.
Στο εξοχικό του δεύτερου, στην Σαντορίνη, χάρηκε τα φημισμένα ηλιοβασιλέματα του νησιού.
Ταξιδεύοντας με τον τρίτο, που διαθέτει γραφείο ταξιδιών, γνώρισε την περίφημη Βαρκελώνη.
Με τον τέταρτο είχε σχέση της μιας βραδιάς. Πριν από λίγο τους ενημέρωσε όλους ότι μέχρι τέλος Νοεμβρίου θα έχουν αναρτηθεί τα αποτελέσματα στη σελίδα της στο Facebook.

Δεν πληρών, δεν πληρών

Σομολία, Λιβύη, Ελλάδα, Συρία, Αφγανιστάν
Τους τελευταίους μήνες ο θεός έχει γίνει «πανταχού παρών και τα πάντα δεν πληρών, δεν πληρών»

Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω

Το υπουργείο Παιδείας αρνείται για φέτος να πληρώσει τις κενές θέσεις που προκύπτουν από τις συνταξιοδοτήσεις εκπαιδευτικών στα ελληνικά σχολεία

Ρήγμα

Ιστορικά στελέχη του πάλαι ποτέ ΚΚΕ Εσωτερικού αποχωρούν από τους αγανακτισμένους για να ιδρύσουν τους αγανακτισμένους Εσωτερικού.

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Ρούμπενς με το στανιό


Από τα μεγαφωνάκια του υπολογιστή μου, ακούω τη φωνή του υπ. Πολιτισμού, Παύλου Γερουλάνου να μιλάει πιθανότατα στο BBC, προσπαθώντας να αναδείξει σε άπταιστα αγγλικά τις πρόσφατες επιτυχίες της ελληνικής κυβέρνησης που, κατά τα λεγόμενά του, έχουν επιφέρει αλλεπάλληλα πλήγματα στο γόητρο των διεθνών κυκλωμάτων αρχαιοκαπηλίας.. Αυτή τη φωνή που μοιάζει με γλυκό, στυλιζαρισμένο φρενάρισμα σε κλειστή στροφή και που δεν κατάφερε ακόμη να μας πείσει σχετικά με το αν ανταποκρίνεται σ έναν πραγματικό γνώστη των θεμάτων που διαχειρίζεται ή απλώς σε κάποιον ευκαιριακό φορέα υψηλών γνωριμιών, όπως ισχυρίζονται πολλοί.
Ξέρουμε ότι η Ελληνική Αστυνομία και η Διεύθυνση Δίωξης αρχαιοκαπηλίας εντόπισαν πρόσφατα ένα πίνακα που είχε κλαπεί από το μουσείο της Γάνδης και που αποδίδεται στον κορυφαίο Φλαμανδό ζωγράφο της εποχής του Μπαρόκ, Ρούμπενς. Στην Ελλάδα το θέμα ιντρίγκαρε το κοινό σε σχέση με το πρόσωπο που είχε τον πίνακα στην κατοχή του, μια τηλεπαρουσιάστρια περιφερειακού καναλιού.
Γι αυτό και πέρασαν στο ντούκου ορισμένες έντονες αμφιβολίες που διατυπώθηκαν σχετικά με τη γνησιότητα του έργου του Ρούμπενς το «Κυνήγι του Καλυδώνιου Κάπρου» τις οποίες σύσσωμη η πολιτική ηγεσία των υπουργείων Πολιτισμού και Δημόσιας Τάξης έσπευσαν να διασκεδάσουν κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου που δόθηκε σήμερα γι αυτό το σκοπό, παρουσία και της διευθύντριας της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνας Λαμπράκη-Πλάκα.
Στην διάρκειά της, τόσο ο υπουργός Πολιτισμού, Παύλος Γερουλάνος όσο και ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Χρήστος Παπουτσής με ύφος μεγαλόσχημο και αποφασιστικό σαν πρωταγωνιστικές σε αστυνομικό θρίλερ του Νταν Μπράουν, υπερασπίστηκαν την άποψη ότι ο πίνακας που πρόκειται εντός των επόμενων ημερών να επιστραφεί από την ελληνική πολιτεία στο Μουσείο της Γάνδης είναι ένας γνήσιος Ρούμπενς, πέραν πάσης αμφιβολίας και κριτικής, δίνοντας στη συνέντευξη τύπου χροιά εθνικής σημασίας.
Δεν είναι και πολύ δύσκολο να τους καταλάβεις, αν αναλογιστείς ότι απευθύνονται κυρίως σε διεθνές ακροατήριο που περιμένει να δει από την Ελλάδα δείγματα λειτουργικότητας και αξιοπιστίας. Γι αυτό και το όνομα του Φλαμανδού ζωγράφου επαναλαμβανόταν κάθε τόσο με καταλυτική συχνότητα, και ένα τόνο επιθετικής διατύπωσης που είχε μια απόπνοια αμυντικής στάσης, επιτακτικής έγνοιας κι ενός λιγάκι άτοπου ενδιαφέροντος για ένα θέμα το οποίο στο κάτω κάτω της γραφής μπορεί να διευκρινιστεί και από τους ίδιους του Βέλγους.
Για να αφήσουνε και τον Ρούμπενς στην ησυχία του να απολαμβάνει την δεσπόζουσα θέση του στην τέχνη με πολύτιμη παρέα τους πιστούς μαθητές-εργάτες του εργαστηρίου του, που συχνά πυκνά ακολουθώντας τις εντολές του έφτιαχναν κανονικά αριστουργήματα βασισμένα σε δικά του προσχέδια, εξασφαλίζοντας μια θέση στην εναλλακτική πραγματικότητα της αιωνιότητας την ανυπαρξία. Αριστουργήματα, για τα οποία, βεβαίως, την ευθύνη για την περιδιάβασή τους στους επόμενους αιώνες αναλάμβανε συχνά ο ίδιος ο καλλιτέχνης δια της υπογραφής του, πρακτική αρκετά συνηθισμένη στα μεγάλα καλλιτεχνικά εργαστήρια της εποχής, αλλά και ιδιαίτερη χρήσιμη για τους υπουργούς μιας σημερινής κυβέρνησης που πρέπει πάση θυσία να επιδείξουν έστω και κάποια ψήγματα ενεργητικότητας και αποφασιστικότητας στην παραγωγή θετικού έργου.
Για να μπορούνε κάποια στιγμή να τους πούμε ως κράτος με βεβαιότητα πως, ό,τι κι αν είναι αυτό που θα παραλάβουν κάποια στιγμή εκεί στην Γάνδη, αυτό που εμείς εδώ γνωρίζουμε είναι ότι τους έχουμε στείλει έναν γνήσιο Ρούμπενς.

Σπουδή στο άσπρο-μαύρο


Μαύρος πύργος
Μαυροβγάλτα
Μαυρόρουχα
Μαυρουλιάρης
Μαύρη πέτρα ξέμαυρη και απ τον ήλιο ξεμαυρότερη

Λίγες στιγμές πριν απευθυνθεί στους υφεσιακούς (πρώην παραγωγικούς) φορείς της Θεσσαλονίκης ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου ζεσταίνει τη φωνή του.

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

Τέταρτος βαθμός αθλητικής δικαιοσύνης (CURSE)



Σε αγώνες για τον 6ο όμιλο της προκριματικής φάσης του Euro 2012 σημειώθηκαν τα ακόλουθα αποτελέσματα:

Κατάρα γριάς-ΕΠΟ 1-1
Κατάρα γριάς-Κατάρα γριάς 3-1

Βαθμολογία:

1) Κατάρα γριάς 19 (8)
2) ΕΠΟ 18 (8)
3) Κατάρα γριάς 13 (9)
4) Κατάρα γριάς 10 (9)
5) Κατάρα γριάς 8 (8)
6) Κατάρα γριάς 1 (8)
Επόμενη αγωνιστική 7/10

ΕΠΟ-Κατάρα γριάς
Κατάρα γριάς-Κατάρα γριάς

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

Κινήματα


Λύσσαξαν τις τελευταίες ημέρες οι εταιρίες δημοσκοπήσεων.
Οι φίλα προσκείμενες στο ΠΑΣΟΚ μετά την εθνική συνδιάσκεψη, ενώ οι πελάτες της ΝΔ πριν. Η κοπέλα στην άλλη άκρη της γραμμής είναι από την VPRC και μεταξύ άλλων με ρωτάει: Εσείς κύριε ανήκετε σε κάποιο κίνημα;
-Τι εννοείται; Λέω
Να, για παράδειγμα στους «Αγανακτισμένους» στο «Δεν χρωστάω δεν χρωστάω» στο « Δεν πληρώνω δεν πληρώνω» κτλ.
-Ααα, κατάλαβα τι εννοείται, λέω. Μα φυσικά και ανήκω: στο «δεν πέφτω δεν πέφτω»

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Ισχνές προσωπικότητες σε θέσεις εξουσίας


Υπάρχει σίγουρα κάτι προτιμότερο να κάνεις από το να παραμένεις ξαπλωμένος σ ένα κρεβάτι σαν ένα σακί κρεμμύδια, πίνοντας τεμπέλικα ένα δροσερό χυμό με εμφανώς βιομηχανοποιημένη γεύση και μηδεμία εξαγώγιμη φιλοδοξία, και παρακολουθώντας υπνωτισμένος τα πρωινά προγράμματα στην τηλεόραση, ενώσω κοντεύεις να τρελαθείς κάνοντας ανατριχιαστικές υποθέσεις σχετικά με το μέλλον της πόλης σου, της ομάδας σου, των ανθρώπων γύρω σου, το δικό σου.

Αλλά πως το κάνεις; Που βρίσκεις το κουράγιο για να αντιμετωπίσεις μια πραγματικότητα που σε βομβαρδίζει από παντού; Στο παράδειγμα άλλων που τα κατάφεραν; Στην αδιαφορία αυτών που βολεύτηκαν; Στην αποστασιοποίηση ως άμυνα; στους γείτονες που παίρνουν ότι απέμεινε άθικτο από το καμένο σου σπίτι; στις τραγικότητες που υπερισχύουνε των δικών σου αντιμετωπίσιμων προβλημάτων; Και από την άλλη, μέχρι πότε πια μπορείς να λες ότι υπάρχουν και χειρότερα και να παραμένεις παθητικός δέκτης μιας μεμψιμοιρίας που σταδιακά σε έλκει προς το μέρος τους;
Πράγματι υπάρχουν και χειρότερα και πράγματι μπορούν μια μέρα αυτά τα χειρότερα να βρουν και εμάς, αλλά πείτε μου σε ποιον άλλο δρόμο μπορούμε να διαθέσουμε την ύπαρξή μας από εκείνον της αφοσιωμένης προσπάθειας να εξανθρωπίσουμε ξανά τον σκληροτράχηλο κόσμο μας;
Μήπως, είναι δυνατόν να ζούμε επ άπειρον σ έναν ψεύτικο κόσμο και να συνερχόμαστε μόνο όταν παίρνουμε τους λογαριασμούς στα χέρια μας;
Και μήπως άραγε υπάρχει κανένας τρόπος για να βεβαιωθούμε ότι έχουμε πάρει το σωστό δρόμο σ ένα κόσμο γεμάτο στρεβλώσεις και παρατράγουδα;
Τραβώ απότομα χειρόφρενο εδώ και βάζω τέλος στις κούφιες μωρολογίες, επειδή το θέμα μας είναι άλλο: είναι οι άνθρωποι που μας διοικούν και ο τρόπος που αναρριχήθηκαν στις θέσεις εξουσίας που κατέχουν. Γι αυτό, θα ξαναθυμηθώ ένα πρόσφατο σημείωμά μου για να αναφερθώ σ αυτούς που χρησιμοποίησαν το όνομά τους, τις συγγένειές τους ή τις πολυσήμαντες γνωριμίες τους για να αναρριχηθούν σε θέσεις εξουσίας άνισες των ικανοτήτων τους. Εκείνες τις ισχνές προσωπικότητες, που θέλουν να αποδείξουν ότι διαθέτουν ισχύ και πυγμή, μπροστά στα διοικητικά τους συμβούλια κι ότι μπορούν άμα χρειαστεί να είναι αποτελεσματικοί και δυναμικοί να είναι χρήσιμοι και λειτουργικοί. Τους καρεκλοκένταυρους που δεν είναι κολλημένοι σε καμιά καρέκλα εκτός από την δική τους και που εξασφαλίζουν την ύπαρξή τους χάρη στην αναξιοκρατία που σήμερα δήθεν θέλουν να καταπολεμήσουν. Είναι ο Γιώργος Παπανδρέου, που στοιχειώνεται από το αδιάψευστο υποκοριστικό Γιωργάκης, και ο Σοφοκλής Πιλάβιος της ΕΠΟ, που κάθε τόσο πρέπει να αποδεικνύει αυτό που δεν είναι προφανές, ότι δεν είναι πια και τόσο ανίκανος ή λίγος όσο θεωρεί οι πλειοψηφία των ποδοσφαιρόφιλων. Είναι και άλλοι πολλοί σχεδόν αμέτρητοι.
Είναι οι άνθρωποι που με τις αποφάσεις τους φέρνουν συνανθρώπους τους στο χείλος της καταστροφής και άλλους στα πρόθυρα κάποιας αμετάκλητης ασθένειας, παίζοντας με τις ψυχές μας, τα μυαλά μας, την ίδια μας τη ζωή για να κερδίσουν μερικές επιπλέον ώρες αυτοεκτίμησης, μπροστά στους προεδρικούς τους καθρέφτες, όπου ο Σοφοκλής δεν θα είναι μόνο ο ανιψιός του προέδρου ή η μαριονέτα των ισχυρών του ποδοσφαίρου και ο Γιωργάκης δεν θα είναι μόνο ο γιος και ο εγγονός πρώην πρωθυπουργών, αλλά και κάποιοι που ξέρουν να παίρνουν δύσκολες αποφάσεις. Απόγονοι πολιτικών τζακιών, που γαλουχήθηκαν με την ιδέα ότι η δαμόκλειος σπάθη είναι από καιρό στομωμένη και ακίνδυνη άμα την παρατηρήσεις προσεκτικά στο φως.

Γι αυτό και είναι η ώρα που πρέπει να αρχίσει να ανησυχεί κανείς πραγματικά σε χώρες όπως η Ελλάδα, όταν είναι καθαρός, αυτόνομος και ανεξάρτητος, και εξαγγέλλονται φιλόδοξες προσπάθειες εξυγίανσης στον χώρο της δικαιοσύνης, της κοινωνίας, του αθλητισμού. Επειδή σύντομα θα καταλάβει ότι όλες αυτές οι προσπάθειες αρχίζουν από εκείνον και εξαντλούνται σε εκείνον.


Η Θεσσαλονίκη δεν απελευθερώθηκε ποτέ




Τα μίντια της Θεσσαλονίκης το είδαν ως σκάνδαλο. Ωραία. Μπράβο στα μίντια της Θεσσαλονίκης. Το περιέγραψαν λιτά, περιεκτικά και απέριττα, αναπαράγοντας την απόφαση του πειθαρχικού οργάνου της ΕΠΟ, κατόπιν το σκέπασαν μ ένα νυσταγμένο ωστόσο, πηχυαίο τίτλο και το παρέδωσαν στην δημοσιότητα, κατατάσσοντάς το, καλοσύνη τους, σε ένα από τα τρανταχτά σκάνδαλα εις βάρος του Ηρακλή, χωρίς περαιτέρω σχολιασμούς και διευκρινήσεις. Μούδιασμα, άγνοια, αδιαφορία; Στην Αθήνα τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Μπράβο και στα μίντια της Αθήνας που είναι τουλάχιστον πιο ειλικρινή.
Εκεί είπαν ότι το δευτεροβάθμιο όργανο της ΕΠΟ, αποφάσισε ότι το τριτοβάθμιο διαιτητικό όργανο, είναι αναρμόδιο για να αποφανθεί για την υπόθεση του Ηρακλή και μετά… Λιβύη και Καιρός. Έλα , όμως , που το τριτοβάθμιο όργανο όχι μόνο αποφάνθηκε, αλλά και εξακολουθεί να υποστηρίζει την απόφανσή του.
Τέσσερις μήνες ψυχικής φθοράς και σωματικής ταλαιπωρίας για ένα τόσο άδοξο και πικρό φινάλε είναι ένα πρώτης τάξεως μάθημα για όλους μας. Μια σπουδή στον αχαλίνωτο κυνισμό. Αναρωτιέμαι, μάλιστα, αν οι Λίβυοι αντάρτες αισθάνονται αυτήν την στιγμή μεγαλύτερο μένος για το κανταφικό καθεστώς απ όσο εμείς για το αθηναϊκό κατεστημένο.

Φυσικά και δε μιλάμε εδώ για ποδόσφαιρο, όπως αφελώς θα ισχυριστούν ορισμένοι. Ποτέ δεν το κάναμε. Το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να είναι παρά η αφορμή για να μιλήσεις για δικαιοσύνη, και πολιτική. Ειδικά αυτό το ποδόσφαιρο. Μιλάμε όμως σίγουρα για τη χώρα που μας επιβάλλει το ένα χαράτσι μετά το άλλο, που μας επιμερίζει τα χρέη των εθνικοφρόνων λωποδυτών της, που μας στερεί κάθε προοπτική, μιλάμε για τους πλούσιους της χώρας που αντί να θέτουν τα εισοδήματά τους στην υπηρεσία της πατρίδας και να φορολογηθούν αναλόγως φυγαδεύουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό και συνεχίζουν αλώβητοι και ανενόχλητοι τις παράνομες δραστηριότητές τους στο ελληνικό ποδόσφαιρο, την τελευταία φθηνή ψυχαγωγία για χιλιάδες ανθρώπους.
Μιλάμε για το κράτος μιας χώρας που μας έπεισε ότι σταυροκοπούμενοι από το πρωί έως το βράδυ, ότι ακούγοντας Θεοδωράκη, Χατζιδάκη, Ξαρχάκο και Τσιτσάνη, διαβάζοντας Καζαντζάκη και τους περίφημους νομπελίστες ποιητές ή αντικρίζοντας τις εικαστικές μεγαλοφυΐες των Μόραλη, Χατζηκυριάκου-Γκίκα, Μπουζιάνη , Παπαλουκά, Τσαρούχη, έχουμε κοινό πολιτισμό και άλλα πολλά κοινά πράγματα που μας ενώνουν σε εθνικό επίπεδο με τον Αθηναίο, τον Κρητικό, τον Πελοποννήσιο, τον νησιώτη.. Άρα, αφού μας έκαναν τη τιμή να μας εξανθρωπίσουνε με τον πολιτισμό τους, ας τους κάνουμε και εμείς τη χάρη να το βουλώσουμε και να μην διεκδικούμε απολύτως καμιά συμμετοχή στις αποφάσεις των κέντρων εξουσίας και τις καθεστωτικές και χουντικές καταστρατηγήσεις των νόμων που επιβάλλουν.

Έτσι μας φόρτωσαν μια εθνική ταυτότητα ισάξια με αυτή που αποκτούσε σιγά σιγά ο αφροαμερικανός, παίρνοντας το όνομα του αφεντικού του, του οποίου συχνά το όνομα μνημόνευε λίγο πριν αυτοκτονήσει από το φόβο και τη λύπη ότι δεν θα τα κατάφερνε μόνος του, όταν ο ιδιοκτήτης του κατέρρεε οικονομικά και αναγκαζόταν να τον αφήσει ελεύθερο.
Δεν το έκρυψα ποτέ ότι ονειρεύομαι μια νέα πατρίδα, στις παρυφές του Αθηναϊκού κράτους, με την ελληνική γλώσσα για βάση της, τη δική της σημαία, την δική της δικαιοσύνη, τη δική της Παιδεία τον δικό της παραγωγικό ιστό, τα δικά της χρέη, τις δικές της τύχες.
Είμαι διαπρύσιος υποστηρικτής και ταγμένος ψυχή τε και σώματι στην ιδέα μιας τέτοιας προοπτικής, αν και αναγνωρίζω πως οι αντικειμενικές δυσκολίες που απορρέουν, όσο κι αν φαίνεται αστείο ή περίεργο, από τον βαθύ οπαδικό διχασμό αλλά και την πνευματική αδράνεια στην οποία έχει περιέλθει ο τόπος μας είναι σχεδόν αξεπέραστες.
Μάλιστα, αν δεν υπήρχε αυτός ο διχασμός, η Θεσσαλονίκη θα μπορούσε ήδη πολύ εύκολα να ήταν μια νέα Βαρκελώνη, ημιαυτόνομη και διαχειρίστρια σε μεγάλο βαθμό των πόρων της και των υποδομών της. Άλλωστε σε τι πια διαφέρει τόσο τρομερά ο Καταλανός από τον Ισπανό της Μαδρίτης, περισσότερο απ ότι ο Θεσσαλονικιός με τον Αθηναίο. Σε τίποτα. Οι καταλανοί, όμως, είχαν την οξυδέρκεια και την αποφασιστικότητα να υπερτονίσουν τις όποιες διαφορές τους από το μαδριλένικο κράτος και τα κατάφεραν πολύ καλά. Έφτιαξαν μια εθνική οντότητα σεβαστή σε ολη την αποκεντρωμένη επικράτεια της χώρας τους και διαχώρισαν σε μεγάλο βαθμό τη μοίρα τους από εκείνη των υπόλοιπων Ισπανών. Κι αυτή η διαφορετικότητά τους, που έχει επιβληθεί με θεαματικό τρόπο σε ολόκληρο τον κόσμο είναι που σήμερα αποφέρει εκπληκτικά οφέλη για τους κατοίκους της περιοχής.
Γιατί να μη συνέβαινε κάτι παρόμοιο και στην Θεσσαλονίκη; Γιατί όχι, στην Βόρειο Ελλάδα; Γιατί πρέπει να μην μπορούμε να χτυπήσουμε μια πόρτα ενός θεσμικού παράγοντα, γιατί πρέπει να εκλέγουμε τόσο αποδυναμωμένα πολιτικά όντα γιατί να σκιαζόμαστε από το αιματοβαμμένο παρελθόν της Γιουγκοσλαβίας και να σιωπούμε; Γιατί να μας τρομοκρατούν τα ιδεολογικά σκιάχτρα; Γιατί να μην διεκδικήσουμε την πολιτική αυτονομία μας, στη βάση της διαφορετικότητάς, που προκύπτει από την πολυπολιτισμική μας παράδοση γιατί να μην οικοδομήσουμε μια νέα πατρίδα σύγχρονη και προοδευτική, μακριά από εθνικισμούς, ακρότητες και μισαλλοδοξίες, που θα την αναγνωρίζουμε και θα μας αναγνωρίζει; Γιατί να μην πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας; Επειδή είμαστε Έλληνες; ή τάχα επειδή έχουμε ως πρωτεύουσά μας την Αθήνα;

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

Κι αν δεν υπάρχει νόημα;


Κουνήθηκε ο ίσκιος, κουνήθηκε ο ίσκιος
μήπως γίνομαι θρήσκος; μήπως γίνομαι θρήσκος;
είναι κανείς εκεί; είναι κανείς εκεί;
ή μοναχά η σιωπή μου αντηχεί;
ή μοναχά η σιωπή μου αντηχεί;

κρεμάστηκα απ τη ζώνη, κρεμάστηκα απ τη ζώνη
για πόσο ακόμα μόνοι; για πόσο ακόμα μόνοι;
στο σύστημα αυτό μοναδικοί, κι οι εξωγήινοι δήθεν εχθροί
για πόσο ακόμα μόνοι; η μοναξιά τον γήινο πωρώνει
ελπίδα στην ξένη ζωή,

κι αν δεν υπάρχει νόημα;
κι αν δεν υπάρχει νόημα κανένα
κι αν δεν υπάρχει ούτε θεός
κι αν δεν υπήρξε ούτε υιός;
κι αν δεν υπάρχουνε γραμμένα
ζωή τι θέλεις από μένα;

ρίξε το ζάρι κι ό,τι βγει
ρίξε το ζάρι κι ότι βγει θα τα ανατρέψω
δε θα διστάσω ούτε στιγμή
Θ ακολουθήσω τη σιωπή και θα παλέψω
σε μια πορεία γραμμική για να σ αντέξω
ζωή εξωγήινη σε σένα θα επιστρέψω

Η χύτρα



Κύριε, ποιος είστε, τι ποιείται;
φέρατε τρεισήμισι στο ζάρι
τ όνειρό σας να πραγματοποιείται
και κανείς να μην παίρνει χαμπάρι;

σήμερα τους πιάνεις έναν έναν
αύριο μεθαύριο σε ξεχνούνε
πιο καλά μαζί με τον Κανένα
και τα γκάλοπ να σ επευφημούνε

πόσους φίλους μια ζωή χωράει
όταν η ανάγκη σου πλατειάζει;
κύλησε το πράγμα δεν τσουλάει
σήκωσ΄το καπάκι, η χύτρα ουρλιάζει

Ντλινγκ! (Μια μικρή… πλειοψηφία κακών επαγγελματιών)



Πωλείται ταμειακή μηχανή ηλικίας 20 Μαϊων, άθικτη, με το κουτί της.


Υπάρχουν πράγματα που τα ανέχεσαι και άλλα όχι. Κάποιες στιγμές που θέλεις πραγματικά να αντιδράσεις και να χαλάσεις τα σχέδια κάποιου που προσπαθεί να σε εξαπατήσει απροκάλυπτα. Χτες το βράδυ ήταν μια από αυτές τις στιγμές άμεσου θυμού και απόφασης για αντίδραση. Στη Θεσσαλονίκη, σ ένα ταχυφαγείο, βρίσκομαι σε μια πλατιά ουρά που αποτελείται από ανθρώπους πολύ διαφορετικών τάσεων που περιμένουνε στωικά την σειρά τους για να παραγγείλουν. Περιμένουμε σ ένα χώρο κατάμεστο, στο τέλος μιας πολύ ζεστής φθινοπωρινής νύχτας και μετράω περίπου έξι άτομα να προηγούνται όλων μας. Ορισμένοι δείχνουν αρκετά ανυπόμονοι ένω κάποιοι άλλοι γνώριμοι φυσιογνωμικά μεταξύ μας πιάνουμε σιγανό κουβεντολόι περί ανέμων και υδάτων. Η τσίκνα να σκορπίζει στον αέρα τη θλίψη και την απόρριψη της νεκρής πρωτεΐνης και γω να νιώθω σχεδόν ενοχικά που κάθε τόσο παραβιάζω την απόφασή μου να στραφώ προς έναν πιο υγιεινό τρόπο διατροφής। Βρεγμένη σανίδα. Νομίζω πως και πάλι κάποιος ανυποψίαστος νεοέλληνας στην κορυφή της ουράς φεύγει χωρίς να ζητήσει ή να πάρει απόδειξη, περίπου πενηντάρης με ψαρά μαλλιά, αλλά μάλλον από μυαλό...κουκούτσι.
Σχεδόν ασυναίσθητα πια το βλέμμα μου κατευθύνεται στην ταμειακή μηχανή που χρησιμοποιείται αποκλειστικά και μόνο ως μέσο αποθήκευσης των ρέστων.
Αμφιβάλω αν έχει περάσει έστω και ένα ευρώ από το πρωϊ στον εγκέφαλό της, ως φόρος προστιθέμενης αξίας προς το κράτος. Ντλινγκ ο δεύτερος, ντλινγκ, ο τρίτος ντλινγκ ο τέταρτος κοκ. Το χέρι της υπαλλήλου πηγαίνει σχεδόν ασυναίσθητα στο πλήκτρο της ταμειακής που ανοίγει απευθείας το θυράκι με τα ψηλά.
Διστάζω να μιλήσω γι αυτά τα θέματα γιατί πάντα βρίσκεται κάποιος εξυπνάκιας να κόψει και να ράψει τη συζήτηση στα μέτρα του. Και τελικά να δυσφημίσει τους λιγοστούς εναπομείναντες ενεργούς πολίτες.

Η μέθοδός τους είναι απλή και κάθε άλλο παρά καινούργια. «Ξεχνούν» να σου δώσουν απόδειξη και όταν την ζητάς συναντάς στα μάτια τους την έκπληξη του πρωτόγνωρου λάθους και την ολόθερμη διάθεση της αποκατάστασης. Σε κάποιες άλλες ταμειακές μηχανές, που είναι σα να βγήκαν μόλις από το κουτί, βλέπεις κρεμασμένες και αδιαχώριστες μερικές αποδείξεις σαν τσαμπιά τις οποίες στις δίνουν όλες μαζί αν κάνεις κάποια νύξη, περιμένοντας την ευγνωμοσύνη σου για την συμβολή τους στο χτίσιμο του αφορολόγητού σου. Επίσης, έχω συναντήσει μπλοκαρισμένη ταμειακή μηχανή που η υπάλληλος δεν μπορούσε να ανοίξει απουσία του εργοδότη της, παραπλανητική απόδοση εγγράφου εσωτερικής διευθέτησης παραγγελιών αντί αποδείξεως και μερικά ακόμα ευτράπελα, που θα ήταν φλύαρο να αναφέρουμε.

Γι αυτό και χάρηκα τόσο πολύ όταν βρέθηκα σ ένα από τα καινούργια αρτοποιεία που άνοιξαν στην γειτονιά μου σε κεντρικό σημείο της πλατείας, και σκίζει από δουλειά. Επειδή κατάλαβα ότι προς το παρόν τουλάχιστον, δεν προσπαθούν να ψυχολογήσουν τους πελάτες, να θυμηθούν ποιοι ζητούν απόδειξη και ποιοι όχι, και άλλα τέτοια κουλά, αλλά εκτελούν την υποχρέωσή τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Ασυναίσθητα όλο και περισσότερος κόσμος φαίνεται πως υιοθετεί τη λογική της επιβράβευσης κατευθυνόμενος προς τους επαγγελματίες που αποδίδουν εις το ακέραιο τον ΦΠΑ, και τιμωρώντας μ έναν αθόρυβο αλλά αρκετά εμφατικό τρόπο την πλειονότητα των επαγγελματιών που λειτουργούν τις επιχειρήσεις τους με αδιαφανείς μεθόδους.

Προσωπικά έχω συντάξει την δική μου μαύρη λίστα καταστημάτων στα οποία δεν πρόκειται να ξαναπατήσω ακόμη κι αν παραμείνουν τα τελευταία στο είδος τους, ενώ με αυτήν την αφορμή θυμάμαι ότι κάποτε όταν δόθηκε σε κάποιον ο λόγος για να αναπτύξει την άποψή του για το θέμα τόνισε ότι είναι τόσο λίγοι οι άνθρωποι που ζητούν σταθερά απόδειξη ώστε να προοιωνίζεται ένα δύσκαμπτο μέλλον σχετικά με την πολυπόθητη αλλαγή της στάσης των επαγγελματιών. Με λίγα λόγια, κάτι σαν «έτσι είναι η ζωή», άλλες φορές σκληρή, άλλες άδικη, αλλά πάντοτε περιζήτητη. Εγώ νομίζω ότι πια είμαστε τόσοι πολλοί αυτοί που πλήττονται από αυτήν την κατάσταση, και αυτοί που πρόκειται να πληγούν από τις τρίδιπλες φορολογήσεις και τα αλλεπάλληλα χαράτσια με τα οποία το τεμπέλικο κράτος προσπαθεί να κλείσει τις τρύπες που προκαλούνται από την αδυναμία του να συλλέξει τους αποδιδόμενους φόρους, που έστω και ένας να αλλάζει τη στάση του απέναντι στο θέμα, τη φορά, κάτι πρόκειται να κινηθεί μέσα στα επόμενα χρόνια.

Αρκεί, να αντιπαρερχόμαστε τις θερμές υποδοχές των καταστηματαρχών να ξεπερνούμε αλώβητοι την ιδέα ότι η υπόληψή μας πρόκειται να υποστεί σοβαρό πλήγμα και να κάνουμε το αυτονόητο ώστε να ανασχέσουμε την πορεία μείωσης μισθών και συντάξεων που καλπάζει χωρίς αποτελεσματικό αντιστάθμισμα.

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

Καθαρίζει η σοδιά


Απευθείας από τον Δία
διδαχτήκανε αρμονία
και απ του σύμπαντος τη μούγκα
καταλάβανε τη φούγκα
ούτε τόσο σπουδαγμένοι
ούτε κοσμογυρισμένοι
έτσι ανοίγανε τα χέρια
πέφταν νότες απ τα αστέρια

πάλι η μουσική γυρίζει
στ αναλόγια των παλιών
ούτε η κούκλα να τσιρίζει
ούτε η πλήξη των αμνών

πάλι η μουσική γυρίζει
στα παλιά της υλικά
χρήμα πλέον δεν μυρίζει
καθαρίζει η σοδιά

ξενιτεύομαι και μένω
στην Ελλάδα σταθερά
από όλα περισσεύω
εδώ είναι η ξενιτιά
ούτε γλώσσα αναγνωρίζω
ούτε κάτι τους θυμίζω
εδώ γύρω τριγυρίζω
τα κρησφύγετα κλειστά

πάλι η μουσική γυρίζει
στ αναλόγια των παλιών
ούτε η κούκλα να τσιρίζει
ούτε η πλήξη των αμνών

πάλι η μουσική γυρίζει
στα παλιά της υλικά
χρήμα πλέον δεν μυρίζει
καθαρίζει η σοδιά


Μια καρτ ποστάλ που όλοι θέλουνε να δούνε

Όσο μικραίνει η δημόσια σφαίρα
δημόσια γίνεται η ζωή μας
σε ιδιώτες εργοστάσια, τρένα
φόρα παρτίδα η ψυχή μας

όσο μικραίνει ο κοινόχρηστος χώρος
χώρος δεν μένει στα ντουλάπια
η δημοσίευση απαράβατος όρος
like, dislike κι άλλα χάπια

γι αυτό σκουντιούνται και σκουντούν να στριμωχτούνε
μες το δημόσιο το άλμπουμ για να μπούνε
μια καρτ ποστάλ που όλοι θέλουνε να δούνε
σε έναν κόσμο που όλοι όλους αγαπούνε
τι άλλο θα δείξουμε να μας αποδεχτούνε


όσο μικραίνει η δημόσια σφαίρα
τετραγωνίζεται ο κύκλος
μία βιτρίνα όλος ο κόσμος πέρα ως πέρα
κάπου ερρίφθηκε ο κύβος



όσο μικραίνει ο κοινόχρηστος χώρος
τόσο η μοναξιά φουντώνει
σε ένα κόσμο που ο καθένας είναι μόνος
μονάχα η έκθεση τον σώνει


γι αυτό σκουντιούνται και σκουντούν να στριμωχτούνε
μες το δημόσιο το άλμπουμ για να μπούνε
μια καρτ ποστάλ που όλοι θέλουνε να δούνε
σε έναν κόσμο που όλοι όλους αγαπούνε
τι άλλο θα δείξουμε να μας αποδεχτούνε

Ποτέ


Τις προάλλες συναντάω στον δρόμο τον «μπιιιμπ», παλιό μου συμμαθητή από το δημοτικό.
Κρατάει τρυφερά από το χέρι το μικρό του γιο και τρέχει προς το μέρος μου.
-Χάρηηηη, φωνάζει:
Πολύ καλό παιδί ο «μπιμπ» άλλα εντελώς άμπαλος, θυμάμαι. Σκράπας στο τόπι λέμε, ανεπίδεκτος μαθήσεως, ο χειρότερος με διαφορά από τον δεύτερο. Δε σκόραρε ούτε σε ανοιχτή εστία με ολόκληρη την αντίπαλη άμυνα να παίζει «Πάμε στοίχημα».
-Να ο Χάρης που σου έλεγα, λέει στο γιο του.
-Τι του έλεγες βρε του παιδιού; κάνω εγώ δήθεν ανυποψίαστος, λες και δεν ήξερα, αλλά από μέσα μου να έχω αρχίσει ήδη να φουσκώνω.
-Ε να του έλεγα ότι εγώ και ο Χάρης ήμασταν οι καλύτεροι παίκτες στο ποδόσφαιρο. Ε, Χάρη; Λέει και με κοιτάει με πυρετώδη αγωνία.
Από την πλευρά μου ακολουθούν μερικά δευτερόλεπτα εύγλωττης σιωπής και μετά συναινώ. Πώς να κατεδαφίσεις τον μύθο που έχει φτιάξει ένα παιδί για τον πατέρα του, μπορείς; δεν μπορείς.

Προκομμένος λαός

Αισθάνομαι μεγάλη χαρά κάθε φορά που συναντάω στο δρόμο κάποιο παλιό μου συμμαθητή.
Τι κάνεις ρε τάδε; Ρωτάω. Στο τρέξιμο, μου λέει.
Τι κάνεις ρε δείνα: ρωτάω, στο τρέξιμο, μου λέει
Εε, πια, στο τρέξιμο ο ένας στο τρέξιμο ο άλλος, μωρέ μπράβο προκοπή.
Εσύ, Χάρη, τι κάνεις, μου λένε: Εγώ; Στο γράψιμο, απαντάω. Ε, τι να πω!

Τα πρώτα μετρήσιμα αποτελέσματα



Αυτήν την εβδομάδα ο ΟΑΕΔ δεν βρήκε εργασία σε περίπου 880.000 ανέργους.
Οι υπάλληλοί του δεν διάβασαν περίπου 400.000 βιογραφικά.
Οι υπηρεσίες του έδωσαν κάρτα ανέργου σε περίπου 30.000 εργαζόμενους.
Περίπου 800.000 Έλληνες εξακολουθούν να μη πιστεύουν ότι μπορεί μια μέρα να χτυπήσει το τηλέφωνό τους και από την άλλη άκρη της γραμμής ο υπάλληλος του ΟΑΕΔ να τους πληροφορεί ότι βρέθηκε μια δουλειά αντάξια των προσόντων τους.

Όταν οι καινούργιοι μοιάζουν τόσο πολύ με τους αποχωρούντες



Είναι δύσκολο να ξέρεις ότι αυτό που συμβαίνει στη χώρα σου είναι μετάβαση. Μοιάζει σα να προσπαθείς να παρακολουθήσεις την εξέλιξη ενός λουλουδιού προς την τελική του φόρμα. Σίγουρα θα χάσεις κάποια στάδια, και θα απογοητευθείς από την πρόοδο του, θα αναρωτηθείς βασανιστικά και θα αμφισβητήσεις έντονα την προδιάθεσή του να αναπτυχθεί περαιτέρω.

Είμαι της άποψης ότι κάτι παρόμοιο με την διαδικασία αναγέννησης ενός λουλουδιού συμβαίνει ακόμα και με τις κοινωνίες όπου οι μεταβολές που συντελούνται σήμερα φαντάζουν ριζοσπαστικές και προφανείς. Ακόμα και εκεί όμως η αμφισβήτηση είναι εμφανής. Λίγο ο πανομοιότυπος τρόπος λειτουργίας και σκέψης των καινούργιων σε σχέση με τους αποχωρούντες, λίγο η αναγνωρίσιμη στάση του προηγούμενου κόσμου απέναντί τους, θολώνουν περισσότερο το τοπίο σχετικά με τον αν πραγματικά υφίσταται μια γνήσια κοινωνική μετάβαση ή αντίθετα μια απλή εναλλαγή προσώπων και συμφερόντων.
Εξάλλου, αυτή είναι η ζωή στις σύγχρονες κοινωνίες, αλλά και πάντα έτσι ήταν.
Έπρεπε να έρθουνε οι επόμενοι για να κατανοήσουν που ακριβώς πέτυχαν ή απέτυχαν οι προηγούμενοι, αλλά κυρίως το τι πραγματικά τους συνέβη. Κατόπιν να υλοποιήσουν τις προγενέστερες ουτοπίες με περισσή ευκολία και να υπονομεύσουν με εμφατική αλαζονεία την προσφορά της παράδοσης στην επίτευξη αυτών των μεγάλων στόχων. Και τελικά να αισθανθούν μειονεκτικοί απέναντι στις δικές τους ουτοπίες και να περιμένουν όλα τα χαρμόσυνα νέα της; εποχής τους από τον σούπερ άνθρωπο του μέλλοντος.

Άλλωστε η εμπειρία δείχνει ότι η απόσταση από το γεγονός είναι μια απαραίτητη συνθήκη για να αντικρίσει κανείς και να γευτεί με τα μάτια του το μυστήριο της κατανόησης. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που πρέπει να απομακρυνθείς από τις παρυφές ενός βουνού για να προσμετρήσεις το ύψος του, ή να απομακρυνθείς από τα μεγάφωνα μιας ηχητικής εγκατάστασης για να απολαύσεις τη μουσική.

Βέβαια, αυτό , κάθε άλλο παρά σημαίνει ότι πρέπει να σκιαστούμε από την άβυσσο της ύπαρξης ή ότι κάθε συγκαιρινός είναι υποχρεωμένος να εγκαταλείψει την προσπάθεια τού να ερμηνεύσει το μικροπεριβάλλον που τον περικλείει. Πραγματική επισφάλεια αποτελεί μόνο η ανάγκη να προσπαθήσεις να μετασχηματίσεις μια πραγματικότητα χωρίς προηγουμένως να την έχει απλοποιήσει στις διακριτές και ευκόλως κατανοήσιμες παραμέτρους της.
Άλλωστε, τα κοινωνικά γεγονότα δίνουν πάντα πλούσια τροφή για σκέψη, ενώ και ο ψυχανεμισμός αποδεικνύεται ένα πολύ αποτελεσματικό, διαισθητικό μέσο στη διάθεση μιας οξυμένης κοινωνικά συνείδησης.

Από την άλλη, όμως, δεν είναι λίγοι οι πολιτικοί ηγέτες που κατά καιρούς επαίρονται ότι επέφεραν αλλαγές σ έναν τόπο.
Μόνο ελάχιστοι, όμως, από αυτούς κατάφεραν να πετύχουν κάτι προς την κατεύθυνση της επιβεβαίωση της πεποίθησής τους, αλλά και αυτό κατά πολύ μικρότερο από όσο αρχικά εκτιμούσαν. Στην πραγματικότητα δεν έκαναν τίποτα θεαματικώς μεγαλύτερο απ ότι κάθε πολιτικός του ΜΟ αλλά είχαν τα μέσα για να αναδείξουν και να μεγαλοποιήσουν τις προσπάθειές τους, ενώ παράλληλα δεν έχαναν ποτέ την ευκαιρία να αποτίνουν έναν ανειλικρινή φόρο τιμής στο έργο τους.

Ναι είναι αλήθεια ότι μερικοί κατάφεραν να πυροδοτήσουν την απαρχή κάποιων αλλαγών. Να ενσπείρουν ορισμένες νέες νοοτροπίες, να εκριζώσουν παλιές κακές συνήθειες που υπηρετούσαν την στασιμότητα και την παγίωση. Λίγοι εξ αυτών όμως μακροημέρευσαν γεγονός που καταδεικνύει τις ποικίλες τάσεις κάθε εποχής.
Παρά τις αγαθές προθέσεις τους όμως τίποτα παραπάνω δεν πέτυχαν από αυτό που ήταν ανθρωπίνως δυνατό. Όπως αυτό προκαθορίζεται και προδιαγράφεται από τις δαιδαλώδεις προσδοκίες της ανθρώπινης φύσης.

Τελικά, η ζωή φαίνεται πως διαθέτει τους δικούς της ρυθμούς γι αυτό και όχι σπάνια συμβαίνει να αποκαθιστά κάθε βίαιη απόπειρα μετάβασης μιας κοινωνίας σ ένα άλλο επίπεδο, με τρόπο που χαρακτηρίζεται άδικος, σκληρός ή αποκρουστικός.
Κάθε πραγματική αλλαγή, τελικά, κάθε μετάβαση είναι τόσο αόρατη και σιωπηλή που σπάνια γίνεται αντιληπτή ακόμη και όταν ολοκληρώνεται και διαχέεται στην καθημερινότητα των ανθρώπων.
Άλλωστε τι είναι η καθημερινότητα αν όχι η απόφασή μας να υποτάσσουμε κάθε τι το διαφορετικό μέσα σ ένα πλαίσιο ασφάλειας, κανονικότητας, κατανόησης και εγγύτητας, ώστε, ενσωματώνοντάς το να το αντικρίζουμε πάντα από τόσο κοντά που να μην μπορούμε σχεδόν να το αναγνωρίσουμε στην πλήρη του διάσταση;
Γι αυτό και το ένστικτο του έρωτα, του θανάτου και της επιβίωσης είναι οι τρεις τοίχοι που μας περικλείουν, αν και πάντα παραμένει ένα διακριτό άνοιγμα που μας επιτρέπει να ξεφύγουμε από την καταδυνάστευσή τους. Ακροβατούμε, όμως, διαρκώς στην τομή που συνδέει και διαχωρίζει το ατομικό από το κοινωνικό επίπεδο και κάποιοι από εμάς ονειρευόμαστε αλλαγές και μεταβάσεις, ενώ κάποιοι άλλοι όχι. Αλλά, ποιοι υπερτερούν και ποιοι προοιωνίζουν το αύριο;